เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 9
“มันทำยังงั้นทำไม”
“มันเป็นการเอาคืนแก้แค้นที่เสี่ยภุชงค์สั่งเผาป่าช้าเพื่อย่างสดพวกมัน!”
พวกหินกับหาญถอยร่นจากงานฉลองจนพ้นวิถีกระสุนของบรรดาลิ่วล้อและสมุนของเสี่ยภุชงค์ น้ำหวานเห็นหินมีแผลที่หน้าก็ยกมือจับด้วยความเป็นห่วง เปรียวเห็นแล้วหมั่นไส้ โพล่งเสียงห้วน
“ไม่เข้าใจ...ทำไมเราไม่ถล่มให้มันยับไปเลย ไหนๆก็ไปถึงรังเสี่ยภุชงค์แล้ว”
หินไม่ถือสา เอ่ยเสียงเรียบ “เราต้องคิดถึงชีวิตผู้บริสุทธิ์ แขกรับเชิญของเสี่ยภุชงค์ไม่ควรจะโดนลูกหลงตายไปด้วย แค่เราทำให้เสี่ยภุชงค์เสียหน้ามันก็เสียโอกาสหาประโยชน์จากคนพวกนั้นแล้วล่ะ”
เปรียวฮึดฮัด ทั้งหึงทั้งเคืองเพราะไม่ได้ดั่งใจ บัวบานเห็นท่าไม่ดีเลยลากตัวลูกพี่ลูกน้องสาวกลับบ้าน คนอื่นๆเลยแยกย้ายตามไปด้วย หินละล้าละลังเพราะห่วงความรู้สึกเปรียวแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากมองตามเธอจนลับตา
บัวบานพาเปรียววิ่งกลับบ้าน พลันชะงักเมื่อเห็นแก้วมาดักรอหน้าบ้านด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด เปรียวอ้าปากจะอธิบายเรื่องทั้งหมดแต่ก็ช้ากว่าแก้วที่ประกาศลั่น
“ยังไม่เลิกคบกับไอ้หินอีกใช่ไหม ไม่เชื่อคำของแม่ ไม่เชื่อว่าแม่หวังดีกับลูกใช่ไหม ถ้าไม่เชื่อแม่...ยังคบกับไอ้หินเด็กวัดอีกล่ะก็แม่จะยกเอ็งให้ปลัดดนัย!”
ooooooo
ผลการยกพวกป่วนงานฉลองแซยิดทำให้เปรียวตกในสถานการณ์ลำบากจะถูกแม่จับแต่งงานกับดนัย ส่วนเสี่ยภุชงค์ก็ไม่หายแค้นพวกหินเพราะถูกฉีกหน้าไม่มีเหลือ
“ไอ้หินไอ้หาญมันทำกูหน้าแตกจนไม่เหลือชิ้นดี ชื่อเสียงของกู ศักดิ์ศรีของกู หน้าของกู...”
น้ำเสียงกราดเกรี้ยวของเสี่ยภุชงค์ทำให้บรรดาลิ่วล้อและเหล่าสมุนเข้าหน้าไม่ติด เสี่ยภุชงค์มองบรรยากาศรอบตัวเครียดๆ ประกาศก้องจะเอาคืน
“กูจะฆ่ามันทุกคนที่ทำให้กูเสียหน้า คนอย่างกู...ไอ้เสือชง...ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้!”
เสี่ยภุชงค์คิดจัดการพวกหินกับหาญให้สิ้นซากจึงคิดจะสั่งซื้ออาวุธสงครามรุนแรงมาจากชายแดนภาคเหนือ โดยใช้อำนาจหน้าที่ของดนัยกับหมวดรำพึงให้เป็นประโยชน์ หมวดรำพึงไม่ปฏิเสธแถมช่วยหาทางขนอาวุธโดยเลือกใช้ทางเกวียนของพวกชาวบ้าน ต่างจากดนัยที่ไม่เต็มใจแต่ขัดเสี่ยภุชงค์ไม่ได้
ข่าวการซื้ออาวุธของเสี่ยภุชงค์แพร่กระจายทั่ว บ้านโคกอย่างรวดเร็วเพราะมีสมุนปากสว่าง เมื่อหินกับหาญรู้เรื่องก็ช่วยกันหาวิธียับยั้ง โดยหาญไปขอให้เด็กชาวบ้านช่วยสืบหาความจริงเรื่องนี้จนรู้ว่าหมวดรำพึงคิดใช้เส้นทางเกวียนของพวกชาวบ้านลักลอบขนอาวุธจากชายแดนภาคเหนือ!
