กุหลาบเกราะเพชร

กานดามองสงสัยโอกาสอะไร เห็นทั้งคู่เงียบไม่มีใครตอบคำถามก็ถามซ้ำว่าโอกาสอะไรที่จะช่วยหลานของตน กฤตนัยขอให้เธอลืมเรื่องที่ได้ยินให้หมด กานดาคาดคั้นนี่กฤตนัยไปทำอะไรไว้ หลานของเธอถึงเป็นแบบนี้ นำบุญเร่งให้กฤตนัยรีบตัดสินใจก่อนจะสายเกินไป

“พี่กฤต กานไม่รู้หรอกนะว่าพี่ไปทำอะไรกับใครเอาไว้ที่ไหน แต่ลูกพี่หลานหนูไม่ผิดอะไรด้วย พี่ต้องแก้ไข พี่ต้องช่วยลูกกลับมา” กานดาร้องไห้ฟูมฟาย กฤตนัยกลัวลูกจะเป็นเหมือนวรมัน

“วรมันเป็นความบกพร่อง มันคือความผิดพลาด กัญญาวีร์จะต้องดีกว่านั้น”

“แกกำลังจะใช้ลูกสาวฉัน ต่อยอดโครงการกุหลาบเกราะเพชรของแก” กฤตนัยมองลูกด้วยความสับสน แต่ในที่สุดก็พยักหน้า “พากัญญาวีร์กลับมาให้ฉัน แล้วเราจะสานต่อโปรเจกต์กุหลาบเกราะเพชรด้วยกัน”

“แกจะไม่ผิดหวัง” นำบุญดีใจออกนอกหน้า 

มองไปที่กัญญาวีร์ที่นอนเป็นผัก

ooooooo

เตชิตต้องเสียใจซ้ำสองเมื่อมาที่บ้านหวังจะเยี่ยมแม่ กลับพบว่าท่านเสียชีวิตไปแล้ว แถมธรณ์เทพทั้งตบตีทั้งด่าว่าเขาว่าเป็นคนทำให้แม่ต้องตาย 

ฉัตรรัศมีต้องจับมือพ่อไว้ขอร้องให้พอได้แล้ว หยุด ตบตีเตชิตสักที

“แก...แกออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันอยากจะฆ่าแกด้วยมือของฉันนักเชียวไอ้ลูกอกตัญญู” ธรณ์เทพดึงดันจะเข้าไปทำร้ายเตชิตอีก ฉัตรรัศมียื้อตัวไว้แทบไม่อยู่

“พี่กลับไปก่อนเถอะไว้ให้พ่อใจเย็นกว่านี้แล้วค่อยคุยกันให้รู้เรื่อง”

“เพราะแก เพราะแกทั้งนั้น แกมันตัวซวย ใครอยู่ใกล้ก็จะมีแต่ฉิบหายตายกันหมด ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ”

“นะพี่ เชื่อสิ กลับไปก่อนไว้จะโทร.หา” ฉัตรรัศมีขอร้องเตชิตเพราะกลัวจะรั้งพ่อไม่ไหว เขายกมือไหว้พ่อ ขอตัวกลับก่อน ไว้พ่ออารมณ์เย็นลงค่อยคุยกันใหม่ ธรณ์เทพตะคอกใส่ไม่ต้องมายกมือไหว้ เขาไม่ใช่ลูกของตนแล้วด่าซ้ำไอ้คนเนรคุณ

“ถ้าจะตัดพ่อตัดลูกกันก็ให้พ้นงานศพแม่ไปก่อนแล้วกันครับ...พี่ฝากดูแลพ่อด้วย” เตชิตพูดจบเดินจากไปด้วยหัวใจร้าวราน ธรณ์เทพจะตามไปตบตีเขาอีก คราวนี้ฉัตรรัศมีต้องกอดเอวท่านไว้ ฝ่ายเตชิตเดินน้ำตาร่วงออกมาจากตัวบ้านทำอะไรไม่ถูกเมื่อต้องสูญเสียหญิงอันเป็นที่รักไปพร้อมกันถึงสองคน ครั้นจะย้อนกลับเข้าบ้านก็ไม่กล้า ตัดสินใจขึ้นรถขับออกไป...