กุหลาบเกราะเพชร

เสร็จจากมื้อค่ำ เตชิตขับรถเข้าไปจอดที่ใต้ถุนคอนโดฯที่พัก นั่งจมกับความเศร้าอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมงๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูรูปตัวเองที่ถ่ายกับกัญญาวีร์ จากนั้นเปิดฟังข้อความสุดท้ายที่เธอฝากถึงเขา

ความเศร้าเสียใจถาโถมเข้าใส่กอปรกับไม่ได้กินอะไรทำให้ลมตีจนปั่นป่วนในท้อง เขาต้องเปิดประตูรถออกมาอาเจียน เอนตัวพิงพนักดึงประตูปิดหันไปอีกทีเห็นภาพหลอนของกัญญาวีร์นั่งยิ้มหวานอยู่ข้างๆ

“ไม่กินข้าวมากี่วันแล้ว”

“ตัวเอง!” เตชิตยิ้มทั้งน้ำตาที่ได้เจอเธออีกครั้ง กัญญาวีร์แดกดันนี่รู้ความหมายของคำว่าตัวเองหรือเปล่า เขาพยักหน้า อธิบายได้ถูกต้องถูกใจจนเธอตบมือให้ชมว่าเก่งไม่หยุดปาก แค่เขาละสายตาหันไปมองอีกที กัญญาวีร์ที่นั่งอยู่เมื่อครู่นี้หายไปแล้ว เขาทนอยู่โดยไม่มีเธอต่อไปไม่ไหว หยิบปืนขึ้นมา

“จะให้ผมอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยเหรอ เค้าอยากเจอตัวเองนะ เค้าจะไปเจอตัวเองเดี๋ยวนี้ เค้าอยากขอโทษตัวเองต่อหน้า” เตชิตหยิบมือถือขึ้นมาเปิดโหมดอัดเสียงแล้ววางไว้ตรงหน้าคอนโซล “ผมขออโหสิกรรมกับทุกคน” สารวัตรหนุ่มหลับตาหันปากกระบอกปืนมาทางตัวเองเตรียมลั่นไก ทันใดนั้นวรมันคว้าปืนไปจากมือทางกระจกรถที่เปิดทิ้งไว้ แล้วถอดชิ้นส่วนปืนออกอย่างชำนาญก่อนจะทิ้งลงพื้น

“แฟนแกตายเพราะใคร ลืมแล้วเหรอ”

เตชิตแค้นมากลงจากรถพุ่งเข้าใส่ในสภาพแทบไม่มีเรี่ยวแรง วรมันต่อยสวนไปหลายหมัดจนเขาจุกตัวงอ ทรุดลงไปอาเจียน วรมันมองเขาด้วยความสมเพช อยากให้แฟนของเขามาเห็นสภาพเขาตอนนี้จริงๆ เตชิตเลือดขึ้นหน้า รวบรวมแรงเท่าที่มีวิ่งเข้าหา กลับถูกวรมันจับทุ่มลงไปบนกระโปรงรถร่างกระแทกรถกลิ้งตกไปที่พื้นแล้วโยนแฟ้มชันสูตรศพ ที่มีรูปถ่ายร่างไร้วิญญาณของกัญญาวีร์ใส่หน้า

“แฟนแกตายทรมานมากนะจะบอกให้ หน้าอกนี่เป็นรอยห้อเลือดครึ่งวงกลมคงจะกระแทกพวงมาลัย ข้อเท้าเห็นว่ามีรอยเขี้ยวงู ช่วงพิษงูแล่นเข้าสู่หัวใจคนเราจะรู้สึกยังไงนะ” วรมันเห็นเตชิตพยายามยันตัวลุกขึ้น เอาเท้าเหยียบยอดอกไว้ “จำไว้ใครเป็นคนฆ่าแฟนแก ถ้าคิดจะตาย ถ้าคิดจะฆ่าใคร ไปคิดดูดีๆว่าควรเป็นแกหรือว่าเป็นใคร” ไม่พูดเปล่าวรมันถอดแว่นดำให้เตชิตดูหน้าชัดๆ “จำไว้ ใครควรตายก่อน”

เตชิตมองศัตรูเบื้องหน้าด้วยสายตาชิงชัง วรมันเตะเสยเข้าปลายคางเขาสลบเหมือด แล้วเดินจากไป...