คุณหนูเรือนเล็ก

เหิมแค้นมากพาลเล่นงานอาณัติยอมให้ดาญ่าเปิดตู้เซฟง่ายๆได้อย่างไร เขาโวยกลับว่ามีหน้าที่แค่แจ้งข่าวดาญ่าให้รู้เท่านั้น นอกเหนือจากนี้เหิมต้องไปจัดการเอาเอง แล้วขอตัวไปทำงานต่อ ก่อนจะวางสายไป เหิมโกรธแทบจะขว้างมือถือทิ้ง แต่นึกขึ้นได้ว่าต้องโทร.บอกเรื่องนี้ให้วัชรีรู้ รีบกดเบอร์

“ฮัลโหลคุณวัช นังเด็กเวรนั่นหากุญแจไปเปิดเซฟได้แล้ว...ทำยังไงน่ะเหรอ ผมยังคิดอะไรไม่ออก ไปเจอกันที่คอนโดฯนะ แล้วค่อยคุยกัน” เหิมวางสายอารมณ์บูดสุดๆ

ooooooo

ดาญ่าไม่ได้เอาเครื่องเพชรกลับยังคงฝากไว้ในตู้เซฟเหมือนเดิม ที่เอาติดมือออกมามีเพียงซองเอกสารสีน้ำตาลซองนั้น อาณัติมองซองเอกสารเขม็งรู้ว่าเธอเพิ่งเอาออกมาจากเซฟ อยากรู้ว่าในนั้นคืออะไรแต่ไม่กล้าถาม

ที่เก้าอี้ซึ่งก่อนหน้านี้เทวัตนั่งซุ่มรอดาญ่าอยู่ตอนนี้มันว่างเปล่าแล้ว เธอออกจากห้องทำงานอาณัติจึงไม่เห็นเขา ระหว่างเดินมาที่รถซึ่งจอดอยู่หลังธนาคาร ดาญ่ารู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม ไม่กล้าหันมองกลัวคนสะกดรอยตามจะรู้ตัว กอดซองเอกสารกระชับแนบอก เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น คนเดินตามเร่งฝีเท้าตาม ครั้นเลี้ยวพ้นมุมตึก เธอคว้ากระถางต้นไม้ใกล้มือจะทุ่มหัวคนเดินตามแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นเต็มสองตาว่าคือเทวัต

“นี่คุณสะกดรอยตามฉันมาที่ธนาคารเหรอ”

“ผมยอมรับว่าตามคุณมา แต่ตามมาด้วยความเป็นห่วง เห็นคุณออกจากบ้านมาคนเดียว”

ดาญ่าแดกดันห่วงแบบนั้นเหมือนสอดแนมกันมากกว่า เทวัตตัดพ้อทำไมถึงคิดกับเขาแบบนี้ หรือมีใครมาพูดอะไรให้เธอเข้าใจเขาผิดจนระแวงไม่เชื่อใจกันเธอนึกถึงคำเตือนของคุณหนูเรือนเล็กแต่ไม่กล้าพูดอะไรได้แต่อึกๆอักๆ แถมหลบสายตาเขาอีกต่างหาก เขาเห็นอย่างนั้นก็เลยแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เธอต้องเอนตัวหนียัดกระถางต้นไม้ใส่มือเขา ฝากคืนให้ด้วย จากนั้นจ้ำพรวดๆไปที่รถ...

ขณะที่ดาญ่าจำต้องตัดใจจากเทวัตเพราะเชื่อคำเตือนของคุณหนูเรือนเล็กที่ว่าเขาอาจเป็นหนึ่งในชายสามคนที่เป็นอันตรายกับเธอ เหิมมาพบกับวัชรีที่คอนโดฯตามนัด เล่าแผนการที่จะจัดการกับดาญ่าให้ฟังว่าจะใช้เทวัตไปทำให้มันหลงเสน่ห์จนถอนตัวไม่ขึ้น วัชรีร้องเอะอะ

ทำอย่างนั้นได้อย่างไร ในเมื่อตนจองเขาไว้ให้หลานรัก

ของตัวเองแล้ว เหิมไม่ได้จะให้เทวัตจริงจังกับเด็กนั่น แค่จีบเล่นๆเพื่อจะสอดแนมเธอได้ง่ายขึ้น

“ตอนนี้นังดาญ่ามันไม่เหลือใครอีกแล้ว มีอะไรมันต้องปรึกษาตาวัตแน่ๆ”

“แล้วพี่เหิมแน่ใจเหรอว่าตาวัตจะยอมช่วยเรา”

เหิมแน่ใจว่าเทวัตจะทำตามคำสั่งเพื่อทดแทนบุญคุณที่ตนเลี้ยงมันมา...