คนเหนือฅน
ตอนที่ 8
หลังจากพวกกำนันสิงห์ล่าถอยไปแล้ว มูซอทักทายคิมหันต์อย่างคุ้นเคย
“เจอกันอีกแล้วนะคิมหันต์ สวัสดีทุกคน...ฉันมูซอ”
ตาจุ้นได้ยินชื่อมูซอก็จำได้ว่าคือคนที่เลี้ยงคมมา ปล่อยให้พวกเขาคุยกันไป ส่วนพันเอกจอมเมืองก็ได้รับการรักษาเบื้องต้นจากคนของมูซอจนอาการทุเลาลงบ้างแต่พอมีการพูดถึงคมขึ้นมาในทางไม่ดี ตาจุ้นก็อดแก้ต่างให้คมไม่ได้
“ไอ้คม ไอ้คนไม่รักดี ทำไมมันต้องไปทำงานกับเจ้าพ่อยาเสพติดอย่างนายเรืองเดชด้วย”
“เขาคงมีเหตุผลของเขานั่นแหละ”
“ลุงรู้จักคมด้วยหรือ” มูซอถาม
“ก็พอรู้”
“งั้นคมทำไมไม่กลับบ้าน หายไปตั้งห้าหกปี”
“เขาคงมีเหตุผลของเขานั่นแหละ”
“เมื่อมาแล้ว ทำไมไม่กลับมาหาฉัน”
ตาจุ้นอ้าปากพูดพร้อมกับตาปลิวแทรก
เข้ามาในประโยคเดียวกันว่า “เขาคงมีเหตุผลของเขานั่นแหละ”
“ถุย! ตกลงแกรู้เรื่องอะไรบ้างเนี่ย” ตาปลิวจ้องหน้า...ตาจุ้นยิ้มแหะๆ หมดคำพูดไปเลย
“เรื่องทั้งหมดจะกระจ่างถ้าเราเจอคม” คิมหันต์ สรุป
“ฉันกำลังจะเคลื่อนขบวนคาราวานสินค้าเข้าเขตประเทศไทย พวกนายเดินทางไปกับฉันแล้วจะปลอดภัย แต่ผมมีเรื่องสงสัยที่จะถามผู้พัน สรุปว่าผู้พันจะเลิกผลิตยาเสพติดแล้วใช่ไหม”
“ไม่ใช่จะ...ผมเลิกผลิตแล้ว”
“นับเป็นข่าวดี” จอบิพูดอย่างโล่งใจ แต่มูซอยังมีความกังวล
“แต่อย่าลืมนะ ยังมีอีกหลายกลุ่มที่ยังคงผลิตอยู่”
“จริง โดยเฉพาะกลุ่มของปากู”
“ข่าวว่ามันกำลังโตขึ้นทุกวันๆด้วย”
“ถ้างั้นเราก็ต้องเหนื่อยกันต่อไป”
ขณะที่พวกมูซอพูดคุยกันอยู่นั้น อีกด้านหนึ่งในป่า กลุ่มของปากูนับสิบคนกำลังลำเลียงยาเสพติดเพื่อไปส่งลูกค้ารายใหญ่ โดยกำหนดให้ถึงมือตอนแปดโมงเช้าพรุ่งนี้...
ส่วนที่มุมของเมฆากับเนตรดาว เวลานี้เนตรดาวหลับสนิทอย่างเหนื่อยล้า แต่แล้วเธอสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายที่เห็นเมฆาโดนจับแขวนบนต้นไม้เลือดไหลท่วมตัว
“โธ่...ฝันไปหรือนี่” เธอพึมพำแล้วมองไปยังเมฆาที่นอนขดตัวหนาวสั่น เมื่อขยับเข้าใกล้และสัมผัสเนื้อตัวเขาก็ต้องสะดุ้งตกใจ “ทำไมตัวร้อนขนาดนี้”
เนตรดาวหันรีหันขวาง สีหน้าเป็นกังวลสุดๆ
“ไข้ขึ้นสูงมากเลย สงสัยเป็นเพราะแผลอักเสบ เอายังไงดีเนี่ย” ว่าแล้วเธอไปค้นกระเป๋าเป้ของเมฆาแต่ไม่มีอะไรที่จะช่วยให้เขาคลายหนาวได้เลย จึงตัดสินใจนอนกอดเขาไว้ทั้งคืนจนกระทั่งรุ่งเช้า
กลายเป็นเมฆารู้สึกตัวตื่นก่อน เขาตกใจไม่น้อยที่เห็นตัวเองกับเนตรดาวนอนกอดกันกลม คิดว่าต้องแย่แน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นสภาพแบบนี้
“ซวยละ เป็นงี้ได้ไงวะ ตื่นมาเห็นแม่ต้องอาละวาดแน่”
เขาพยายามแกะมือเธอออกอย่างแผ่วเบา แต่เนตรดาวกลับกอดรัดเขาแน่นขึ้นแถมส่งเสียงครางเหมือนคนละเมอ
“ดุ๊ก...อย่าสิ อย่าเพิ่งไป ขอกอดอีกหน่อย มาจุ๊บทีนะ”
