หลงเงาจันทร์

เขมจิรายิ้มพอใจที่พิมพ์ชนกตกหลุมพราง วางสายแล้วโทร.หาธนาคิม

ริสาที่นั่งอยู่ด้วยขอร้องพิมพ์ชนกอย่าไปเพราะเพิ่งสร่างไข้ เนื่องจากเป็นห่วงน้อง เธอยืนกรานจะไปรับให้ได้ ริสาอาสาไปส่งเธอก็ไม่ยอม ไม่อยากให้ริสาต้องวุ่นวายเทียวไปเทียวมาพรุ่งนี้ต้องเข้าเวรแต่เช้าอีก

“แต่พี่มีลางสังหรณ์แปลกๆยังไงไม่รู้สิ” ริสาอดเป็นห่วงแทนพิมพ์ชนกไม่ได้...

เป็นอย่างที่ริสาสังหรณ์ใจ เขมจิราวางแผนให้ธนาคิมมาเห็นว่าพิมพ์ชนกเป็นจอมเสแสร้ง ต่อหน้าทำตัวเป็นคนดีเรียบร้อย แต่พอลับหลังแอบหนีเที่ยวกลางคืน จึงโทร.นัดให้เขามาเจอที่ผับซึ่งตัวเองหลอกล่อให้พี่สาวมารับ ไม่นานนักพิมพ์ชนกนั่งแท็กซี่มาลงหน้าผับ พยายามโทร.หาเขมจิราเพื่อถามว่าอยู่ตรงไหนแต่ไม่มีใครรับสาย ด้วยความเป็นห่วงน้อง เธอตัดสินใจเดินเข้าไปตามหาข้างใน

เขมจิราที่จอดรถซุ่มดูอยู่เห็นคู่อริหายเข้าไปในผับ ก็ลงจากรถเป็นจังหวะที่ธนาคิมขับรถเข้ามาจอด เธอรีบเดินไปหา บอกว่ามาคนเดียวก็เลยไม่กล้าเข้าไปดูพี่พิมพ์ข้างใน

“ถ้างั้นเข้าไปดูกันเถอะครับ”

ooooooo

พิมพ์ชนกเดินดูตามโต๊ะในผับไม่เจอเขมจิรา พยายามโทร.หาน้องก็ไม่รับสาย อีกมุมหนึ่งตรงประตูทางเข้าออก ธนาคิมกับเขมจิราช่วยกับชะเง้อมองหาพิมพ์ชนก เขมจิราเห็นก่อนชี้ให้เขาดู ธนาคิมเห็นเธอเดินแทรกไปผ่านนักเที่ยวกอปรกับแสงในผับน้อยทำให้เข้าใจผิดว่าเธอนัวเนียกับผู้ชายอยู่ หันไปชวนเขมจิรากลับ

“เดี๋ยวค่ะพี่คิม เขมไปดูพี่พิมพ์คนเดียวดีกว่าค่ะ แค่เขมมาตามพี่พิมพ์ก็คงไม่พอใจอยู่แล้ว ถ้าขืนมีพี่คิมไปด้วยอีกคน เขมโดนพี่พิมพ์โกรธแน่ๆเลยค่ะ นะคะพี่คิม”

“ถ้างั้นก็ได้ครับ พี่จะอยู่แถวนี้จนกว่าเขมจะกลับแล้วกัน”

“ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่มาเป็นเพื่อนเขม งั้นเขมรีบไปดูพี่พิมพ์ก่อนนะคะ” เขมจิรารีบไปหาพิมพ์ชนก ครั้นหันมาเห็นธนาคิมมองอยู่ ทำทีประคองพี่สาวให้เหมือนเธอเมาเดินไม่ไหว แล้วชวนกลับบ้าน เธอบอกน้องไม่ต้องประคองเดินเองได้ เขมจิราอ้างว่าเธอยังป่วยไม่ใช่หรือ ให้ตนประคองดีแล้ว พิมพ์ชนกรู้สึกแปลกๆกับท่าทางของน้องแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรปล่อยให้น้องประคองออกจากร้านจนมาถึงรถของเขมจิราที่จอดอยู่

“เขมเอากุญแจรถมาสิ พี่จะขับให้”