เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 9
หาญสำรวจบริเวณริมน้ำจนเจออุโมงค์ใต้ฐานเจดีย์จึงมุดไปดู น้ำหวานกลัวๆกล้าๆแต่ก็ขยับตัวตาม กระนั้นบรรยากาศใต้อุโมงค์ก็ทำให้เธอใจไม่ดี
“มืด...ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย เราไม่มีทั้งไฟฉาย ไม่มีทั้งไฟแช็ก แล้วจะลงมาทำไมนี่”
ท่าทางร้อนรนของเธอทำให้หาญอ่อนใจ ปลอบเสียงอ่อน “สักพัก...พอสายตาคุณชินกับความมืดก็จะเห็นเอง คืนนี้เป็นคืนเดือนหงาย มีแสงจันทร์ส่องลงมาจากร่องรอยแตกของโพรงใต้ฐานเจดีย์”
แม้จะเห็นจริงอย่างเขาว่าแต่น้ำหวานก็อดบ่นไม่ได้ “หวังว่าเจดีย์เก่าอายุหลายร้อยปีคงไม่ถล่มลงมาตอนเราอยู่ในนี้นะ เป็นเพราะนายอยากรู้อยากเห็นไม่เข้าเรื่อง นายเป็นคนชวนฉันลงมา”
“เพราะคุณต่างหากล่ะอยากรู้...คุณอยากรู้ว่าใต้ฐานเจดีย์นี้มีสมบัติหรือไม่”
หาญโต้เคืองๆ น้ำหวานไม่สลดแต่เบิกตาโพลงเมื่อได้ยินคำว่าสมบัติ
“สมบัติหรือ...ถ้ามีคงไม่เหลือมาถึงเราหรอก มีโจรขโมยสมบัติโบราณมาตั้งแต่อดีตแล้ว มันจะเหลืออะไร”
“สมบัติโบราณน่ะไม่ใช่ใครจะครอบครองง่ายๆนะ ต้องเป็นคนที่มีภพชาติผูกพันกันอย่างคุณกับผมนี่...เมื่อก่อนอาจจะเป็น...เอ้อ...เป็นผัวเมียกันก็ได้”
“อีตาบ้า...อย่าโมเม...ฉันไม่เชื่อ!”
“ว่าได้หรือคุณ ถ้าเราไม่ใช่เนื้อคู่ทำไมต้องพบกันทำไมเราต้องหนีตายมาด้วยกันจนพบเจดีย์นี้...”
ระหว่างที่หาญกับน้ำหวานสำรวจอุโมงค์ใต้ฐานเจดีย์ หินกับเปรียวก็ช่วยกันหาทางกลับบ้านโคก
“บ้านโคกต้องอยู่ทางทิศใต้ กลางคืนน้ำไหลออกเรียกว่าไหลลง กลางวันน้ำไหลเข้าเรียกว่าน้ำขึ้น นั่น...ทิศเหนือ โอย...นี่เราเหนื่อยจนหลงทิศเลยหรือ”
“เราก็ต้องรอจนถึงสว่าง...หรือว่าเปรียวจะว่ายทวนน้ำกลับบ้านโคก”
คำถามของเขาทำให้เปรียวหน้าเสีย หินเข้าใจความอึดอัดของเธอดี ปลอบให้คลายกังวล “ไม่ต้องกลัวหรอก... ถึงผมจะเป็นแค่เด็กวัด ถ่อย...เถื่อน...มีชีวิตเหมือนคนไม่มีที่ไปที่มาแต่ผมก็ยังมีความเป็นสุภาพบุรุษ...ครบ!”
ooooooo
สีดากระวนกระวายใจด้วยความเป็นห่วงหิน แยกจากเสี่ยภุชงค์ได้ก็ไปดักรอดนัยที่บ้านพักเพราะรู้ดีว่าปลัดหนุ่มต้องไปตามหาเปรียวกับหิน
“เป็นยังไงบ้างคะคุณปลัด...พวกที่ถูกย่างสด
ที่ป่าช้าตายหมดไหมคะ”
สีหน้าวิตกกังวลของเมียเก็บคนสวยของเสี่ยภุชงค์ไม่ได้ทำให้ดนัยเห็นใจ ตอกไม่ไว้หน้า
“เป็นห่วงไอ้หิน กลัวมันจะตายหรือยังไง จะบอกให้เก็บไปดีใจนะ...ไอ้หินกับพวกหนีลงคลองรอดไปได้หมด”
สีดาตื่นเต้นมาก ลืมตัวถามย้ำ “จริงหรือคะ”
“ใช่...หนึ่งในจำนวนนั้นคงเป็นไอ้หิน ท่าลาด...สีดาคงดีใจนะที่รู้ว่ามันรอดแต่เสี่ยภุชงค์คงไม่คิดยังงั้น”
