คนเหนือฅน
ตอนที่ 8
ธงชาติไทยตั้งตระหง่านหน้าสถานีอนามัยในเขตชายแดน...
ภายในห้องพยาบาล พันเอกจอมเมืองนอนให้เลือดและน้ำเกลือบนเตียง เขาปลอดภัยและมีสติพูดคุยกับคิมหันต์และมูซอที่ตามมาสมทบกับคณะของตาจุ้นที่ล่วงหน้ากันมาก่อน
“นายพลจอมศึกกับฉันต้องการที่จะวางมือจริงๆ อย่างที่บอกไป ฉันขายโรงงานผลิตยาเสพติดให้กับนายเรืองเดชตามที่พี่จอมศึกเคยบอกไว้ แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมโรงงานถึงได้ว่างเปล่าไม่มีอะไร”
“แล้วข้อมูลที่เหลือล่ะ ทางนายพลจอมศึกให้ทางเรามาแค่ครึ่งเดียว”
“เรื่องนี้ฉันไม่รู้จริงๆ แต่นายเรืองเดชอาจจะรู้”
“ทำไมคิดอย่างนั้น”
“ก่อนวันที่พี่ฉันจะถูกสังหาร เขาบอกว่าเขามี ธุระสำคัญจะคุยกับนายเรืองเดช วันนั้นฉันไปส่งเขาที่โรงแรมของนายเรืองเดช”
พันเอกจอมเมืองเล่าย้อนเหตุการณ์ให้ฟังอย่างตรงไปตรงมา วันนั้นเขากับนายพลจอมศึกนั่งจิบกาแฟ กันที่ล็อบบี้ของโรงแรม
“แน่ใจนะพี่ ไม่ให้ฉันอยู่ช่วย”
“ไม่เป็นไร แกกลับไปดูที่ค่ายก็แล้วกัน ฉันพักที่นี่วันสองวันก็กลับ รอหารือกับเรืองเดชเขา”
“หารือเรื่องอะไรกันอีก ก็เราจะวางมือแล้วไม่ใช่หรือ”
“นั่นแหละที่ฉันอยากหารือ ฉันจะขอซื้อยาเสพติดของกลางที่ถูกปล้นไปทั้งหมด”
“พี่แน่ใจได้ยังไงว่านายเรืองเดชเป็นคนปล้นไป”
“มีคนบอกว่ามีคนของเรืองเดชร่วมปล้นในครั้งนี้”
“พี่จะซื้อไปทำไม”
“ซื้อคืนรัฐบาลไทย เพื่อให้เขาเห็นว่าเราจริงใจ”
“ยาเสพติดขนาดนั้น เราจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อ”
“ฉันจะจ่ายเงินหนึ่งในสามของราคาทั้งหมด แล้วก็ข้อมูลในนี้” จอมศึกหมายถึงทัมบ์ไดรฟ์ในมือ “ด้วยข้อมูลที่มีอยู่ในนี้จะทำให้นายเรืองเดชลงจากหลังเสือได้อย่างสบายๆ”
พันเอกจอมเมืองพอเข้าใจ แต่ยังไม่มีการสนทนากันต่อ สิงขรก็เดินเข้ามาทักสองพี่น้อง บอกว่าขอโทษที่มาต้อนรับช้าไปหน่อย ตอนนี้อาเรืองเดช ติดธุระ เชิญท่านพักผ่อนตามสบายก่อน เสร็จธุระแล้วอาจะรีบมาทันที
คิมหันต์ฟังแล้วพอจะเข้าใจ เขาเชื่อว่าเรืองเดชต้องรู้อะไรบางอย่าง แต่เราจะรู้ได้ยังไงว่าเขารู้อะไรบ้าง และยาเสพติดซ่อนอยู่ที่ไหน
“นายว่าคมทำงานให้เรืองเดชไม่ใช่หรือ” มูซอ พูดขึ้นเหมือนมองเห็นทาง พอดีจอบิเข้ามารายงานว่า มีคนบอกว่าเห็นคมอยู่แถวบ้านกะเหรี่ยง ทำให้มูซอ ยิ่งอยากเจอคมให้เร็วที่สุด
ส่วนที่ร้านอาหารใกล้อนามัย ตาจุ้น ตาปลิว จำปูน และแสงฉายนั่งกินข้าวกันพลางพูดคุยว่าจะเอา ยังไงต่อหลังจากพันเอกจอมเมืองปลอดภัยแล้ว
“ผู้พันเขาคงมีหนทางของเขา ไม่ต้องห่วงเขาหรอก ห่วงพวกเราดีกว่า”
“หลานแกนี่เก่งนะ พาพวกเรารอดมาจนได้ พ่อแม่มันไม่มีหรือ” ตาจุ้นหมายถึงคิมหันต์ ซึ่งตาปลิว บอกว่าพ่อแม่มันคงตายหมดแล้ว แสงฉายข้องใจขอให้ตาปลิวขยายความคำว่า “คงตายหมดแล้ว”
“ก็ข้าเจอไอ้คิมหันต์อยู่กลางป่า แถวแก่งช้างข้าม เมื่อสัก 20 กว่าปีมาแล้ว ตอนนั้นมันน่าจะอายุราวขวบนึง คืนนั้นข้าออกมาล่าสัตว์แถวแก่งช้างข้ามแล้วได้ยินเสียงเด็กทารกร้อง พอไปดูก็เห็นแม่เด็กตายด้วยคมกระสุนหลายนัด ส่วนเด็กนั่งร้องไห้ข้างศพ”
ตาจุ้นสนใจมาก ถามว่าวันนั้นวันที่เท่าไหร่ ตาปลิวบอกว่าตนจำไม่ได้ และสงสัยว่าทำไมตาจุ้นต้องถามวันที่ด้วย ตาจุ้นตอนแรกเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เกิดเปลี่ยนใจตอบเลี่ยงว่าไม่มีอะไร แค่ตนจะเอาไปแทงหวย...
ooooooo
