กุหลาบเกราะเพชร

ในเวลาต่อมา ที่โรงพยาบาลตำรวจ ขณะนัธมนนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่หน้าห้องผ่าตัด เตชิตในสภาพดูไม่จืดเดินคอตกเข้ามา เธอหันมาเห็นโผกอดเขาร้องไห้โฮ เขากอดตอบเสียใจไม่แพ้เธอเช่นกัน

“ผมผิดเอง ความผิดผมคนเดียวที่ให้ชยธรไป... หมอว่าอย่างไรบ้าง”

“ชยธรยังไม่ออกจากห้องผ่าตัดเลย ตั้งหลายชั่วโมงแล้วอ่ะ”

เตชิตครุ่นคิดหนักจะจัดการเรื่องทั้งหมดต่อจากนี้อย่างไรดี...

นำบุญขับรถพากฤตนัยมาถึงประตูรั้วบ้านยังไม่ทันเลี้ยวเข้าไป กานดาขับสวนออกมาเสียก่อน กฤตนัยลงจากรถเดินไปหาเธอ ถามหากัญญาวีร์กับขวัญรัตน์ เธอพูดไม่ออกโผกอดเขาไว้จะร้องไห้ เขาตกใจร้อนใจถามว่าลูกกับเมียของเขาเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น นำบุญชะโงกหน้าออกมาฟังอย่างสนใจ

“พี่กฤต โรงพยาบาลโทร.มาบอกว่า...พี่ขวัญกับกัญญา...ตายแล้ว” กานดาพูดได้แค่นั้นก็ร้องไห้ออกมา กฤตนัยรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าทั้งที่ฝนไม่ตั้งเค้า...

ทางด้านเตชิตกลับถึงคอนโดฯที่พักอย่างหมดเรี่ยวแรงทั้งใจและกาย ยิ่งเห็นข้าวของในห้องก็ยิ่งคิดถึงกัญญาวีร์ คิดถึงเสียงหัวเราะสดใสของเธอเวลาที่อยู่ด้วยกันที่นี่ ข้อความสุดท้ายที่เธอฝากไว้ยังดังก้องในหู

“ผมมันบ้า ผมมันโง่ ผม...เห็นแก่ตัว” เตชิตคร่ำครวญ...

หลังทราบข่าวร้าย นำบุญอาสาเป็นสารถีขับรถพากฤตนัยกับกานดาไปโรงพยาบาล โดยกานดานั่งที่เบาะหลังชำเลืองมองนำบุญที่กำลังติดหนวดเคราอยู่บ่อยครั้งไม่ค่อยจะไว้ใจนัก เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเกี่ยวข้องอะไรด้วย นำบุญมองทางกระจกส่องหลังเห็นเธอจ้องอยู่รู้สึกอึดอัดใจบอกไม่ถูก...

เมื่อทราบจากหมอว่ากัญญาวีร์อยู่ได้เพราะเครื่องช่วยหายใจและอุปกรณ์ช่วยชีวิต นำบุญซึ่งตอนนี้แกะหนวดแกะเคราออกหมดแล้ว เดินไปล็อกประตูห้องไอซียู

“ในทางการแพทย์ กัญญาวีร์ตายแล้ว...”

“หยุดพูดในสิ่งที่แกกำลังคิดเดี๋ยวนี้” กฤตนัยตวาดเสียงเขียว นำบุญย้ำเตือนว่าเราเคยทำสำเร็จมาแล้ว กานดาเงยหน้าจากที่ฟุบร้องไห้กับเตียงมองอย่างสนใจ กฤตนัยคว้าคอเสื้อนำบุญเขย่าๆตบหน้าซ้ำ

“ความสำเร็จงั้นเหรอ!! แกเรียกมันว่าความสำเร็จ ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่แกทำ กัญญาวีร์กับขวัญรัตน์ก็คงไม่ตาย คงไม่ตาย” กฤตนัยตบหน้านำบุญระบายแค้นไม่ยั้ง เขามั่นใจว่าเรายังมีโอกาสช่วยกัญญาวีร์ได้