ลูกไม้ลายสนธยา
ตอนที่ 8
มรุตขึ้นมาบนโรงพัก เจอจ่าเวรหลับอยู่เขย่าให้ตื่น จ่าเห็นผู้กองหายง่วงเป็นปลิดทิ้งลุกขึ้นทำความเคารพ ปลาทูที่หลับอยู่ตรงทางเดินไปห้องขังได้ยินเสียงเอะอะ ปรือตามอง เห็นมรุตเดินตรงมาทางตัวเองอยู่ลุกพรวด
“จะไปไหนผู้กอง” ปลาทูเสียงห้วนไม่มีคะมีขา
“ฉันจะไปดูคุณเดือน”
“ไปดูทำไม อยากไปดูว่าคุณเดือนสบายดีหรือเปล่าเหรอ นั่นมันคุกนะ ผู้กองก็น่าจะรู้อยู่ว่ามันเป็นอย่างไร” ปลาทูแดกดัน มรุตไม่อยากต่อปากต่อคำด้วยหันหลังเดินกลับ “โธ่เอ๊ย ไอ้ผู้กองบ้า อย่ามาเข้าใกล้คุณเดือนอีกนะ ไม่งั้นเจอดีแน่” ปลาทูตะโกนไล่หลัง...
ที่ห้องขัง เหมหิรัญญ์เอาเอกสารการชันสูตรศพประพิมที่ได้จากบ้านมรุตให้เดือนพัตราดู เป็นอย่างที่เธอคาดไว้ไม่มีผิดเพี้ยนว่าคุณยายไม่ได้ฆ่าตัวตาย ในเมื่อมรุตรู้เรื่องนี้แต่ไม่บอก หมายความว่าเขาไม่คิดจะช่วยเราแล้วใช่ไหม เหมหิรัญญ์ไม่คิดเช่นนั้น
“เอกสารสำคัญแบบนี้ วางให้ผมเจอง่ายๆขนาดนี้ อาจเป็นความตั้งใจเพื่อให้เราใช้ต่อรองอะไรบางอย่าง”
“คุณคิดว่าคุณมรุตจงใจจะทิ้งเอกสารนี้ให้โดยที่ไม่เคยบอกอะไรเรางั้นเหรอคะ”
“คุณมรุตอาจจะสงสัยใครบางคน แล้วอาศัยสถานการณ์ต่างๆเอาตัวเองไปผูกเพื่อให้เกิดความน่าเชื่อถือ ยิ่งคนที่โดนกระทำเป็นคุณ มันยิ่งทำให้เชื่อได้สนิทใจว่าคุณมรุตไม่ได้อยู่ฝ่ายคุณอีกต่อไป”
“คุณแน่ใจได้อย่างไร”
“ผมสัมผัสได้ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ความคิดของเขา แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ที่แฝงอยู่ในจิตของเขา”
“แล้วคุณจะทำยังไงต่อคะ”
“ถ้าผมเอาหลักฐานนี้ให้สารวัตรทัศน์เทพซึ่งรับผิดชอบคดีประพิม มันเท่ากับว่าสารวัตรรู้เห็นเป็นใจในคดีฆาตกรรม สารวัตรก็ไม่มีทางเลือกที่ต้องช่วยเรา”
ooooooo
เหมหิรัญญ์ลืมตาขึ้นมองเดือนพัตราที่หลับอยู่ในอ้อมแขนตัวเอง ค่อยๆขยับตัวอย่างแผ่วเบาที่สุดไม่ให้เธอตื่น แล้วยกมือเธอขึ้นมาหอมด้วยความรัก ก่อนลุกออกไป เจอปลาทูนอนขดอยู่บนที่นั่งของโรงพักสะกิดเรียกให้ตื่น เธองัวเงียลุกขึ้น
“คุณเหม คุณเดือนเป็นอย่างไรบ้างคะ”
“ปลาทูไปหาอะไรมาให้คุณเดือนกินหน่อยนะ”
“ค่ะ แล้วคุณเหมจะไปไหนคะ”
ชายหนุ่มไม่ตอบ เดินลิ่วไปยังห้องทำงานของทัศน์เทพ ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน ทัศน์เทพต่อว่าว่าควรจะมีมารยาทสักหน่อย ที่นี่เป็นสถานีตำรวจไม่ใช่ชายหาดที่ใครจะมาเดินเล่น
“ผมอยากให้คุณปล่อยตัวคุณเดือน”
“คดีนี้เป็นความรับผิดชอบของผู้กองมรุตเขานะครับ”
