คุณหนูเรือนเล็ก

แม้จะปลอบวัชรีให้ใจเย็นๆ แต่เหิมเองกลับเครียดเรื่องพินัยกรรมของภิมุขเสียเอง ทันทีที่กลับถึงบ้าน เขาขึ้นไปหาเทวัตที่ห้องนอน ได้ยินเสียงคนอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ เดินไปดูที่โต๊ะทำงานเห็นแบบพิมพ์เขียวบ้านไม้ที่เพิ่งเขียนเสร็จกางอยู่ มองผ่านๆไม่ได้สนใจอะไรนักเทวัตเดินเช็ดผมออกจากห้องน้ำเห็นพ่อยืนหันหลังมองแบบบ้านที่เพิ่งเขียนเสร็จอยู่ เดินเข้าไปหา เหิมอดสงสัยไม่ได้

ยุคนี้แล้วยังมีคนมาจ้างลูกออกแบบบ้านโบราณอีกหรือ

“เขาชอบสะสมไม้เก่าน่ะครับพ่อ เหมือนอาภิมุข

...เอ่อ พ่อมาหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ฉันมีเรื่องดาญ่าจะคุยกับแก แต่งตัวเสร็จแล้วลงไปคุยกับฉันข้างล่าง”...

ไม่นานนักเทวัตมายืนอยู่ตรงหน้าเหิมซึ่งถาม

ไม่อ้อมค้อมว่าดาญ่าได้บอกอะไรเขาหรือเปล่าว่าไปธนาคารทำไม เขาส่ายหน้า เหิมรู้มาว่าเธอแอบเอากุญแจไปเปิดตู้เซฟธนาคารที่ภิมุขเช่าเก็บของเอาไว้ เขาสงสัยทำไมพ่อถึงใช้คำว่าแอบ เธอเป็นลูกสาวย่อมมีสิทธิ์จะจัดการกับทรัพย์สินของพ่อได้อยู่แล้ว

“ใครบอกแก ตราบใดที่พินัยกรรมยังไม่เปิดยัยเด็กนั่นไม่มีสิทธิ์จะมาแตะต้องสมบัติอะไรทั้งนั้น มันไม่ยุติธรรมกับคุณวัชเขาเป็นเมียที่จดทะเบียนสมรสกับคุณภิมุขถูกต้องตามกฎหมาย แกจะไปรู้ใจคนตายได้ยังไงว่าเขาอยากยกสมบัติให้เมียใหม่หรือลูกเมียเก่ากันแน่”

“เราก็ไม่รู้พอๆกันแหละครับพ่อ ว่าอาภิมุขอยากยกสมบัติให้ใคร”

เหิมคุยอวดว่าตัวเองรู้ดีกว่าเทวัตว่าภิมุขอยากจะยกสมบัติให้ใคร แต่ห้ามเขาถามอะไรมากกว่านี้เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ที่เขาต้องรู้ เขามีหน้าที่ช่วยตนล้วงเอาคำตอบจากดาญ่ามาให้ได้ว่าภิมุขเก็บอะไรไว้ในตู้เซฟธนาคาร

ooooooo

วันรุ่งขึ้นเทวัตนำแบบบ้านเรือนไม้ไปให้วิจารณ์ดูถึงคฤหาสน์ แม่บ้านพาเขาไปนั่งรอที่ศาลากลางสวน ครู่ต่อมา วิจารณ์เดินมากับพี่สาวคุณหนูเรือนเล็กเห็นเทวัตนั่งหน้าหมองรอท่าอยู่ถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

“เอ่อ เปล่าครับ สวัสดีครับ  ผมมารบกวนท่านแต่เช้า พอดีผมออกแบบบ้านท่านเสร็จแล้ว ลองดูสิครับว่าแบบตรงกับใจท่านหรือเปล่า” เทวัตเอาแบบบ้านยื่นให้วิจารณ์ตรวจสอบ ท่านดูเสร็จก็บอกว่าถูกใจแล้ว  แต่ยังขาดอะไรบางอย่าง เขาอยากรู้ว่าขาดอะไร วิจารณ์บอกเขาไม่ได้

“คุณคงจะรู้ด้วยตัวเองว่าแบบบ้านนี้ขาดอะไรถ้าได้เจอกับคนที่จะเป็นผู้อยู่อาศัยในบ้านหลังนี้”

“ท่านหมายถึงลูกสาวคนเล็กของท่านน่ะเหรอครับ แล้วผมจะเจอตัวได้ยังครับในเมื่อลูกสาวท่านยังหายสาบสูญอยู่” พูดไปแล้วเทวัตนึกขึ้นได้ “เอ่อ ขอโทษครับท่าน ผมไม่ควรพูดทำให้ท่านไม่สบายใจ”