หลงเงาจันทร์

“คุณพิมพ์เกิดอะไรขึ้นบอกพี่แอ๋วมาเดี๋ยวนี้นะคะ” แอ๋วมองพิมพ์ชนกอย่างรอคำตอบ

พิมพ์ชนกกลั้นน้ำตาต่อไปไม่ไหวโผกอดแอ๋วร้องไห้โฮ จากนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็พรั่งพรูออกจากปากพิมพ์ชนก แอ๋วฟังแล้วก็โกรธแทน นี่เธออุตส่าห์ออก

ไปรับ เขมจิรากลับไล่เธอลงกลางทาง ใจดำที่สุด ถ้าเธอเป็นอะไรไปจะทำอย่างไร พิมพ์ชนกแก้ตัวแทนเขมจิราว่าน้องคงเห็นว่าใกล้ถึงบ้านก็เลยปล่อยเธอลง แล้วขอร้อง แอ๋วอย่าบอกเรื่องนี้กับใคร เธอไม่อยากให้พ่อกับคุณปู่ และคุณย่าไม่สบายใจ...

เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์ชนกเห็นธนาคิมมาป้วนเปี้ยนอยู่แถววอร์ด เข้าไปต่อว่าว่าทำไมต้องโกหกเขมจิราว่าวันก่อนเราบังเอิญเจอกันทั้งที่ไม่ใช่เรื่องจริง เขาแค่

ไม่อยากทำให้เขมจิราไม่สบายใจ เธอเป็นคนบอกเขมจิราเองไม่ใช่หรือว่าเขาโกรธเกลียดเธอ พิมพ์ชนกยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง เพราะดูจากการกระทำของเขา ธนาคิมย่างสามขุมเข้าหา เธอตกใจถอยกรูดจนติดผนัง เขาแกล้งยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ

“ผมว่าต่อไปนี้ผมคงต้องทำตัวใหม่แล้วล่ะ คุณจะได้ไม่เข้าใจผิดผม”

หญิงสาวผลักเขาออกห่างโวยใส่ว่าต้องการอะไรกันแน่ ไม่พอใจเธอเพราะอะไรก็ไม่ยอมบอกให้ชัดๆ เขาว่าเรื่องบางเรื่องควรจะสำนึกเองได้ไม่ใช่หรือ แล้วผละจากไป เธอตะโกนไล่หลัง หากเขาไม่พอใจเธอก็ให้มาลงกับเธอ เขมจิราไม่เกี่ยว อย่ายุ่งกับน้องสาวของเธอ ไม่อย่างนั้นเห็นดีกันแน่ ธนาคิมหันขวับเดินกลับมา

“คุณมีคนที่คุณรักแล้วทำไมไม่คิดบ้างว่าคนอื่นเขาก็มีคนที่รักเหมือนกัน”

“คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ” พิมพ์ชนกมองงงๆ ธนาคิมระอาใจที่เธอตีหน้าซื่อตาใสไม่รู้เรื่องได้เก่ง...

ในเวลาต่อมา ที่ห้องทำงานของธนาคิม เอกรัฐอ่านรายงานการประชุมให้ธนาคิมฟัง แต่เขาไม่สนใจเอาแต่นั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์ จึงชะโงกหน้าไปดู เห็นภาพพิมพ์ชนกที่เขาแอบถ่ายจากโรงพยาบาลเต็มจอ

“นี่ถ้าไม่รู้จักแก ฉันจะคิดแล้วนะว่าแกเป็นติ่งคุณพิมพ์”

“บ้าเหรอ ฉันแค่อยากรู้จักพิมพ์ชนกมากกว่านี้ก่อนที่จะทำอะไรลงไป”

เอกรัฐเตือนบ้านเมืองมีกฎหมาย ถ้าไม่กลัวติดคุกก็หัดกลัวเวรกรรมไว้บ้าง ธนาคิมไม่ได้จะเล่นงานเธอให้ถึงตายสักหน่อย แค่จะให้สำนึกผิดในสิ่งที่ทำลงไป เอกรัฐท้วงแล้วถ้ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดขึ้นมาจะทำอย่างไร

เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆว่าถึงต้องเช็กให้แน่ใจอยู่นี่ไงไม่ได้สุ่มสี่สุ่มห้าทำอะไรเธอสักหน่อย นี่ถ้าเพื่อนเห็นเธอตอนที่ขู่เขาวันนี้จะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ร้ายลึกกว่าที่เราคิด เอกรัฐขอร้องให้เขาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกฎแห่งกรรมซึ่งยุติธรรมที่สุด ธนาคิมชี้ที่ตัวเอง เขานี่แหละคือเวรกรรมของเธอคนนี้

ooooooo