เพลงรักเพลงปืน

“พวกเรารวมตัวกันสาบานต่อหน้าเมรุเผาผีว่าจะต่อต้านอิทธิพลของเสี่ยภุชงค์”

“มิน่าล่ะ...ผีถึงได้ร้อนไปทั่วป่าช้า กิจทางโลกน่ะพระยุ่งด้วยไม่ได้หรอกแต่ข้าก็มีคาถาเด็ด”

ดินกับดำที่นั่งฟังอยู่ด้วยตาโต ก่อนจะหน้าจ๋อยเมื่อได้ยินคาถาของหลวงตาบุญ

“คาถาเด็ดสุดยอดของพระคาถาก็คือการทำดี ...ทำดีและทำดี”

บัวบานกับน้ำแข็งหนีตายไปด้วยกันจากเหตุการณ์ไฟไหม้ป่าช้า สองสาวรอดตายอย่างปาฏิหาริย์และตัดสินใจกลับบ้านลำตัดเวลาต่อมาเพราะกลัวแก้วเป็นห่วง แก้วยืนรออยู่แล้วด้วยใจกระวนกระวาย เมื่อเห็นหน้าบัวบานก็ดีใจมาก ก่อนจะหน้าเสียเมื่อรู้เรื่องไฟไหม้ป่าช้า บัวบานยืนยันว่าไม่มีใครตายแต่เปรียวหายตัวไปไหนไม่รู้

“นี่พวกเอ็งเข้าไปมั่วสุมกับไอ้พวกนั้นในป่าช้าใช่ไหม แม่สั่งแล้ว...อย่าคบไอ้พวกนั้นชีวิตจะเดือดร้อน”

แก้วของขึ้น เดาได้โดยไม่ต้องถามว่าเปรียวหนี

ไปกับหิน บัวบานตั้งท่าจะแก้ต่างแทนลูกพี่ลูกน้องสาวแต่แก้วไม่เปิดโอกาส โวยวายไม่หยุด “เปรียวยังไม่กลับมา เปรียวจะเป็นยังไงบ้าง โธ่ๆ...นี่เป็นเพราะไม่ฟังคำของแม่เลย ไอ้หินไอ้หาญน่ะมันเป็นโจร ไปคบกับมันเดี๋ยวก็กลายเป็นโจรไปด้วยหรอก”

บัวบานกับน้ำแข็งมองหน้ากันเครียดๆ แต่ไม่ทันปลอบแก้วรถของดนัยก็แล่นมาจอดหน้าบ้าน

แก้วตื่นเต้นยินดีมาก “คุณปลัดมาพอดี คุณพระ ...ช่วยแม่ด้วย!”

“มีเรื่องอะไรกันหรือครับ”

“เปรียวหายไปค่ะ...เมื่อคืนป่าช้าถูกเผา เห็นว่าหนีตายกันไปคนละทาง”

“แล้วสองคนนี่รอดมาได้ยังไง”

พูดพลางปรายตาไปทางบัวบานกับน้ำแข็ง บัวบาน เป็นตัวแทนตอบว่ากระโดดน้ำหนีมาได้ ดนัยหมั่นไส้แกล้งพูดแขวะบัวบาน “แม่แก้วไม่ต้องห่วงเปรียวหรอกครับ เปรียวคงจะกระโดดน้ำหนีไฟ...ไปกับหิน

ท่าลาด ใช่ไหม...”

ooooooo

หินกับเปรียวมัวดีใจได้กลับบ้านโคกจึง

ไม่เฉลียวใจความเอื้อเฟื้อของคนเรือที่จงใจหลอกให้ตายใจก่อนแอบส่งข่าวให้เสี่ยภุชงค์ภายหลังว่า

หินกับเปรียวยังมีชีวิต

เสี่ยภุชงค์แค้นใจมากสั่งสมุนไปเก็บหินกับเปรียวทันทีที่ทั้งคู่ขึ้นฝั่ง โชคดีที่สองหนุ่มสาวไหวตัวทันและซ่อนตัวในกอสวะริมน้ำเลยรอดมาได้

สีดาเป็นห่วงหินมาก เดินวนไปวนมาในร้านเสริมสวยจนกระทั่งได้ฟังข่าวดีว่าหาสมุนเสี่ยภุชงค์คว้าน้ำเหลว

“ไม่พบคุณหินกับนังเปรียว...สองคนนั่นรอดไป”

เหล่เห็นเจ้านายคนสวยร้อนรนเรื่องหินมากก็

อดเตือนไม่ได้

“คุณสีดา...อย่าออกอาการมาก เก็บอารมณ์บ้าง

ถ้าเสี่ยรู้ว่าคุณสีดาทรยศจะเป็นอย่างที่คุณปลัดเตือนนะคะ”