หลงเงาจันทร์

ครู่ต่อมา พิมพ์ชนกกับริสาเดินลงมาจากหอพักเจอธนาคิมดักรออยู่ พิมพ์ชนกรำคาญที่เขาตามมาหาเรื่องไม่เว้นวัน ขอร้องว่าวันนี้เธอเจออะไรมาเยอะอย่าหาเรื่องกันอีกเลย แล้วเดินหนี อารามรีบร้อนจะไปให้พ้นเขา ไม่ทันเห็นมอเตอร์ไซค์วิ่งย้อนศรตรงมาทางตัวเอง

ธนาคิมเห็นท่าไม่ดีพุ่งไปรวบเธอพ้นจากถูกรถชนหวุดหวิด แต่ตัวเขากลับหัวกระแทกพื้นถึงกับร้องโอ๊ยลั่น พิมพ์ชนกกลัวเขาจะเลือดออกในสมองรีบนำตัวส่งห้องฉุกเฉิน แจ้งกับพยาบาลประจำห้องที่ออกมารับตัวเขาว่า

“ผู้ป่วยโดนมอเตอร์ไซค์เฉี่ยว ไม่มีบาดแผลภายนอกมีแค่รอยฟกช้ำศีรษะกระแทกพื้นเล็กน้อยชีพจรปกติ”

ท่าทางเอางานเอาการของพิมพ์ชนกทำให้ธนาคิมอดมองอย่างชื่นชมไม่ได้...

อาการบาดเจ็บของธนาคิมไม่หนักหนาสาหัส เอกซเรย์สมองแล้วไม่พบว่ามีเลือดออก แต่เพื่อความแน่ใจหมอให้ค้างที่โรงพยาบาลสองคืนเพื่อดูอาการ

ธนาคิมวิดีโอคอลไปบอกแม่ว่าประสบอุบัติเหตุ ทีแรกท่านตกใจมาก ครั้นทราบว่าเขาแค่ฟกช้ำไหล่ยอกนิดหน่อยก็เบาใจ ลุกขึ้นจะแต่งตัวไปหา เขารีบบอกว่าคืนนี้ไม่ต้องมา เขามีพยาบาลพิเศษเฝ้าอยู่แล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาก็ได้

พยาบาลพิเศษที่ธนาคิมบอกกับแม่ไม่ใช่ใครที่ไหนคือพิมพ์ชนกนั่นเอง เขาสั่งให้เธออยู่เฝ้าไข้เขาในห้องห้ามไปไหนทั้งนั้น เนื่องจากเธอเป็นต้นเหตุให้เขาโดนมอเตอร์ไซค์เฉี่ยว แล้วแกล้งใช้ให้เธอทำโน่นทำนี่ให้ เธอรู้ตัวว่าทำผิดต่อเขาจึงคอยทำตามคำสั่งโดยไม่บ่นอะไร...

พิมพ์ชนกอยู่เฝ้าธนาคิมจนเช้ากระทั่งเอมอรมาถึงจึงขอตัวกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามาทำงาน เธอไปได้สักพัก ธนาคิมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น เห็นแม่อยู่ในห้องแต่พิมพ์ชนกหายไปก็ถามหา

“พยาบาลใช่ไหม เขาขอกลับไปอาบน้ำแต่งตัวมาเข้าเวรจ้ะ เอ๊ะเขาชื่อพิมพ์ใช่ไหม ใช่พี่สาวคนละแม่ของหนูเขมหรือเปล่า” เอมอรเห็นลูกรับคำ ก็รีบบอกว่าเดี๋ยวหนูเขมก็มา พอดีมีเรียนเช้า เลิกแล้วคงรีบมา...

คนที่เอมอรพูดถึง แต่งชุดไปรเวตนั่งกระสับกระส่ายอยู่ใต้ถุนตึกเรียน ครั้นเห็นอานนท์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทวงถามถึงรายงานของตัวเอง เขายื่นรายงานให้เธอ เพิ่งเห็นว่าเธอไม่ได้สวมชุดนักศึกษาก็ร้องทักว่า

ไม่เข้าเรียนหรือ เธอมีธุระต้องไปทำ แค่มาส่งรายงานเท่านั้น แล้วเอารายงานฝากเพื่อนที่นั่งอยู่แถวนั้นส่งให้อาจารย์ด้วย จากนั้นหันมาจับแขนอานนท์บอกว่ามีธุระด่วน เอาไว้เจอกันวันหลังแล้ววิ่งปรู๊ดออกไป...