หลงเงาจันทร์

ทันใดนั้นเขมจิราเข้ามาลากแขนพิมพ์ชนกกลับเข้าบ้าน เธอขอร้องให้น้องเบามือหน่อยเธอเจ็บ แอ๋วเป็นห่วงพิมพ์ชนกตามมาขวาง เขมจิราไล่ตะเพิดไปให้พ้นอย่ามายุ่ง แม้ไม่พอใจแต่แอ๋วยอมไปจากตรงนั้น

พิมพ์ชนกเตือนน้องให้พูดจาดีๆกับแอ๋วซึ่งเป็นผู้ใหญ่กว่า น้องไม่สนผู้ใหญ่แต่ก็เป็นแค่คนใช้ แล้วถามเธอว่าเมื่อวานไปไหนกับพี่คิมมาทำไมต้องโกหก เธอไม่ได้โกหก แค่บอกให้เรากลับมาคุยกันที่บ้าน เขมจิราเตือนอย่ามาแถ เล่ามาให้หมดว่าเกิดอะไรขึ้น พิมพ์ชนกเล่าให้ฟังว่าธนาคิมมาคุยกับเธอเรื่องอะไรก็ไม่รู้ แต่พอจับใจความได้ว่าเขาโกรธและไม่พอใจเธอบางอย่าง เขมจิราหาว่าเธอโกหก

“พี่ไม่ได้โกหก พี่ถึงเป็นห่วงไม่อยากให้เขมไปยุ่งกับเขาเขาอาจจะใช้เขมเป็นเครื่องมือเล่นงานพี่ก็ได้”

“อย่าให้ค่าตัวเองสูงเกินไปหน่อยเลยพิมพ์ ถ้าเขาจะสนใจเขมเป็นเพราะตัวเขมเองไม่ใช่เพราะพิมพ์จำไว้” พูดจบเขมจิราผลักพิมพ์ชนกกระแทกกำแพงบ้านจนล้ม “แค่นี้แหละ ทีนี้จะไปตายที่ไหนก็เชิญ”

เขมจิราผละจากไปไม่ไยดี พิมพ์ชนกที่ยังไม่หายดีโดนแบบนี้ซ้ำอีกถึงกับไข้กลับยันตัวลุกขึ้นแทบไม่ไหว ตาลายจะเป็นลม โชคดีที่อานนท์เข้ามารับตัวไว้ทันก่อนที่เธอจะหมดสติในอ้อมแขนเขา ครู่ต่อมาเธอถูกอุ้มไปวางบนเตียง แอ๋วรีบเอาผ้าชุบน้ำเย็นหมาดๆ วางบนหน้าผากให้เธอโดยมีนิติยืนดูด้วยความห่วงใย อานนท์ตรวจอาการของเธอเสร็จหันไปบอกนิติว่าให้เธอนอนพักอีกสักวัน ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นให้พาไปโรงพยาบาล

ooooooo

อานนท์เห็นไม่มีอะไรแล้วก็ขอตัวกลับ นิติเดินมาส่งที่รถ ขอบคุณเขาที่ช่วยมาดูอาการให้พิมพ์ชนก เขายินดีทำให้ด้วยความเต็มใจแล้วถามถึงเขมจิราไม่อยู่หรือ นิติคิดว่ายังไม่ตื่นเดี๋ยวจะให้เด็กไปเรียกให้ เขมจิรากำลังจะออกจากตัวบ้านเห็นอานนท์ยืนอยู่กับพ่อรีบถอยเข้าไปหลบในบ้าน

“ไม่เป็นไรครับ ผมไปทำงานก่อนนะครับ” อานนท์ไหว้ลานิติ แล้วขึ้นรถขับออกไป เขมจิราโล่งใจที่ไม่ต้องเจอเขา นิติยืนส่งหมอจนลับสายตาจึงกลับไปดูพิมพ์ชนก เห็นเธอบ่ายเบี่ยงไม่ยอมกินข้าวต้มที่แอ๋วตักมาให้

แอ๋วบ่นไม่กินข้าวแล้วจะหายได้อย่างไร สงสารคนเฝ้าไข้ด้วยเถอะ เธอเกรงใจแอ๋วบอกให้ไปพักผ่อนไม่ต้องเป็นห่วง อุตส่าห์อดนอนเฝ้าไข้เธอทั้งคืน แอ๋วปฏิเสธว่าเปล่า คุณพ่อของเธอต่างหากที่อยู่เฝ้า

นิติแกล้งขู่ ถ้าคนป่วยไม่ยอมกินข้าวสงสัยท่านคงต้องป้อนเหมือนตอนเธอเป็นเด็ก พิมพ์ชนกเกรงใจท่านรีบคว้าชามข้าวต้มมาตักกินเอง ท่านบ่นเสียดายอานนท์ซึ่งดูจะเหมาะกับเธอมากกว่าเขมจิรา

“พิมพ์ไม่เคยคิดอะไรกับหมอแบบนั้นเลยค่ะ”

“ว่างๆก็เชิญเขามากินข้าวที่บ้านเราสิ พ่ออยากเลี้ยงขอบคุณสักหน่อย”