หลงเงาจันทร์

ระหว่างนั่งอยู่ในรถพิมพ์ชนกขอให้ธนาคิมคุยกันตอนนี้เลยได้ไหม เขาไม่คุยตอนขับรถไม่อยากเสียสมาธิ อาการไข้ของเธอเริ่มเป็นหนักขึ้น รู้สึกหนาวสะท้านต้องเอามือกอดตัวเองไว้ เขาเห็นทางกระจกส่องหลัง ถามว่าเป็นอะไรหนาวหรือ แทนที่จะปรับแอร์ให้อุ่นขึ้น กลับเพิ่มความเย็นหวังกลั่นแกล้ง...

ทางฝ่ายริสารอแล้วรอเล่าไม่เห็นพิมพ์ชนกโทร.มาก็เป็นห่วง จึงบอกเรื่องที่เธอไปเคลียร์ปัญหาคาใจกับผู้ชายที่เคยมาโวยวายใส่เธอที่โรงพยาบาลให้อานนท์รับรู้ เขาทั้งตกใจและเป็นห่วงเธอ...

เมื่อมาถึงร้านอาหารแทนที่ธนาคิมจะเคลียร์ปัญหากัน กลับสั่งอาหารมากินหน้าตาเฉย พิมพ์ชนกจึงเป็นฝ่ายตัดสินใจพูดขึ้นว่าถ้าเขาโกรธเธอเรื่องเพื่อนของเขา คืนนั้นเธอทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว เพื่อนของเขาบาดเจ็บสาหัสมาก หมอพยายามช่วยชีวิตแล้วแต่คนเจ็บสิ้นใจไปก่อน เขาสั่งให้เธอหยุดโกหกสักทีนี่เขากำลังให้โอกาสเธอสารภาพผิด เธอยังไม่ทันพูดอะไรมีเสียงมือถือของเขาดังขึ้น เขาหยิบออกมาดูเขมจิราโทร.มาก็กดปิดเสียง

มีเสียงมือถือของพิมพ์ชนกดังขึ้นเช่นกัน เธอหยิบมาดูเห็นเป็นเบอร์อานนท์ ลุกขึ้นขอตัวกลับก่อน เสียใจกับธนาคิมด้วยเรื่องเพื่อนของเขาแล้วเดินออกจากร้าน เขาวางเงินค่าอาหารไว้บนโต๊ะก่อนจะวิ่งตาม

พิมพ์ชนกจะรับสายของอานนท์แต่หันไปเห็นธนาคิมตามมา เร่งฝีเท้าหนี...

ติดต่อพิมพ์ชนกไม่ได้ อานนท์จึงโทร.ไปหาเขมจิราซึ่งอยู่ที่บ้านเล่าว่าพิมพ์ชนกออกไปกับธนาคิมแล้วขาดการติดต่อไป หากเธอกลับมาวานเขมจิราช่วยบอกให้เธอโทร.หาเขาด้วย เขมจิราวางสายเสร็จก็กรีดร้องบ้านแทบแตก พงษ์กับอารีย์ได้ยินเสียงร้องรีบเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขมจิราร้องทำไม เธอวิ่งไปกอดอารีย์“คุณย่าขา พิมพ์...พิมพ์แอบนัดพี่คิมออกไปกินข้าวกันสองต่อสองค่ะ ทีนี้คุณปู่คุณย่าเห็นหรือยังคะพิมพ์จงใจจะทำร้ายเขม” คำพูดของเขมจิราทำเอาพงษ์ถึงกับหน้าเครียด...

ธนาคิมไล่ตามพิมพ์ชนกจนทัน เตือนว่าเรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย เธอไม่มีอะไรจะคุยกับเขาแล้ว เขาคว้าแขนเธอไว้ไม่ยอมให้ไป เธอสะบัดมือออก เขารับรู้ได้ว่าเธอตัวร้อนถามว่าไม่สบายหรือ เธอไม่ตอบชะเง้อมองหาแท็กซี่จะกลับบ้าน ขอให้เราแยกกันตรงนี้ แทนที่เขาจะพูดกับเธอเรื่องพลาทิปไปตรงๆ กลับพูดอ้อมค้อมหวังให้เธอสารภาพออกมาเอง เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยก็ยิ่งไม่เข้าใจทำไมเขาต้องโทษเธอเรื่องที่เพื่อนของเขาตาย

“คุณหยุดเป็นผู้ร้ายปากแข็งสักทีได้ไหม”

“ฉันพูดทุกอย่างกับคุณไปหมดแล้วคุณธนาคิมถ้าคุณยังจะโกรธฉันอีกฉันคงต้องปล่อยให้ไปแล้วล่ะ” พูดจบพิมพ์ชนกเดินต่อ ธนาคิมดึงแขนไว้อีกขอร้องให้ไปขึ้นรถของเขาจะไปส่งบ้านให้เอง เธอไม่ไปจะขึ้นแท็กซี่กลับเอง เขาขอร้องให้เลิกเล่นตัวสักที ซอยเปลี่ยวขนาดนี้จะมีแท็กซี่ได้อย่างไร แล้วลากแขนเธอไปที่รถ เธอพยายามสะบัดหนีเขาต้องเอาตัวดันเธอไว้ไม่ให้ดิ้นทั้งคู่ใกล้ชิดกันโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาขู่เสียงแข็ง

“จะขึ้นรถดีๆหรือจะให้อุ้ม” ไม่พูดเปล่าธนาคิมทำท่าจะอุ้ม พิมพ์ชนกตกใจรีบเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง

ooooooo