หลงเงาจันทร์

ดูงานที่แผนกไอทีของโรงพยาบาลเสร็จ ธนาคิม ขอตัวไปดูงานที่บริษัทพ่อของพลาทิป ขณะที่เอกรัฐจะไปดูโปรแกรมให้ฝ่ายบัญชีของที่นี่ ครั้นธนาคิมเลี้ยวพ้นมุมตึกเจอเขมจิรายืนถือแก้วกาแฟรออยู่ ก็มองแปลกใจ

ครู่ต่อมาทั้งคู่มานั่งคุยกันไปจิบกาแฟกันไปที่สวนหย่อมของโรงพยาบาล เธอขอบคุณเขาที่ช่วยพาพี่พิมพ์ มาส่งเมื่อคืน แล้วใส่ไฟว่าที่พี่พิมพ์เป็นแบบนี้เพราะชอบเที่ยวกลางคืน เธอเข้าใจว่าพี่ต้องหาทางคลายเครียด แต่ก็ควรห่วงสุขภาพตัวเองด้วย แล้วถอนใจเหมือนเป็นห่วงพี่สาวมาก

“เขาชอบเที่ยวกลางคืนด้วยเหรอ หน้าแบบนั้นไม่น่าเชื่อ”

เขมจิราไม่พอใจที่ธนาคิมมองพิมพ์ชนกในแง่ดีก็เลยวางแผนใส่ไฟว่าวันนี้เธอตั้งใจจะตามไปคุมพี่พิมพ์ เขาแปลกใจป่วยขนาดนี้ยังจะไปเที่ยวกลางคืนอีกหรือ เธอใส่ความว่าป่วยมากกว่านี้พี่พิมพ์ยังเคยไปเลย

“นี่เขมเป็นห่วงพี่พิมพ์จริงๆนะคะ เขมมีพี่สาวคนเดียว เอ่อ...ถ้าพี่คิมว่างไปเป็นเพื่อนเขมหน่อยได้ไหมคะ”

ธนาคิมยินดีไปด้วย เขมจิรานึกขึ้นได้ถามเขาว่าพี่พิมพ์บอกเธอว่าเขามีเรื่องโกรธพี่พิมพ์จริงหรือเปล่า เขาโกหกหน้าตาเฉยทำไมจะต้องโกรธพี่สาวของเธอด้วย พิมพ์ชนกอาจเข้าใจผิดไปเอง เธอซักอีกเมื่อวานทำไมเขาถึงมาส่งพี่สาวของเธอได้ เขาแต่งเรื่องว่าบังเอิญเจอกันที่ร้านอาหาร พิมพ์ชนกไม่ได้เอารถมาเขาก็เลยอาสาไปส่งบ้านให้ เขมจิรากำมือแน่นด้วยความแค้นเพราะคิดว่าพิมพ์ชนกโกหก คราวนี้เขาเป็นฝ่ายซักเธอบ้าง

“แล้วเขมมาทำอะไรที่นี่ครับ”

เธอปั้นเรื่องว่ามาหาหมอเมื่อคืนเฝ้าไข้พี่พิมพ์ทั้งคืนสงสัยจะติดหวัด ธนาคิมอาสาจะไปส่งหลังจากเธอหาหมอเสร็จ เธอส่ายหน้าไม่เป็นไรไม่อยากรบกวน แล้วแสร้งเดินเซให้เขาประคอง ริสาผ่านมาเห็นพอดี...

หลังเลิกงานริสาแวะมาเยี่ยมพิมพ์ชนกที่บ้าน เล่าให้ฟังว่าวันนี้เจอน้องสาวของเธอที่โรงพยาบาลด้วย แวะไปกินข้าวกับอานนท์ แต่ตอนกลับไปกับผู้ชายที่มาตื๊อเธอไปกินข้าวเมื่อวานนี้

“น้องของพิมพ์เห็นหมอเป็นของเล่น พี่ไม่อยากเห็นหมอต้องเจ็บอีก พิมพ์พอจะคุยกับน้องได้ไหมจ๊ะ”

พิมพ์ชนกยังไม่ทันว่าอะไร เขมจิราโทร.มาหาเสียก่อน แกล้งเมาทำเสียงอ้อแอ้ ขอร้องให้เธอมารับหน่อย ตอนนี้ตนอยู่ที่ผับ ดื่มไปเยอะขับรถไม่ไหว เธอให้น้องรอที่นั่นเดี๋ยวขับรถไปรับ เขมจิราบอกให้เธอนั่งแท็กซี่มาจะได้ขับรถของตนกลับ กำชับอย่าให้ที่บ้านรู้ว่าออกมารับตนเดี๋ยวแม่จับได้ว่าตนเมา พิมพ์ชนกลังเลไม่รับปาก เขมจิราขู่ถ้าไม่มารับตนจะขับรถกลับเอง พิมพ์ชนกร้องห้ามเสียงหลงว่าอย่า เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จจะไปรับ