หลงเงาจันทร์

ขณะรถแล่นมาตามทาง ธนาคิมเหลือบเห็นพิมพ์ชนกกอดตัวเองแน่นหนาวสั่นจากพิษไข้ก็สงสาร เอื้อมมือจะปรับอุณหภูมิให้อุ่น

พลันภาพตอนที่เห็นรถพลาทิปขับส่ายไปมาก่อนจะพุ่งชนเสาไฟฟ้าข้างทางอีกทั้งตอนที่ตัวเองลงไปช่วยดึงร่างเพื่อนรักในสภาพเลือดท่วมตัวออกจากรถ ความแค้นก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง ธนาคิมเร่งความเร็วรถเพิ่มขึ้น ขับปาดซ้ายปาดขวาอย่างน่าหวาดเสียว

“คุณว่าคนที่เขารถชนตายจะรู้สึกอย่างไร ผมอยากรู้ว่าก่อนตายเขาจะเจ็บปวดแค่ไหน คุณว่าเขาจะ หนาวแบบคุณตอนนี้ไหม หรือว่าหนาวกว่า” คำพูดของธนาคิมทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกว่าเขากำลังหาเรื่องเธออีกจึงขอร้องให้จอดรถเนื่องจากไม่อยากทะเลาะด้วย เขายังหาเรื่องด่าว่าเธออีก แต่สุดท้ายก็ยอมจอดรถให้เธอลง

พิมพ์ชนกมองไปรอบๆเห็นว่ารถจอดอยู่ริมถนนสายเปลี่ยวสองข้างทางเป็นป่ารกไม่มีบ้านคน แม้จะกลัวแต่ก็แข็งใจเปิดประตูลงจากรถ มีเสียงมือถือของเธอดังขึ้น เธอกดรับสาย เสียงเขมจิราตะคอกใส่ดังแก้วหูสะเทือนว่าอยู่ไหน เธอกำลังกลับบ้าน เขมจิราดักคอไม่ได้อยู่กับพี่คิมใช่ไหม

“เปล่า ตอนนี้พี่อยู่คนเดียว” พิมพ์ชนกไม่ได้โกหกเพราะตอนนี้เธอเดินอยู่เพียงลำพังบนถนนเปลี่ยวจริงๆ เขมจิราไม่เชื่อเนื่องจากรู้จากอานนท์ว่าเธอไปกินข้าวกับพี่คิม เธอขอวางสายก่อนเดี๋ยวไปคุยกันต่อที่บ้าน

“ให้มันจริง ถ้าฉันรู้ว่าแกแย่งพี่คิมของฉัน...น่าดู” เขมจิราวางสายอย่างเคืองแค้น...

ยิ่งเดินห่างจากรถของธนาคิม พิมพ์ชนกก็ยิ่งกลัวเพราะถนนทั้งมืดทั้งเปลี่ยวไม่มีรถแล่นผ่านสักคัน ไข้ของเธอกลับมาอีกครั้ง คราวนี้หนักหนาปวดหัวและหนาวสั่น ธนาคิมเห็นเธออาการไม่ค่อยดีขับรถมาจอดเทียบขอร้องให้ขึ้นรถอย่าทำเป็นเก่ง เธอขอเดินกลับเองสะดวกกว่า แล้วเดินหนีทั้งๆที่แทบก้าวขาไม่ออก

“กลัวเหรอ นึกว่าไม่รู้สึกรู้สา ขนาดคนตายไปทั้งคนยังไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลย”

“ทำไมฉันจะไม่รู้สึก งานฉันอยู่กับความเป็นความตาย แต่จะให้จมอยู่กับความเศร้าทุกครั้งที่มี

คนตายไม่ได้ เพราะยังมีคนอื่นรอฉันอยู่” พิมพ์ชนกพูดถึงการทำงานตามปกติของพยาบาล ธนาคิมกลับคิดในแง่ลบว่าพลาทิปตายเธอก็ยังมีผู้ชายคนอื่นรออยู่อีกหลายคน ต่อว่าเธอว่าใจดำกว่าที่เขาคิด เธองงหนักไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องอะไร ไม่อยากต่อปากต่อคำด้วยค่อยๆเดินต่อ เขาลงจากรถตะโกนไล่หลัง

“นี่คุณ ถนนใหญ่มันไกลเปลี่ยวด้วย ถ้ายอมสารภาพผิด ผมจะพาไปส่ง”

“ถ้าจะให้ฉันรับผิดเรื่องที่ไม่ได้ทำ ฉันขอเดินกลับดีกว่า” พิมพ์ชนกแข็งใจเดินต่อไป ธนาคิมหันหลังเดินกลับไปที่รถ ไม่วายหันมองเธออีกครั้งเห็นร่างโงนเงนก็ตกใจรีบวิ่งไปประคองไว้ทันก่อนเธอจะเป็นลมหมดสติ