คุณหนูเรือนเล็ก

ยังเงียบกริบอยู่เลย ได้แต่หวังว่าบริษัทแห่งนี้จะตาถึงเลือกเธอเข้าไปทำงาน ขอบคุณเขาสำหรับความคิดเห็น แล้วขอตัวกลับก่อน

“คุณไปจากผมได้ไม่นานหรอกครับ เราต้องได้เจอกันอีก” รังสรรค์มองตามดาญ่าที่เดินจากไป ดีใจสุดๆ

ไม่อยากจะเชื่อว่าฟ้าดินเป็นใจให้ขนาดนี้...

ครั้นกลับถึงบริษัทเอกธนกิจ รังสรรค์สั่งให้อำนวยเอารายชื่อคนสมัครงานบริษัทของเราทางออนไลน์พร้อมประวัติมาให้ รีบเปิดดูรูปผู้สมัครเจอรูปดาญ่าซึ่งใช้ประวัติปลอมทั้งหมด

“ภัทศา รักวงศ์ จบมาจากอเมริกาซะด้วย โปรไฟล์สวยไม่แพ้รูปร่างหน้าตา” ว่าแล้วรังสรรค์ส่งแฟ้มของดาญ่าคืนให้อำนวย สั่งให้เรียกผู้หญิงคนนี้มาสัมภาษณ์วันพรุ่งนี้เลย เขารับคำรีบไปปฏิบัติตามคำสั่ง...

ดาญ่าวางสายจากอำนวยด้วยความดีใจที่แผนการแฝงตัวเข้าไปในบริษัทของพ่อสำเร็จด้วยดี ร้องเรียก

คุณหนูเรือนเล็กให้ออกมาหา ขอบใจที่ช่วยให้เธอหากุญแจตู้เซฟเจอ คุณหนูว่าแค่นี้เรื่องจิ๊บๆไม่ต้องขอบใจ ดาญ่ายืนยันนี่เป็นเรื่องใหญ่มากในชีวิตของเธอที่ได้รู้ว่าพ่อเก็บสมบัติของแม่ไว้ให้ ทั้งบัญชีเงินฝาก ทั้งเครื่องเพชรและยังมีซองเอกสารนี่อีก แล้วชูซองนั่นให้ดูถามว่ารู้ไหมว่าในนี้มีอะไร

“ฮึ...เขารู้มากก็จริงอยู่แต่เขาไม่รู้ทุกเรื่องหรอกนะ ตัวเองอยากรู้ก็แกะดูเอาเองสิ”

หญิงสาวเปิดซองเอกสารออกดู เจอจดหมายเขียนด้วยลายมือพ่อถึงตัวเอง เป็นทำนองว่าขอโทษที่ท่านอาจจะอยู่ไม่ถึงวันเกิดปีนี้ของเธอ ท่านตระหนักแล้วว่าไม่มีใครอีกแล้วที่จะรักท่านได้มากเท่าดารินกับเธอ แต่กว่าท่านจะเข้าใจก็เกือบสายเกินไป สิ่งที่แนบมาในซองเป็นหลักฐานยืนยันว่าท่านไม่เคยลืมว่ารักและห่วงใยลูกสาวคนเดียวของท่านแค่ไหน ดาญ่าหยิบเอกสารสำคัญอีกชุดหนึ่ง

ในซองออกมาดูถึงกับปล่อยโฮ

คุณหนูเรือนเล็กสงสารเธอจับใจโผกอดร้องไห้ไปด้วยกัน

ooooooo

ที่รังรักของวัชรี หลังจากเสร็จกิจ วัชรีลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าพลางบ่นอยากรู้จริงๆว่าดาญ่าเปิดตู้เซฟธนาคารเจออะไรในนั้นบ้าง เหิมเดาว่าน่าจะเป็นเครื่องเพชรทั้งหมดของดาริน ภาวนาให้มีแค่นั้น อย่าให้มีพินัยกรรมก็แล้วกัน เธอถึงกับหน้าตาตื่นเข้ามาเขย่าแขนเขา

“ถ้างั้นพี่เหิมก็รีบทำอะไรสักอย่างสิ ก่อนที่นังนั่นจะฮุบสมบัติไปหมด”

“อย่าเพิ่งตีโพยตีพายน่าวัช ผมก็แค่คิดๆไป มันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้ ก่อนตายไอ้ภิมุขมันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองจะต้องตายโหงก่อนเวลาอันควร มันคงไม่ได้เตรียมการอะไรไว้หรอก” คำพูดปลอบใจของเหิมไม่ได้ทำให้วัชรีสบายใจขึ้นแม้แต่น้อย...