กุหลาบเกราะเพชร

พิพัฒน์คุยสายกับวรมันเสร็จ เข้ามาแสดงความยินดีกับธรณ์เทพที่นั่งเฝ้าปรางค์ว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน ให้ย้ายเธอไปที่โรงพยาบาลได้เลย อีกไม่นานจะมีเหตุสุดวิสัยเกิดขึ้น ถ้าไม่เสียชีวิตด้วยงูกัดก็เป็นอุบัติเหตุแน่ๆ ตนสั่งให้คนของเราตามวรมันไปไม่ว่าจะเกิดเหตุตรงไหนก็ให้พาผู้บาดเจ็บไปส่งโรงพยาบาล

“อวัยวะภายในจะตรงดิ่งจากร่างนังขวัญรัตน์มาใส่เมียแกทั้งที่มันยังไม่ขาดใจตายด้วยซ้ำ”

“ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก ผมจะซื่อสัตย์ต่อองค์กรเราตลอดไป”...

ฝากข้อความถึงเตชิตเสร็จ กัญญาวีร์บอกให้แม่เอามือออกจากหูได้ ท่านหลอกถามลูกตกลงบอกเขาว่าอย่างไรบ้าง เธออายไม่ยอมบอกได้แต่ยิ้มมีความสุขโดยไม่รู้เลยว่างูจงอางที่อยู่ใต้เบาะชูคอจะฉกตัวเอง...

รถของกัญญาวีร์ขับนำหน้า วรมันบิดบิ๊กไบค์ตามหลังโดยมีเตชิตกับนัธมนขับรถตามไปอีกทอดหนึ่ง ทันใดนั้นรถมูลนิธิซึ่งชัชเป็นคนขับ ปอมนั่งอยู่ข้างๆ พุ่งมาจากไหนไม่รู้แซงรถที่เตชิตขับโดยไม่รู้ว่าเป็นเขา นัธมนเห็นทั้งคู่ชัดเจนบอกเตชิตว่ารถคันที่แซงเราไปเป็นพวกมัน เขารู้ว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีพยายามเร่งเครื่องตาม แต่ดันมีรถลากรถยกขับแซงหน้าบังรถทั้งสามคนก่อนหน้าเอาไว้แถมยังขับช้าอีกต่างหาก

“หลบไปสิ หลบไป” เตชิตยิ่งร้อนรนหนัก...

กัญญาวีร์ถูกงูฉกที่ข้อเท้าร้องลั่นด้วยความตกใจ หักพวงมาลัยรถกะทันหัน รถเสียหลักชนแบริเออร์พลิกหลายตลบไปบนถนน วรมันชะลอบิ๊กไบค์ปล่อยให้รถมูลนิธิแซงขึ้นมาประกบก่อนจะพยักหน้าชี้ไปทางรถของกัญญาวีร์ที่หงายท้องอยู่กลางถนน ชัชพยักหน้าตอบ รีบเปิดหวอแล้วจอดทันที วรมันเสร็จงานในหน้าที่ตัวเองก็เร่งเครื่องจากไป

เตชิตทนไม่ไหวที่ถูกบังบีบแตรไล่ จะแซงก็ทำไม่ได้เพราะมีรถขวางอยู่ สุดท้ายรถยกเลี้ยวเปิดทางให้...

กัญญาวีร์เลือดเปรอะไปหมดกลบหน้ากลบตาคาซากรถเช่นเดียวกับขวัญรัตน์ที่นั่งคอพับอยู่เบาะข้างๆ น้ำมันไหลจากถังนองถนน ชัชกับปอมช่วยกันลากกัญญาวีร์ออกมา ครั้นปาดเลือดบนหน้าดูถึงรู้ว่าผิดคน

“เอาแม่ไป ลูกทิ้งไว้นี่แหละ” ชัชสั่งการ ปอมยังไม่ทันกลับไปเอาตัวขวัญรัตน์ รถของเตชิตแล่นมาจอดเสียก่อน สารวัตรหนุ่มชักปืนเล็งพร้อมกับสั่งให้หยุด ปอมกับชัชนอกจากไม่ทำตามยังสาดกระสุนใส่ไม่ยั้ง เตชิตเห็นกัญญาวีร์ถูกทิ้งอยู่กลางถนนจะเข้าไปช่วย นัธมนต้องรั้งตัวไว้ไม่ให้ออกไป เขาไม่ยอมจะออกไปช่วยคนรักให้ได้ เธอต้องตบหน้าเขาเพื่อเรียกสติ กัญญาวีร์ ที่เหลือสติเพียงน้อยนิดเห็นเตชิตก็ร้องเรียก