ตอนที่ 4
ตั้งแต่บ่ายยันค่ำ สิตางค์ยังง่วนอยู่กับการถอดรหัสนิรภัยซิมเจ้าปัญหา เด่นเดือนหลับไปหลายตลบ
ไม่เห็นเพื่อนทำเสร็จสักทีถามว่าไหวไหม สิตางค์ต้องการเวลามากกว่านี้ ซิมนี่ไม่ธรรมดา หน่วยงานที่ทำคงไม่ธรรมดาแน่ๆ แค่จะดูว่าโทร.หาใครบ้างยังยากเลย ในเมื่อต้องใช้เวลานาน เด่นเดือนกับดุจดาวตัดสินใจฝากซิมให้สิตางค์ช่วยจัดการให้...
ขณะที่สิตางค์มุ่งมั่นจะถอดรหัสซิมเจ้าปัญหาให้ได้ ร่างไร้วิญญาณของกัญญาวีร์ถูกนำมาวางบนเตียงผ่าตัดภายในห้องวิจัยของนำบุญ โดยมีกฤตนัย กานดาและเจ้าของห้องวิจัยยืนล้อมอยู่ นำบุญจะใช้เทคโนโลยีที่เราเคยใช้กับวรมัน ปลุกเธอขึ้นมาจากความตาย
“พ่อปล่อยลูกไปไม่ได้จริงๆ” กฤตนัยมองลูกน้ำตาไหลพราก กานดาอดสงสัยไม่ได้ว่านำบุญเก่งอย่างที่คุยหรือเปล่า เขามองกฤตนัยซึ่งหันไปบอกกับเธอว่า
เขาเคยทำพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง กานดาถึงกับร้องอ้าว
“วรมัน นั่นมันไม่ใช่ความผิดพลาด มันเป็นความบกพร่อง เป็นขั้นตอนกระบวนการพัฒนาองค์ความรู้” นำบุญอธิบาย กานดาสงสัยวรมันไหน แล้วมองทั้งคู่สลับกันไปมาอย่างรอคำตอบ...
คนที่กานดาถามถึงซื้ออาหารมาเลี้ยงสุนัขจรจัดที่ถนนสายเปลี่ยวเส้นหนึ่ง ยามของหมู่บ้านปั่นจักรยานผ่านมาเห็นเข้าก็ต่อว่าเขาว่าเอาอาหารมาเลี้ยงพวกมันแบบนี้ไม่ได้ เดี๋ยวได้ยกโขยงกันมาเต็มไปหมดแน่ๆ
เขาหันขวับมองยาม ดวงตาใต้แว่นดำสว่างเป็นสีแดงขึ้นมาข้างหนึ่ง ยามผงะ
“นานๆทีก็คงไม่เป็นไรหรอก” ว่าแล้วยามรีบปั่นจักรยานออกไป
ooooooo
ที่ฝ่ายนิติบุคคลภายในคอนโดฯที่พักของเตชิต นัธมนนั่งไล่ดูภาพจากกล้องวงจรปิดโดยมีเตชิตในสภาพใบหน้ามีรอยฟกช้ำนั่งดูอยู่ข้างๆ เห็นภาพตั้งแต่ตอนที่เตชิตนั่งอยู่ในรถที่เปิดกระจกข้างคนขับทิ้งไว้เอาปืนเล็งตัวเอง ยังไม่ทันลั่นไก วรมันยื่นมือเข้าไปกระชากปืนจากมือเขา พูดบางอย่างด้วย
เตชิตแค้นไม่หายที่โดนวรมันทำร้าย ลุกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ถามนัธมนว่าจะเอากาแฟด้วยไหม เธอส่ายหน้า เขาออกจากห้องโดยทิ้งมือถือไว้บนเก้าอี้ นัธมนลองไล่ดูภาพจากกล้องวงจรปิดอีกครั้ง คราวนี้เห็นเตชิตหยิบมือถือขึ้นมาเหมือนอัดอะไรเอาไว้ เธอหันมองมือถือเจ้านายที่วางทิ้งไว้คว้ามาเปิดฟังเสียง
“ผมขออโหสิกรรมกับทุกคน”
นัธมนย้อนดูภาพวงจรปิดอีกครั้ง เปิดเสียงในมือถือของเตชิตให้พร้อมกับภาพที่ปากเขาขยับให้ตรงกันพอดี แล้วเช็กภาพต่อไป คราวนี้เธอจึงได้ฟังทั้งเสียงและเห็นทั้งภาพ คำพูดทุกคำที่วรมันกับเจ้านายคุยกันทำให้เธอพอเดาออกว่าเขาพยายามจะฆ่าตัวตายแต่วรมันมาขัดขวางไว้ อีกทั้งยังพูดเป็นทำนองให้เขามีแรงที่อยู่ต่อไปเพื่อแก้แค้นคนที่ทำให้กัญญาวีร์ต้องตาย
“จำไว้ใครเป็นคนฆ่าแฟนแก ถ้าคิดจะตาย ถ้าคิดจะฆ่าใคร ไปคิดดูดีๆว่าควรเป็นแกหรือว่าเป็นใคร จำไว้ ใครควรตายก่อน” พูดจบวรมันเตะเสยคางเตชิตสลบเหมือด แล้วเดินจากไป
นายตำรวจสาวหยุดภาพตอนนี้ค้างไว้ เปิดเสียงวรมันช่วงสุดท้ายฟังซ้ำอีกครั้ง งุนงงสงสัยเขามาขัดขวางเตชิตไม่ให้ฆ่าตัวตายเพื่ออะไรกันแน่...










