ลูกไม้ลายสนธยา

“มันก็คงไม่นานหรอกค่ะ เพราะถ้าความจริงมันเปิดเผย คนที่ต้องมาอยู่ในนี้ก็คือคุณ”...

ปลาทูนั่งหน้าเศร้าอยู่ด้านนอกไม่ยอมกลับบ้าน หันไปเห็นเหมหิรัญญ์เดินเข้ามารีบลุกไปหา เขาอยากรู้ว่าเดือนพัตราเป็นอย่างไรบ้าง เธอยังไม่ทันได้ตอบอะไร จ่าสนิทเดินผ่านมาเสียก่อน เหมหิรัญญ์ขอพบกับเดือนพัตรา จ่าสนิทอึกอักมองไปทางห้องขัง เขาโวยวายนี่อย่าได้บังอาจบอกว่าเดือนพัตราอยู่ในนั้น

“ถูกแล้วครับ”

เหมหิรัญญ์โกรธควันแทบออกหูจ้ำพรวดๆไปทางห้องขังโดยมีจ่าสนิทรีบเดินตาม...

เดือนพัตราเห็นเหมหิรัญญ์มาเยี่ยมรีบเข้าไปเกาะลูกกรงถามว่าเจอปริทัศน์หรือเปล่า เขาส่ายหน้าแทนคำตอบ ไม่สบายใจเลยที่เธอต้องเข้าไปอยู่ในนั้น เธอไม่ได้ห่วงตัวเองห่วงที่ปริทัศน์หายตัวไป บ่นกับเขาแล้วนี่เราจะทำอย่างไรกันดี เหมหิรัญญ์ขอให้เธอลืมเรื่องผู้ชายคนนี้ไปก่อน

“จะลืมได้อย่างไรคะ คุณปริทัศน์รู้เรื่องบ้านแล้วถ้าคุณปริทัศน์เกิดไปบอกคนอื่นขึ้นมาเราจะทำยังไง”

เหมหิรัญญ์ไม่สนใจเรื่องปริทัศน์หายตัวไป สนแต่จะต้องเอาเดือนพัตราออกจากห้องขังให้ได้ หันไปไม่เห็นจ่าสนิทอยู่แถวนั้น ค่อยๆงอเหล็กลูกกรงให้ถ่างออกจากกัน ผู้ต้องหาที่อยู่ในห้องขังเดียวกับเธอกลัวมากถอยกรูดไปจนชิดผนังอีกด้าน เดือนพัตราขอร้องให้เขาหยุดทำแบบนี้ หากเขาพาเธอหนีนั่นเท่ากับเธอยอมรับว่าตัวเองทำผิด เขาทนไม่ได้ที่เห็นเธอถูกปรักปรำ

“ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็ยิ่งไม่ควรหนี ฉันจะทำทุกอย่างตามกฎ ก็ให้มันรู้ไปว่ากฎหมายของบ้านเมืองนี้มันจะไม่เหลือความยุติธรรมอยู่เลย”

“ผมไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้” เหมหิรัญญ์พูดจบก้าวฉับๆไปที่ห้องทำงานมรุต จ่าสนิทตามมาห้ามไม่ให้เข้าแต่เขาไม่สนใจ ตรงเข้าไปชกหน้ามรุตที่ไม่ทันตั้งตัวล้มคว่ำ แล้วตามเข้าไปจะซ้ำ จ่าสนิทรีบเข้ามาดึงเขาไว้ขอร้องอย่าทำแบบนี้ เขาสะบัดมือสุดแรงจ่าสนิทถึงกับหงายหลังตึง วโรชาเข้าไปช่วยห้ามอีกแรงแต่ไร้ผล

เสียงเอะอะโครมครามดังไปถึงข้างนอก พวกตำรวจกรูกันเข้ามา เห็นเหมหิรัญญ์จะเล่นงานมรุต ชักปืนใส่สั่งให้ปล่อยผู้กองของพวกตนเดี๋ยวนี้ เขาไม่สนใจจับมรุตกดลงกับพื้น

“ปล่อยคุณเดือนออกจากห้องขังเดี๋ยวนี้”

“นี่คือมารยาทของการขอความช่วยเหลือหรือครับ” นอกจากจะไม่เกรงกลัว มรุตยังยียวนอีกต่างหาก จ่าสนิทขอร้องให้เหมหิรัญญ์ใจเย็นๆ ถ้าคุณเดือนรู้ว่าเขาเป็นแบบนี้คงไม่พอใจแน่ๆ เหมหิรัญญ์ได้สติปล่อยมรุตเป็นอิสระ วโรชารีบเข้ามาแทรกระหว่างทั้งคู่ ถามมรุตว่าเป็นอย่างไรบ้าง ผู้กองหนุ่มไม่ตอบอะไร ขอร้องให้ทุกคนออกไปก่อน ตนมีเรื่องจะคุยกับเหมหิรัญญ์เป็นการส่วนตัว วโรชาพยายามทักท้วง

“กลับไปก่อนนะครับคุณแหวน”