คุณหนูเรือนเล็ก

ทางฝ่ายดาญ่าเดินหงอยๆมาตามทางเดินริมน้ำ ไล่เทวัตไปแล้วใจตัวเองกลับหายไปพร้อมกับเขาด้วย บ่นพึมพำนี่ตนจะไม่เหลือเพื่อนสักคนให้ไว้ใจได้เลยหรือ มีเสียงเทวัตดังขึ้นจากด้านหลัง

“มีสิครับ ผมยังเป็นเพื่อนของคุณอยู่ แต่ดูเหมือนว่าคุณต่างหากที่ไม่ต้องการผมเป็นเพื่อนอีกแล้ว” เทวัตเห็นดาญ่าจะเดินหนีคว้าแขนไว้ “คุณมีเรื่องอะไรในใจที่ไม่อยากให้ผมรู้เหรอครับถึงพยายามหนีผมขนาดนี้”

ดาญ่าอ้างเทวัตเป็นคนเตือนเธอเองว่าเรื่องเงินไม่เข้าใครออกใคร แม้แต่ตัวเขาเองเธอก็ไม่ควรไว้ใจ

“งั้นให้ผมเดานะครับ ที่คุณมาธนาคารในวันนี้คุณหากุญแจเซฟของพ่อคุณเจอแล้วและคุณไม่อยากให้ผมรู้” เทวัตเห็นเธอนิ่งเงียบนั่นก็แสดงว่าตนเดาถูก ดาญ่าหวังว่าเรื่องเจอกุญแจตู้เซฟคงไม่รู้ถึงหูวัชรี เขารับรองหากท่านรู้ก็ต้องไม่ได้มาจากปากเขา แต่เมื่อครู่นี้เธอเจอท่านที่ธนาคารไม่ใช่หรือ คิดว่าท่านจะไม่รู้หรือว่าเธอไปทำอะไร

“รู้ก็รู้ไปสิ ทำไมฉันต้องกลัว”

“ผมดีใจที่เห็นคุณแข็งแกร่งขึ้น กลับบ้านดีๆนะครับดาญ่า ต้องการผมเมื่อไหร่ คุณยังไม่ลบเบอร์โทร.ผมใช่ไหมครับ” ว่าแล้วเทวัตผละจากไป ดาญ่าได้แต่มองตามใจหาย

ooooooo

ในเวลาต่อมา ที่ร้านอาหารใกล้บริษัทเอกธนกิจ รังสรรค์เข้ามาหาอะไรกินเจอดาญ่านั่งกินข้าวเพียงลำพัง ปรี่เข้าไปขายขนมจีบตามประสาหนุ่มเจ้าชู้ เธอไม่มีอารมณ์จะเสวนาด้วย เรียกบริกรมาเช็กบิลแล้วลุกหนี เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆตามมาชวนคุยว่ามาทำอะไรแถวนี้ เธอตอบอย่างเสียไม่ได้ว่ามาดูทำเลเผื่อได้งานทำแถวนี้

“อ่า งั้นแปลว่าคุณสมัครงานไว้แถวนี้สิครับ บริษัทอะไรเอ่ย ผมช่วยบอกได้นะครับว่าบริษัทไหนดีไม่ดี”

ดาญ่าอยากได้ความเห็นของคนอื่นเรื่องบริษัทของพ่ออยู่พอดีจึงยอมบอกว่าเขียนใบสมัครออนไลน์ไว้กับบริษัทเอกธนกิจ รังสรรค์อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงอะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ถามย้ำว่าสมัครที่บริษัทนั้นจริงหรือ

“ค่ะ ทำไมล่ะคะ บริษัทนี้ไม่ดีเหรอคะ หรือว่ากำลังจะเจ๊ง”

รังสรรค์หัวเราะขำ บริษัทนี้จะเจ๊งได้อย่างไร ออกจะใหญ่โตมั่นคงขนาดนั้น ชมดาญ่าว่าตาถึงมาก แล้วนี่ทางบริษัทเรียกเธอไปสัมภาษณ์หรือยัง เธอส่ายหน้า