หลงเงาจันทร์

พิมพ์ชนกรับคำ สองพ่อลูกมัวแต่คุยกันไม่ทันเห็นเขมจิราแอบฟังอยู่หน้าห้องด้วยความหมั่นไส้...

เรื่องที่นิติเชียร์อานนท์ให้พิมพ์ชนกเป็นที่โจษจันในหมู่คนรับใช้ ทั้งป้าแจ่ม หนูนาและแอ๋วต่างก็เชียร์ให้ทั้งคู่ชอบกัน เพราะหมอกับพยาบาลเหมาะสมกัน ลูกชิ้นมาทันได้ยินพอดีเบ้ปากหมั่นไส้

“โถ เสียเวลาเปล่า อะไรที่เป็นของคุณเขม คุณพิมพ์อย่าหวัง”...

เป็นอย่างที่ลูกชิ้นพูดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน เขมจิราทำตัวเป็นหมาหวงก้าง แม้ตัวเองจะไม่ต้องการอานนท์อีกแล้วเพราะมีที่หมายใหม่ แต่ก็ไม่ยอมให้ใครมาแตะจึงแวะไปหาเขาที่ห้องตรวจ ริสาซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของเขาไม่ยอมให้เธอเข้าพบ อ้างไม่ได้นัดไว้ก่อน เขมจิรา เจ้าเล่ห์ แกล้งล้มลงกับพื้นทำเหมือนถูกริสาผลักแล้วส่งเสียงร้องหวังให้อานนท์ที่อยู่ในห้องตรวจได้ยิน

หมอหนุ่มได้ยินเสียงร้องก็จำได้ว่าเป็นเสียงของเขมจิรารีบออกมาดู เจอเธอนั่งแปะกับพื้น มีริสายืนงงอยู่ใกล้ๆ ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอฟ้องว่าริสาผลัก ริสาปฏิเสธเป็นพัลวันว่าเปล่า เธอแกล้งล้มเอง เขมจิราลอยหน้าถามว่าจะโกหกไปเพื่ออะไร ถ้าเขาไม่เชื่อให้เปิดกล้องวงจรปิดดูได้เลย อานนท์ไม่อยากต่อความยาว

“ไม่ต้องหรอกครับ น้องเขมกินอะไรมาหรือยังครับ”

เขมจิราทำเหมือนสิ้นเรี่ยวแรง บอกเสียงอ่อยว่ายังไม่ได้กินแถมยังไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำอยู่เฝ้าไข้พี่พิมพ์ทั้งคืน อานนท์เห็นเที่ยงพอดีจึงบอกกับริสาว่าจะไปกินข้าวก่อน เขมจิรามีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันทีควงแขนเขาออกไปแต่ไม่วายหันมายิ้มเย้ยริสาซึ่งได้แต่มองตามเจ็บใจ...

ในเวลาต่อมาที่โรงอาหารของโรงพยาบาล ระหว่างกินมื้อเที่ยงด้วยกัน เขมจิราคอยเอาอกเอาใจอานนท์ตลอด อีกทั้งยังหยอดคำหวานจนน้ำตาลยังอายเนื่องจากกลัวเขาจะเปลี่ยนใจหันไปหาพิมพ์ชนก ขณะเธอกำลังจะป้อนผลไม้ให้เขา เหลือบไปเห็นธนาคิมเดินมากับเอกรัฐที่มุมไกลๆถึงกับตกใจ มือที่ถือส้อมค้าง อานนท์งงที่เธอไม่ป้อนสักทีหันมองตามสายตา แต่เธอไหวตัวทันใช้อีกมือหนึ่งจับใบหน้าเขาให้มองหน้าตัวเอง

“เขมต้องรีบไปเรียนก่อนนะคะ อยู่กับพี่หมอแล้วลืมเวลาเลยค่ะ”

อานนท์อาสาจะไปส่ง เขมจิราเผลอตัวตวาดแว้ดว่าไม่ต้อง แล้วนึกขึ้นได้รีบทำเสียงอ่อนเสียงหวาน อย่าให้เธอเบียดบังเวลาทำงานของเขาแล้วลุกเดินออกไปเลย

ooooooo