ลูกไม้ลายสนธยา
ตอนที่ 8
ปลาทูไม่ยอมกลับบ้านออกไปหาซื้อของกินมาให้เดือนพัตราแล้วเอาไปให้ที่ห้องขัง เธอต่อว่าว่าสั่งให้กลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ของเธอทำไมไม่ไป
“แต่คุณเหมบอกให้ปลาทูอยู่เป็นเพื่อนคุณเดือนนี่ค่ะ ปลาทูเชื่อคุณเหมค่ะ”
จ่าเวรเข้ามาเชิญปลาทูออกไปข้างนอก หมดเวลาเยี่ยมแล้ว เธอจำใจเดินตามจ่าเวรออกไปแต่ไม่วายหันมองเดือนพัตราด้วยความเป็นห่วง
ooooooo
เหมหิรัญญ์รอจนจ่าเวรที่อยู่เวรเพียงคนเดียวบนโรงพักหลับ ย่องเข้าไปหาเดือนพัตราในห้องขัง ทรุดตัวลงนั่งข้างๆเธอที่นั่งหลับซุกหน้ากับเข่าที่ชันขึ้นมา เอื้อมมือไปแตะเธอเบาๆ เดือนพัตราเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขา แปลกใจเข้ามาได้อย่างไร แล้วเหลือบมองไปที่ประตูห้องขังเห็นเปิดแง้มอยู่ ต่อว่าเขาทำแบบนี้ทำไม
“คุณไม่ยอมให้ผมพาคุณออกไป ผมก็ต้องมาอยู่กับคุณในนี้”
“ถ้าใครมาเห็นเข้าจะทำยังไง” เดือนพัตรากวาดตามองไปข้างนอกกลัวใครจะมาเห็น
“ไม่เห็นต้องทำอะไร ในเมื่อคุณก็ไม่ได้หนีไปไหน”
ผู้ต้องหาหญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่มุมห้องมองตาแป๋วมาทางเหมหิรัญญ์ พอเขามองตอบเธอคนนั้นรีบเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วหลับตาลงสีหน้าหวาดผวา เดือนพัตราต่อว่าเขาว่าทำให้คนอื่นกลัว
เขาไม่สนใจ จับมือเธอมากุมไว้ “ผมจะอยู่ที่นี่กับคุณ ผมจากโลกของผมมาเพื่อที่จะอยู่ในโลกที่มีคุณ แล้วคุณจะให้ผมไปที่ไหนได้อีก”
เดือนพัตราเตือนว่าที่นี่คือห้องขังไม่ใช่สถานที่ดีๆจะได้เข้ามาอยู่ ยิ่งเขารู้ว่าที่นี่เต็มไปด้วยพลังที่ไม่ดี ยิ่งไม่มีทางทิ้งเธอไว้คนเดียว เดือนพัตรานึกเป็นห่วงปริทัศน์ขึ้นมาถามว่าเจอตัวหรือยัง เขาส่ายหน้า
“นอกจากคุณปริทัศน์ที่ไม่รู้หายไปไหน ยังมีอีกเรื่อง ผ้าลูกไม้หายไป”
ประมุขบ้านรัชดาพิพัฒน์ตกใจแทบช็อก...
ในเวลาไล่เลี่ยกันจ่าสนองเอากล่องผ้าที่ยึดได้จากปริทัศน์ยื่นให้นายหัววรงค์ซึ่งเปิดกล่องดูเห็นกุญแจอยู่ในนั้นก็ยิ้มพอใจ ถามถึงปริทัศน์อยู่ไหน จ่าสนองรายงานว่ามันคิดหนีตนก็เลยต้องยิง
“แล้วมันเป็นอย่างไรบ้าง”
“ผมให้คนเอาศพมันไปโยนทิ้งทะเลแล้วครับ” พูดไม่ทันขาดคำ หลังมือนายหัววรงค์ฟาดเข้าบ้องหูถึงกับหูดับไปชั่วขณะ แล้วต่อว่าเขาว่าทำงานพลาดอย่างนี้ได้อย่างไร เขาโต้ว่าในเมื่อเราได้ของมาแล้วไม่เห็นต้องเก็บมันไว้ นายหัวด่าเสียงลั่นว่าไอ้โง่ แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่ากุญแจที่ได้เป็นของจริง จากนั้นซ้อมจ่าสนองระบายอารมณ์ แม้จะไม่พอใจแต่เขาก็ไม่กล้าหือปล่อยให้นายหัวซ้อมตามสบาย
ooooooo
