คุณหนูเรือนเล็ก

กุญแจที่ดาญ่าเอามาให้อาณัติดูเป็นกุญแจไขตู้เซฟดอกจริง เขาอดถามไม่ได้ว่าเธอไปเจอที่ไหน

“คุณพ่อฝากคนคนหนึ่งให้ดูแลกุญแจไว้ให้ฉันค่ะ แต่ฉันบอกไม่ได้หรอกนะคะว่าคนคนนั้นเป็นใคร”

“อ๋อครับ ถ้างั้นเชิญครับ ตามผมมาผมจะพาคุณไปยังตู้เซฟดิพอสอิตบอกซ์”...

ระหว่างที่อาณัติพาดาญ่าไปไขตู้เซฟ วัชรีโทร.ไปบ่นกับเหิมว่าถูกภิมุขหลอกให้หลงดีใจเก้อ นั่นไม่ใช่กุญแจตู้เซฟ และที่สำคัญตอนนี้นังดาญ่าอยู่ที่ธนาคารด้วย คงไม่ได้มาถอนเบิกเงินแน่ๆ

“ไอ้ผู้จัดการธนาคารมันพวกคุณไม่ใช่เหรอ โทร.ถามจากมันสิ ได้เรื่องยังไงโทร.บอกวัชด้วย แค่นี้นะ”วัชรีวางสายอย่างหัวเสีย เหิมเริ่มใจคอไม่ดี

“หวังว่านังเด็กนั่นคงจะยังไม่เจอกุญแจตู้เซฟนะ ในเซฟมันต้องมีอะไรสำคัญแน่ๆ โธ่เว้ย ไอ้ภิมุขแกเล่นอะไรกับฉันเนี่ย ตายไปแล้วยังไม่วายทิ้งปัญหาไว้ให้ปวดหัวอีก ขอให้วิญญาณแกตกนรกอย่าได้ไปผุดไปเกิดเลย”...

ด้านเทวัตที่นั่งรอดาญ่าอยู่ในธนาคารชะเง้อมองเข้าไปด้านใน ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยคำถาม ทำไมเธอหายไปนานนัก มาทำอะไรที่นี่กันแน่ แล้วทำไมต้องปิดบังเขาด้วย...

อาณัติไขกุญแจตู้เซฟเสร็จก็ออกมาจากห้องนิรภัยปล่อยให้ดาญ่าเปิดดูของในตู้ตามลำพัง เมื่อเธอเห็นของที่อยู่ข้างในถึงกับน้ำตาไหลพราก เป็นเครื่องเพชรของแม่ที่พ่อสั่งทำให้นับสิบชุดราคาแพงระยับ เครื่องเพชรเหล่านี้เป็นสมบัติแสนรักของแม่ที่พ่ออุตส่าห์เก็บไว้ให้เธอหลังจากหยิบเครื่องเพชรชุดสุดท้ายขึ้นมาจากกล่องเหล็กของตู้เซฟดาญ่าพบซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่ หยิบขึ้นมาดูพบว่าถูกปิดผนึกไว้แน่นหนา...

เสียงสายเรียกเข้าจากเหิมทำให้อาณัติต้องรีบเดินหลบๆออกมายังมุมปลอดคนก่อนจะกดรับสาย เหิมโทร.มาถามว่าดาญ่ามาหาเขาที่ธนาคารหรือ เขารายงานว่าเธอมาพร้อมกับกุญแจตู้เซฟดอกจริง  ตอนนี้กำลังเช็กของที่ภิมุขฝากไว้ในตู้เซฟ เหิมอยากรู้ว่าเธอได้บอกเขาไหมว่าได้กุญแจมาจากไหนอย่างไร

“คุณดาญ่าบอกว่าคุณภิมุขฝากคนคนหนึ่งให้ดูแลกุญแจเซฟไว้ให้ครับ”

“อะไรนะ...ฝากไว้กับใคร”

“ผมไม่ทันจะถามคุณดาญ่าก็ดักคอซะแล้วว่าบอกไม่ได้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร”