เพลงรักเพลงปืน

เปรียวเหนื่อยใจมาก เรื่องดนัยเลือกข้างเสี่ยภุชงค์ทำให้เธออึดอัด บัวบานเข้าใจความรู้สึกลูกพี่ลูกน้องสาวดี โดยเฉพาะหากแก้วรู้ความจริงเรื่องนี้

“ก็แล้วแต่แม่จะเชื่อหรือเปล่าว่าคุณปลัดเขาทำดีกับแม่เพราะผลประโยชน์ เขาเป็นพวกเสี่ยภุชงค์...เป็นคนเลว”

“แม่จะเชื่อหรือไม่เชื่อไม่รู้แต่ที่แน่ๆแม่คงเสียใจ แม่หวังไว้มากว่าคุณปลัดดนัยจะเป็นที่พึ่งของเรา พี่อยากให้แม่เห็นเขาเมื่อคืน...ท่าทางของเขากับปืนของเขา...”

“แล้วต่อไปนี้พี่เปรียวจะทำยังไง”

“เราต้องรวมหัวกันสู้อิทธิพลของเสี่ยภุชงค์!”

หินบาดเจ็บไม่น้อยแต่ไม่ลังเลจะร่วมมือกับเปรียว บัวบาน น้ำหวาน น้ำแข็งและศิษย์วัดบ้านโคกคนอื่น รวมทั้งสัปเหร่อฉุยและมัคนายกผวนสาบานต่อหน้าเมรุเผาผีจะต่อต้านเสี่ยภุชงค์สุดความสามารถ

“ไอ้เสี่ยภุชงค์มันประกาศสงครามแล้ว เราต้องรวมตัวสู้กับมัน ข้าขอให้พวกเราทุกคนให้คำมั่นต่อเมรุเผาศพนี้ว่าเราจะร่วมกันสู้กับภัยของเฮโรอีน เราจะต้องรบกับมันให้ชนะ แล้วก็กำจัดคนชั่วจากแผ่นดินบ้านโคก ขอให้เมรุเผาศพที่คนทุกคนจะได้ใช้มันจงรับรู้ด้วยเถิด...”

เสี่ยภุชงค์รู้เรื่องคำสาบานของพวกหินก็ประกาศกร้าวต่อหน้าเหล่าสมุน

“สาบานต่อหน้าเมรุเผาผียังงั้นหรือ ดี...กูจะเผาพวกมันให้เป็นผีเฝ้าป่าช้า!”

เหล่าสมุนเสี่ยภุชงค์รีบบุกเผาป่าช้าวัดบ้านโคกในวันเดียวกัน สัปเหร่อฉุย มัคนายกผวน ดินและดำช่วยกันดับไฟ ส่วนหินกับหาญแยกกันหนีโดยมีเปรียวกับน้ำหวานตามติดสองหนุ่มไปด้วย

เปลวไฟลุกไหม้ป่าช้าอย่างรวดเร็ว เสี่ยภุชงค์มองเห็นควันไฟจากคฤหาสน์ด้วยสีหน้าสาสมใจ โดยมีหมวดรำพึง ดนัย สีดา เหล่และเหล่าสมุนยืนมองอยู่ด้วย

“พวกมันต้องตายร้อน ผมอนุเคราะห์ให้พวกมันตายพร้อมกัน คนของเราจะปิดล้อมทางออกรอบป่าช้า

แล้วยิงพวกมันทุกคนที่หนีร้อนออกมา”

สีดาเป็นห่วงหิน อดท้วงไม่ได้ “วิธีนี้มันจะไม่โหดไปหน่อยหรือคะเสี่ยขา”

“มันต้องโหดเพราะไอ้หินไอ้หาญต้องตายร้อน เพื่อเป็นตัวอย่างให้คนบ้านโคกเห็นว่าใครก็ตามที่บังอาจแข็งข้อกับฉันต้องตายโหดทุกคน!”

สีหน้าเหี้ยมโหดของเสี่ยภุชงค์ทำให้สีดาขยาดไม่กล้าพูดต่อ ดนัยตัดสินใจผละไปเงียบๆ หมวดรำพึงมองตามด้วยความสงสัย เสี่ยภุชงค์จึงอธิบายให้หายข้องใจ

“เขาคงจะไปช่วยเก็บศพนังเปรียวละมั้ง...เพราะงานนี้มันก็ต้องตายด้วย!”

ooooooo