บ่วงสไบ

มิ่งนั่งฟังอยู่หัวบันไดมองแก้วด้วยความแปลกใจที่ไม่พูดอะไรเลย

“แก้ว...เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ มีเพียงแก้วกับฉันที่รู้ว่าความจริงเป็นอย่างไร แก้วบอกคุณหลวงเถอะ ทุกคำที่ฉันพูดไปล้วนจริงแท้”

คุณหลวงเห็นแก้วนิ่งก็สั่งให้พูดเพื่อจะได้ตัดสินความ ไม่อยากปักใจฟังความข้างเดียว เทพรอฟังแก้ว พุดจีบยืนรอฟังคำตอบเช่นเดียวกับพวกทาส แก้วค่อยๆพูดขึ้นว่า

“ทุกคำพูดของคุณเทพ...เป็นความจริงทุกประการเจ้าค่ะ” เทพรู้สึกดีที่แก้วยอมพูดความจริง อบตกตะลึงทำไมหลานยอมรับ แก้วหันมาพูดกับคุณหลวง “แก้วเสนอหน้าเข้าไปนั่งรินเหล้าให้คุณเทพจนเมา แล้วแก้วประคองคุณเทพเข้าห้อง คุณเทพหลับใหลไม่ได้สติ แก้วรอจนรุ่งเช้าจึงเปลื้องผ้าคุณเทพ แสร้งว่าคุณเทพขืนใจแก้วเจ้าค่ะ”

“เอ็งหวังเป็นเมียพ่อเทพทั้งๆที่พ่อเทพหาได้เสน่หาเอ็ง ทุกคำที่เอ็งเล่า เอ็งก็ผิดเสียเอง”

“มันเป็นความจริงที่ทุกคนอยากได้ยินไม่ใช่รึเจ้าคะ...ถ้าแก้วพูดว่าคุณเทพปลุกปล้ำแก้ว ย่ำยีแก้ว ไม่มีใครเชื่อคำของแก้ว ทุกคนตราหน้าว่าแก้วตลบตะแลง จะมีประโยชน์อันใดที่แก้วจะพูดอย่างที่เป็นเจ้าคะ”

“แก้ว เอ็งต้องพูดความจริง” อบหวาดหวั่นใจ

“ฉันไม่อยากเป็นอย่างแม่ ฉันไม่อยากช้ำใจถูกโบยตีเหมือนอย่างแม่ ฉันยอมแบกรับทุกข์นี้ไว้เอง และถ้าวันใดฉันตั้งท้อง ฉันก็จะฆ่าลูกให้ตายไม่ต้องเกิดมามีกรรม รับกรรมเหมือนที่ฉันเป็น! คุณเทพ...คุณพุดจีบเจ้าคะ” เทพตกใจที่พุดจีบยืนฟังอยู่ด้วย “หากแก้วล่วงเกินคุณเทพและคุณพุดจีบ ไม่ว่าจะเป็นกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ขอคุณทั้งสองอโหสิกรรมให้แก้วด้วย”

“แก้ว เอ็งพูดยังกะเอ็ง...”

“น้าอบ น้าเลี้ยงดูแก้ว รักและเอ็นดูแก้วเหมือนลูกแก้วขอโทษที่ไม่อาจอยู่แทนคุณน้า” แก้วหันไปยกมือไหว้อยู่ ฉ่ำและบุญ “ข้าทำผิดสิ่งใดต่อพวกเอ็งจงอภัยให้ข้า...คุณหลวงเจ้าคะ ขอคุณหลวงยืนกรานดังเดิมเถอะเจ้าค่ะ ไม่ต้องรับแก้วเป็นลูก แต่ห้วงลมหายใจสุดท้ายของชีวิต ขอให้แก้วกราบลาที่เท้าของผู้เป็นพ่อเถอะเจ้าค่ะ” แก้วคลานไปก้มกราบเท้า คุณหลวงอึ้งไม่ชักเท้าหนีเหมือนเคย ได้แต่ถามจะลาไปไหน อบใจหายที่หลานเหมือนลาตาย แก้วมองไปยังเทพ

“แก้วถูกคุณเทพย่ำยีแต่คุณเทพไม่ยอมรับ แก้วอยู่ไปคงถูกตราหน้าว่าแพศยา แก้วอับอายเกินจะสู้หน้าใครได้อีก แก้วตายเป็นผียังดีเสียกว่าอยู่เป็นคน”

แก้วลุกขึ้นวิ่งเอาหัวโขกเสาเรือน ทุกคนตกใจกับการกระทำของแก้ว มิ่งอยู่ใกล้พุ่งเข้าดึงตัวแก้วไว้ แต่เธอรำพันอยากตายที่ถูกรังเกียจไม่ยอมรับเป็นเมีย เธอมองมาที่เทพก่อนวิ่งออกไป ทุกคนแปลกใจว่าจะทำอะไร แก้ววิ่งมาที่หัวบันไดใช้ไม้เด็ดทำท่าจะทิ้งตัวลงไป หันมองเทพอีกครั้งอย่างชั่งใจ