คุณหนูเรือนเล็ก

“เว่อร์แล้ว เค้ากับคุณเทวัตไม่ใช่แฟนกันสักหน่อย ยัยรุกขเทวดาแก่แดด เลิกๆๆไม่คุยเรื่องนี้แล้ว” ดาญ่าสะบัดหน้าใส่ ลุกหนีไปอีกทาง...

ในขณะเดียวกันเหิมกลับถึงบ้านเจอเทวัตรอท่าอยู่ ต่างฝ่ายมีเรื่องที่อยากจะคุยด้วย เหิมให้ลูกพูดก่อน เขาเล่าให้ท่านฟังว่าดาญ่าบอกเขาว่ากำลังหางานทำ เขาก็เลยคิดว่าพ่อน่าจะให้เธอเข้าไปทำงานที่บริษัทเอกธนกิจ 

นั่นเป็นบริษัทพ่อของเธอ ต่อไปมันก็ต้องเป็นของเธออยู่ดี เหิมของขึ้นทันที นี่เขาไปเอาอะไรมาพูด

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ บริษัทของพ่อก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องตกเป็นของลูกเสมอไปหรอก อีกไม่ถึงสองเดือนก็ถึงวันเกิดบรรลุนิติภาวะของดาญ่าแล้วพินัยกรรมจะต้องถูกเปิดตามที่คุณภิมุขสั่งเอาไว้ และเมื่อถึงวันนั้น ประธานคนใหม่ของบริษัทเอกธนกิจอาจจะไม่ต้องการลูกสาวเจ้าของคนเก่าอีกก็ได้”

“พ่อหมายถึงใครครับประธานคนใหม่ คุณน้าวัชรีน่ะเหรอครับ”

“แล้วแกคิดว่าจะเป็นใครได้อีกถ้าไม่ใช่คุณวัชรี” คำพูดของเหิมทำเอาเทวัตตะลึง นี่ท่านกำลังจะบอกว่าอาภิมุขหลงเมียใหม่จนไม่เหลืออะไรให้ลูกสาวเลยหรือ เหิมไม่พอใจตวาดลั่น พูดแบบนี้เท่ากับไม่ให้เกียรติวัชรี จากนี้ไปห้ามเขาไปยุ่งกับดาญ่าอีกเด็ดขาด เทวัตโวยไหนพ่อจะให้เขาจีบเธอเล่นๆจะได้รู้ความเคลื่อนไหว

เหิมไม่ต้องการให้เขาทำอย่างนั้นแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือยืนข้างตนกับวัชรี ปล่อยให้ดาญ่าไปตามทาง เทวัตขอเหตุผลทำไมถึงให้เขาเลือกข้าง แบบนี้ เหิมยกเหตุผลเป็นข้อๆว่าข้อที่หนึ่ง ถ้าเขายังคิดว่าตนเป็นพ่อที่เลี้ยงดูมาก็ต้องทำตามที่ตนสั่ง และข้อสอง ตนกับวัชรีจะแต่งงานกันในทันทีที่เรื่องนี้จบ แล้วลุกออกไปทิ้งให้เทวัตนั่งมึนตึบเหมือนถูกของแข็งทุบหัว...

ดาญ่าหยิบรูปถ่ายของพ่อกับแม่ขึ้นมาดู พึมพำกับรูปราวกับท่านยืนอยู่ตรงหน้าว่าเธอได้ทำงาน

ที่บริษัทของพ่อแล้ว เธอจะใช้โอกาสที่ได้ทำงานที่นั่นสืบหาความจริงทั้งหมด คุณหนูเรือนเล็กโผล่มาพร้อมยื่นช่อดอกมะลิให้ ดีใจด้วยในที่สุดดาญ่าก็ทำสำเร็จ ปลอมตัวเข้าไปทำงานจนได้ เธอรับช่อดอกมะลิมาอย่างงอนๆ ตัดพ้ออย่ามาตบหัวแล้วลูบหลังหน่อยเลย เด็กน้อยเห็นเธอไม่พอใจจัดแจงจะไป

“เดี๋ยวสิคุณหนู เค้าแซวเล่น ถ้าตัวทิ้งเขาไป เขาก็ไม่เหลือใครอีกแล้วในโลกนี้ที่จะไว้ใจได้”