กุหลาบเกราะเพชร

ครู่ต่อมา นัธมนเอามือถือไปคืนเตชิตที่กำลังยืนจิบกาแฟสีหน้าครุ่นคิดหนักอยู่ที่ล็อบบี้ของคอนโดฯ ที่พัก พูดอย่างไม่อ้อมค้อมว่าเขาคิดจะฆ่าตัวตายตอนอยู่ในรถ ทีแรกเขาปฏิเสธว่าเปล่าแค่หยิบปืนมาตรวจดูลำกล้อง แต่พอเธอเปิดเสียงที่เขาอัดไว้ในมือถือตัวเองขออโหสิกรรมกับทุกคนก็เลยจำนนด้วยหลักฐาน เธอขออนุญาตเขาส่งไฟล์เสียงวรมันมาที่ไลน์ของเธอเพื่อเก็บไว้วิเคราะห์ แล้วกดส่งไฟล์นั้น

“ผมเปลี่ยนความคิดที่จะทำร้ายตัวเองแล้ว มัน พูดถูกอย่างหนึ่ง พวกมันสมควรจะต้องตายก่อนผม มันคิดผิดแล้วที่โผล่มาขวางผม”

“มันไตร่ตรองไว้แล้ว มันไม่อยากให้สารวัตรฆ่าตัวตายต่างหาก”

เตชิตไม่เห็นด้วย จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรในเมื่อมันทำร้ายกันขนาดนี้ นัธมนเชื่อว่าถ้ามันไม่มากระชากปืนจากมือเขาป่านนี้เขาก็คงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ เขาสวนทันทีนี่แปลว่าเขาเป็นหนี้บุญคุณมันอย่างนั้นหรือ ทั้งๆที่กัญญาวีร์ตายเพราะมัน เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันทำเพราะอะไร รู้แค่ว่ามันช่วยชีวิตเขาไว้

“แล้วมันจะต้องเสียใจแน่ๆ ผมจะไม่ตายจนกว่าพวกมันจะพินาศ ผมต้องมีชีวิตอยู่ ชดใช้ให้กัญญาวีร์”

ในเวลาเดียวกัน นำบุญกำลังผ่าตัดกัญญาวีร์ โดยมีกฤตนัยคอยส่งอุปกรณ์เทียมให้

ooooooo

กานดารับหน้าที่ดูแลเรื่องงานศพกัญญาวีร์ ในเมื่อเป็นงานศพหลอกๆก็เลยไม่มีพิธีรดน้ำศพ เธออ้างว่าผู้เป็นพ่อไม่อยากเห็นลูกในสภาพไร้วิญญาณ อยากจำเฉพาะตอนที่ลูกยังมีชีวิต เตชิตกับนัธมนมาถึงงานไม่เห็นแม้เงาของกฤตนัยก็แปลกใจ เตชิตไม่ได้รดน้ำศพจึงขออนุญาตกานดาดูหน้าคนรักเป็นครั้งสุดท้าย

“เอ่อ...คือ อย่าเลยนะเชื่อน้าเถอะ จดจำแต่ภาพดีๆ เอาไว้นะ”

เตชิตพยักหน้าเศร้าๆเดินขึ้นไปบนศาลา ส่วนนัธมนยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมเดินตาม กานดาต้องเชิญให้ขึ้นไปเคารพศพ เธอขออยู่ช่วยเสิร์ฟน้ำให้แขกก่อนดีกว่า เผื่อสารวัตรอยากคุยอะไรกับคนรักเป็นการส่วนตัว

อีกมุมหนึ่งบนศาลาสวดศพ เตชิตจุดธูปไหว้ศพเสร็จเดินไปที่โลงเอาด้ามปืนเคาะ

“คุณไม่ต้องห่วงอะไรแล้วนะผมจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อจัดการพวกมัน...แค่ฝาโลงกั้น ทำไมเราห่างไกลกันได้ขนาดนี้” เตชิตคร่ำครวญน้ำตาคลอเบ้า...

พิพัฒน์ ธรณ์เทพและฉัตรรัศมีมาร่วมงานศพกัญญาวีร์ด้วย ทุกคนต่างแปลกใจเช่นกันที่ไม่เห็นกฤตนัยอยู่ในงาน กระทั่งพระสวดเสร็จ แขกเหรื่อทยอยกันกลับ เขาเพิ่งมาถึง ชะงักที่เห็นพิพัฒน์ ธรณ์เทพกับฉัตรรัศมีเดินมาที่ลานจอดรถ พิพัฒน์เข้าไปแสดงความเสียใจกับการสูญเสียครั้งนี้ของเขา ขณะที่ธรณ์เทพเก็บอาการไม่พอใจไว้ไม่ค่อยอยู่นัก กฤตนัยถามพิพัฒน์รู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น พิพัฒน์ทำเป็นงง

“ด็อกเตอร์พูดเรื่องอะไร”