หลงเงาจันทร์

ธนาคิมหาเรื่องแกล้งพิมพ์ชนกไม่เลิก ถึงเวลาต้องเช็ดตัวไม่ยอมให้พยาบาลคนอื่นทำให้ เรียกหาแต่เธอเท่านั้น เมื่อเธอมาถึงก็ถูกเขาต่อว่าว่าหายไปไหนมาทำไมไม่มาดูแลเขา เธอต้องเข้าเวรช่วงกลางวันที่แผนกผู้ป่วยชั้นล่างคงขึ้นมาดูแลเขาตลอดเวลาไม่ได้

“ผมต้องเช็ดตัวแล้วผมก็ไม่อยากให้คนอื่นทำ”

พิมพ์ชนกจำต้องรับอ่างน้ำกับผ้าขนหนูจากพยาบาลอีกคนเดินมาหาเขาที่เตียง พยาบาลช่วยรูดผ้าม่านปิดให้แล้วเดินออกจากห้อง สวนกับเอมอรที่เพิ่งซื้อกาแฟกับของว่าง จึงแจ้งกับเธอว่าคนป่วยกำลังเช็ดตัวอยู่ เอมอรพยักหน้ารับรู้เข้าไปนั่งรอที่โซฟา อึดใจเขมจิราเปิดประตูเข้ามาในห้องโดยไม่รู้ว่าอานนท์แอบตามมา เห็นเธอท่าทางร้อนใจเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นเดินมาดูป้ายชื่อหน้าห้องเห็นชื่อ “ธนาคิม” ก็นิ่วหน้าแปลกใจ...

เช็ดตัวเสร็จ พิมพ์ชนกเปิดม่านออกมา เขมจิราเห็นเธอเข้าถึงกับอึ้ง ธนาคิมขอบคุณเขมจิรามากที่อุตส่าห์มาเยี่ยม เขมจิรารีบเดินไปหาเขาแกล้งชนไหล่พิมพ์ชนกแบบเนียน ถามเขาว่าเจ็บตรงไหนบ้าง เขาเจ็บหัวไหล่นิดหน่อย แล้วหันไปเห็นพิมพ์ชนกที่เก็บของเสร็จกำลังจะออกจากห้อง ก็ร้องเรียกไว้สั่งให้ช่วยหาน้ำให้เขมจิราหน่อย แล้วถามเธอว่าอยากดื่มน้ำอะไร เธอขอน้ำส้ม

“ได้ยินแล้วใช่ไหมครับ จัดการให้ด้วย”

พิมพ์ชนกถอนใจเดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำส้มมาให้เขมจิราซึ่งยิ้มสะใจที่ธนาคิมแคร์เธอมากกว่าพิมพ์ชนก

ooooooo