คนเหนือฅน
ตอนที่ 8
เรืองเดชมีหมอประจำตัวที่อยู่กรุงเทพฯ เขาตามหมอมารักษาขาที่โดนยิงถึงบ้าน เสร็จแล้วก็ส่งตัวกลับโดยให้ลูกน้องไปส่งหมอที่สนามบิน
ฝ่ายสิงขรกับลูกน้องกลุ่มหนึ่งที่อาสาตามหาพราวฟ้ากับคม บัดนี้พวกเขากำลังสอบถามกะเหรี่ยงสองผัวเมียอยู่ พอได้ข้อมูลว่าคมกับพราวฟ้าออกเดินทางไปพักใหญ่ซึ่งคงใกล้จะข้ามแดนเข้าไทยแล้ว สิงขรก็เร่งเดินทางต่อทันที
ระหว่างนี้เอง คมกับพราวฟ้ายังอยู่ในป่า สองคน เจออุปสรรคอีกจนได้เมื่อพรานป่าคนเดิมที่เคยจะปลุกปล้ำพราวฟ้าปรากฏตัวพร้อมพรรคพวกหลายคน พวกมันพยายามทำร้ายคมและจะเอาตัวพราวฟ้าไปปู้ยี่ปู้ยำให้ได้ แต่โชคดีที่มูซอกับจอบิมาเจอเสียก่อน พวกมันเลยโดนยิงตายหมดไม่มีเหลือ
จากนั้นมูซอกับจอบิพาคมกับพราวฟ้ามาที่หมู่บ้านของตน พราวฟ้าแยกตัวไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ส่วนคมโดนมูซอซักไซ้ไล่เรียง
“บอกมา แกหายไปไหนมาตั้ง 5-6 ปี แล้วก็คิดยังไงถึงมาทำงานให้นายเรืองเดช”
คมเล่าความจริงตั้งแต่เรื่องเขาผิดพลาดต้องเข้าไปติดคุกอยู่หลายปี พอออกมาก็เร่ร่อนจนมาเจอเรืองเดช แล้วเขาก็ช่วยชีวิตตนไว้ ตนก็เลยต้องทำงาน กับเขา โดยไม่รู้ว่าเขาเป็นพวกค้ายาค้าอาวุธ
“แล้วทีนี้รู้แล้วเอ็งจะทำยังไง”
“ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง แต่ถ้าทิ้งเขาไปตอนนี้ เขากับลูกสาวอาจถูกฆ่า”
“เรื่องนั้นใครๆก็รู้ นายเรืองเดชศัตรูเยอะจะตาย”
“ฉันสงสารคุณพราวฟ้า เธอไม่รู้เรื่องแต่ต้องมารับกรรมไปด้วย”
“อย่างนั้นมันก็เท่ากับว่าเอ็งพายเรือให้โจรนั่ง”
“แต่นายเรืองเดชเขาสัญญากับพราวฟ้าว่าจะวางมือ”
“วางมือได้ยังไง ได้ข่าวว่ามันอยู่เบื้องหลังการปล้นยาเสพติดของกลางไม่ใช่หรือ”
“มีคนเขาว่าอย่างนั้น แต่ฉันเชื่อว่านายเรืองเดช ไม่ได้ทำ”
“อะไรทำให้พี่คมคิดอย่างนั้น” จอบิถาม
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“งั้นเอ็งก็ต้องพิสูจน์ และหาว่ายาเสพติดนั้น อยู่ที่ใคร พ่อก็อยากรู้เหมือนกัน อีกอย่างถ้ายาเสพติดพวกนี้หลุดออกไปล่ะก็ คนที่รับกรรมคือลูกหลานของเราด้วย”
คมนิ่งคิด จังหวะนี้พราวฟ้าเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาในชุดหญิงชาวบ้านชนเผ่า คมเห็นแล้วตะลึงในความสวยงามแปลกตาของเธอ
เวลาเดียวกันนั้น พวกสิงขรแกะรอยมาถึงหน้า หมู่บ้านมูซอแล้ว สิงขรได้ยินลูกน้องบอกว่าหมู่บ้านข้างหน้าเป็นเขตปกครองของมูซอก็หยุดชะงัก ตัดสินใจไม่ยกพวกเข้าไป แต่ใช้วิธีลอบเข้าไปเพียงคนเดียว และได้เห็นคมกับพราวฟ้ามีโอกาสอยู่กันตามลำพัง สิงขรตาวาววับด้วยความหึงหวงไม่พอใจ
พราวฟ้าชื่นชอบที่นี่เพราะสวยงามและเงียบสงบ พอเธอจะเด็ดดอกไม้ที่บานสะพรั่ง คมรีบห้าม
“อย่าเด็ดเลยครับ”
“ทำไมล่ะ สวยดีออก”
“เด็ดไปแล้วความสวยของมันก็อยู่ไม่ทน สู้เรา ชื่นชมมันอยู่กับต้นดีกว่า ของบางอย่างมันเหมาะกับบางสถานที่”
“นายหมายความว่ายังไง”
“ดอกไม้งามก็เปรียบเหมือนสตรีผู้สูงศักดิ์ ไม่เหมาะที่จะนำมาในสถานที่ที่แปดเปื้อน”
“ฉันไม่ใช่สตรีสูงศักดิ์ นายต่างหากที่เป็นบุรุษ ที่สูงส่ง”
พราวฟ้าเข้าใจสิ่งที่คมพยายามจะสื่อความหมาย เธอกุมมือเขาไว้ สองคนสบตากันอย่างเข้าใจในความรัก แต่คมยังเหมือนมีเส้นบางๆมาขวางกั้น
ห่างออกไป สิงขรจ้องมองอยู่แววตาเคียดแค้น เขาทำท่าจะเข้าไปขัดขวาง แต่พอดีมูซอเดินเข้ามาก็เลยหยุดชะงัก มูซอมาบอกว่าตนเตรียมม้าไว้ให้พร้อมแล้ว คมควรออกเดินทางก่อนจะค่ำมืด...
ooooooo
