คุณหนูเรือนเล็ก

“อย่าลำบากแบกสัญญาไว้เลยค่ะ ถ้าคุณไม่ทำฉันก็ไม่ว่าอะไรคุณหรอก ปล่อยค่ะ”

เทวัตไม่ยอมปล่อย ตัดพ้อต่อว่านี่เธอไม่ไว้ใจเขาแต่กลับไว้ใจรังสรรค์อย่างนั้นหรือ รู้ไหมว่ามันเป็น

ลูกหลานใคร เธอไม่สนว่ารังสรรค์จะเป็นลูกหลานใคร หากเธอจะไว้ใจใครก็เป็นสิทธิ์ของเธอ สั่งให้เขาเลิกยุ่งเรื่องของเธอแล้วกลับไปได้แล้ว เขาจะทิ้งเธอให้อยู่ตัวคนเดียวแก้ปัญหาคนเดียวได้อย่างไร ดาญ่าใจอ่อนยวบแต่ต้องฝืนทำใจแข็งว่าทำไมจะทิ้งเธอไม่ได้ เขาดึงเธอมาจูบอย่างดูดดื่มแทนคำตอบ เธอปล่อยใจไปกับเขาด้วย

รังสรรค์ที่แอบตามมาเห็นภาพบาดตาพุ่งเข้าไปกระชากเทวัตออกจากดาญ่าแล้วประเคนกำปั้นใส่ ก่อนจะตามไปถีบซ้ำ เทวัตไม่ทันตั้งตัวเซเป็นนกปีกหัก ครั้นตั้งหลักได้ก็สู้กลับ สองหนุ่มเปิดศึกชิงนางต่อยตีกันอุตลุด ต่างฝ่ายต่างประกาศห้ามอีกฝ่ายมายุ่งกับผู้หญิงของตน ดาญ่าต้องเข้ามาห้าม จะมาชกต่อยกันทำไม รังสรรค์อ้างว่าเป็นเพราะเทวัตมาล่วงเกินเธอก่อน ทำเหมือน

ไม่ให้เกียรติกัน ชวนเธอกลับแล้วคว้าแขนจะไป

เทวัตไม่ยอมให้ไป ดึงแขนอีกข้างของเธอไว้ สองหนุ่มดึงแขนเธอคนละข้างอย่างไม่มีใครยอมใคร ดาญ่าต้องการให้แผนสืบความเป็นไปในบริษัทของพ่อสำเร็จจึงเลือกไปกับรังสรรค์ สร้างความเจ็บช้ำใจให้เทวัตเป็นอย่างมาก เธอเองก็เจ็บช้ำใจไม่แพ้เขาเช่นกันที่ต้องทำเหมือนไม่แคร์ทั้งที่ตกหลุมรักเขาเต็มๆ

ooooooo

เทวัตกลับถึงบ้านทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างหมดแรงทั้งหึงทั้งหวงและห่วงดาญ่าสารพัดจนร้อนรุ่มไปหมด คิดถึงคำพูดของเธอและของรังสรรค์แล้วฟันธงว่าดาญ่ายังไม่รู้ว่ารังสรรค์เป็นหลานชายแม่เลี้ยงตัวเอง

“รังสรรค์เองก็ไม่รู้ว่าดาญ่าเป็นใคร แล้วถ้ารู้

เมื่อไหร่...อะไรจะเกิดขึ้น” เทวัตยิ่งเป็นกังวลหนัก...

คุณหนูเรือนเล็กปรากฏตัวขึ้นเห็นดาญ่านั่งซึมกระเซ้าว่าท่าทางแบบนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าป่วยเป็นไข้ใจ เธอต่อว่าว่าเป็นเพราะคำเตือนของเด็กน้อยที่ไม่ให้เธอไว้ใจผู้ชายสามคน เธอก็เลยไม่กล้าไว้ใจเทวัต ต้องทำตัวเหินห่างและคอยผลักไสไล่ส่งเขาไปให้ไกลๆ เด็กน้อยโวยกลับนี่เธอกำลังโทษว่าตนเป็นต้นเหตุทำให้เธอเลิกกับแฟนหรือ