หลงเงาจันทร์

น้องตัวแสบยืนกรานจะขับรถเอง พิมพ์ชนกไม่ยอมให้ขับเพราะคิดว่าน้องเมาเข้าไปแย่งกุญแจรถจากมือ เขมจิราไม่ยอมปล่อย ธนาคิมที่แอบมองอยู่แปลกใจที่เห็นพี่น้องยื้อแย่งกุญแจรถกัน เขมจิราเริ่มหงุดหงิดยิ่งเห็นธนาคิมเดินตรงมาหา กลัวแผนแตก ตวาดใส่พี่สาวว่าอยากมีเรื่องใช่ไหมสั่งให้ขึ้นรถ พิมพ์ชนกเห็นท่าทางเอาเรื่องของอีกฝ่ายเริ่มกลัว จำใจเดินไปขึ้นรถ ที่เบาะหน้าข้างคนขับ

เขมจิรารีบขึ้นรถปิดประตูเร่งเครื่องออกไปก่อนที่ธนาคิมจะมาถึง พิมพ์ชนกเห็นน้องขับรถเร็วก็เตือนให้ช้าลงหน่อย ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ น้องสาวตัวแสบเร่งความเร็วขึ้นอีก เธอหันมองน้องเป็นทำนองขอร้อง

เขมจิรายิ่งสนุกถามว่ากลัวหรือ ถ้ากลัวแล้วทำไมต้องโกหกกันด้วย เธองงโกหกอะไร เขมจิราแค้นมากหักพวงมาลัยลงข้างทาง พิมพ์ชนกไม่ทันตั้งตัวถูกรถเหวี่ยงกระแทกประตูรถร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ

“เขมใจเย็นๆ ค่อยๆคุย”

“เขมบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าโกหกเขมจะเป็นยังไง พิมพ์อยากลองดีกับเขมเหรอ”

“เขมพูดเรื่องอะไร เขมเมาหรือเปล่าพี่ไม่เข้าใจ” พิมพ์ชนกมองน้องงงๆ เขมจิราโมโหที่อีกฝ่ายทำหน้าซื่อตาใสไม่รู้เรื่อง ตะคอกใส่ว่าถามจากพี่คิมแล้ว เขาไม่ได้โกรธอะไรเธอเลย ทำไมต้องโกหกตนด้วย เธอยืนยันไม่ได้โกหก เขาต่างหากที่พูดไม่จริง ตัดพ้อทำไมถึงไม่เชื่อเธอแต่ไปเชื่อคนอื่น

“เพราะแกจะเป็นคนสุดท้ายบนโลกนี้ที่ฉันจะเชื่อ ...อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าแกอิจฉาฉัน แกโกหกตอแหลแกล้งเป็นคนดีเพื่อจะเอาชนะฉัน แย่งความรักไปจากคุณพ่อจากคุณปู่คุณย่าจากทุกคนเพราะแกเกลียดฉัน”

“ไม่จริงเลยเขม พี่ไม่เคยคิดแบบนั้น”

เขมจิราสั่งให้เลิกโกหกสักทีที่นี่ไม่มีคนที่เธอต้องทำตัวเป็นพี่สาวแสนดีแล้วไล่ลงจากรถ พิมพ์ชนกกลัวถูกเล่นงานจำใจลงจากรถทั้งที่ตรงนั้นทั้งเปลี่ยวและมืด

ooooooo

เขมจิราทั้งโกรธและเสียใจที่พิมพ์ชนกโกหก ในใจลึกๆเธอเองก็อยากมีพี่สาวแบบคนอื่น แต่เนื่องจากทิพย์อาภาคอยเป่าหูมาตั้งแต่เด็กๆว่าพิมพ์ชนกเกลียดและอิจฉาเธอ จึงทำให้เธอต่อต้านพี่สาวมาตลอด...

กว่าพิมพ์ชนกจะกลับถึงบ้านเล่นเอาหอบเนื่องจากจุดที่เขมจิราปล่อยลงจากรถไม่มีแท็กซี่ผ่านมาสักคัน

เธอจึงต้องเดินกลับบ้าน แอ๋วที่ชะเง้อคอยาวรออยู่เห็นเธอเดินเข้ามาก็แปลกใจไหนบอกว่าไปรับคุณเขม ทำไมคุณเขมกลับมาตั้งนานแล้วแต่เธอเพิ่งมาถึง เธอโกหกว่าไม่มีอะไรแค่คลาดกัน น้องก็เลยกลับมาก่อน