ลูกไม้ลายสนธยา

ทางด้านเหมหิรัญญ์รื้อดูเอกสารต่างๆ บนโต๊ะทำงานของมรุตเจอเอกสารชันสูตรศพประพิมที่ระบุว่าเธอกินยาฆ่าตัวตาย พบสารของยานอนหลับอยู่ในกระแสเลือดแต่ไม่มีในกระเพาะอาหาร สรุปว่าอาจเป็นการถูกฉีดเข้าไป

อรุณเห็นรถของมรุตแล่นมาจอดหน้าประตูรั้ว รีบเป่าปากส่งสัญญาณเตือนตามที่ได้นัดแนะกันไว้

เหมหิรัญญ์ยังคงอ่านเอกสารการชันสูตรศพประพิม ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนรีบไปดูที่หน้าต่างห้อง เห็นมรุตเดินเข้ามาในบริเวณบ้านรีบหลบออกมาได้ทันก่อนที่เขาจะเปิดประตูเข้ามาจึงพบแต่ความว่างเปล่า

ผู้กองหนุ่มเดินไปดูบนโต๊ะทำงานพบร่องรอยการรื้อค้น สงสัยว่าใครที่เข้ามา มีเสียงมอเตอร์ไซค์ดังมาจากหน้าประตูรั้ว เขาชะเง้อดูเห็นหลังเหมหิรัญญ์ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์อรุณออกไปไวๆ

“คุณเหมงั้นเหรอ ออกไปได้ยังไง” มรุตสำรวจดูว่ามีอะไรหาย พบว่าเอกสารชันสูตรศพประพิมหายไป ก็ยิ้มออกมา “เอกสารนั่นอาจจะช่วยคุณต่อรองบางอย่างได้นะคุณเหม”

ooooooo

ที่ห้องนอนเดือนพัตรา ปริทัศน์แกล้งถ่วงเวลาทำเป็นหาของไม่เจอ จ่าสนองโวยใส่ทำไมถึงชักช้านัก เขาบอกให้ใจเย็นๆ จ่าสนองไม่เย็นด้วยชกท้องเขาหนึ่งหมัดจนจุก

“คราวนี้จะเร็วได้หรือยัง”

ปริทัศน์กุมท้องป้อยๆเดินเข้าไปใกล้กล่องเก็บผ้าลูกไม้ผืนนั้น เหมือนมีสื่อส่งถึงกัน เหมหิรัญญ์ที่ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์อรุณรับรู้ได้ว่ามีคนเข้าไปใกล้ผ้าลูกไม้ ขอให้อรุณเร่งความเร็วขึ้นอีก ถ้าเร็วกว่านี้ไม่ได้ช่วยจอดรถ เดี๋ยวเขากลับเอง ครั้นเหมหิรัญญ์รับความรู้สึกได้ว่ามีคนสัมผัสผ้าลูกไม้ สั่งให้อรุณจอดรถ มอเตอร์ไซค์ยังไม่ทันจอดสนิทเขาโดดลงไปแล้ว มองซ้ายมองขวาหากระจกหรืออะไรก็ได้ที่สะท้อนแสง รีบวิ่งไปที่นั่นทันที

อึดใจเหมหิรัญญ์มาโผล่ที่ห้องนอนเดือนพัตรา ตรงไปที่โต๊ะซึ่งเก็บกล่องใส่ผ้าลูกไม้ผืนนั้น เจอลิ้นชักเปิดอยู่แต่กล่องใส่ผ้าลูกไม้หายไป เขาหลับตาทำสมาธิเพื่อให้สื่อถึงผ้า...

ขณะที่เหมหิรัญญ์ใช้พลังจิตค้นหาผ้าลูกไม้ผืนนั้น จ่าสนองขับรถมาจอดหน้าบ้านกลางสวนยางเปลี่ยว ปริทัศน์ลงจากรถทำทีเดินเข้าบ้าน จ่าสนองหยิบมือถือขึ้นมาโทร.รายงานนายหัววรงค์ว่าได้ของมาแล้ว ปริทัศน์สบโอกาสเหมาะวิ่งหนีเข้าไปในสวนยาง จ่าสนองวางโทรศัพท์ชักปืนวิ่งตาม

เหมหิรัญญ์เพ่งสมาธิเห็นภาพสวนยางในความมืดที่ไม่ชัดนัก ทุกอย่างเคลื่อนไหวเร็วมากเหมือนคนถือผ้ากำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง ภาพเหมือนสัญญาณโทรทัศน์ที่ติดๆดับๆ...

ฝ่ายปริทัศน์หนีได้ไม่เท่าไหร่ถูกจ่าสนองยิงเข้าด้านหลังล้มฟุบ เสียงปืนดังไปถึงเหมหิรัญญ์ที่กำลังเพ่งสมาธิหาผ้าอยู่ ภาพที่เขาเห็นวูบดับลงเหลือเพียงความมืด เขาสะดุ้งลืมตาขึ้น แล้วลองหลับตาอีกครั้ง เห็นเพียงความมืดและว่างเปล่าถึงกับหน้าเครียด...