บ่วงสไบ

แก้วยกจอกเหล้าที่รินใหม่ขึ้นดื่มต่อหน้า “แก้วไม่เคยคิดร้ายต่อคุณเทพ ขอให้คุณเทพวางใจแก้วเถอะเจ้าค่ะ คุณเทพเอ่ยว่าเห็นเนื้อในของแก้ว คุณเทพย่อมรู้ว่าแก้วรักคุณเทพจนลมหายใจสุดท้ายของแก้ว”

“รักฉันงั้นรึ?...เอ็งแค่ริษยาน้องพุดจีบ เอ็งต้องการแย่งชิงผู้ชายทุกคนที่อยู่ใกล้น้องพุดจีบ เอ็งอยากมีชัยเหนือน้องพุดจีบ”

“ไม่จริงเจ้าค่ะ แก้วรักคุณเทพ คุณเทพเลิกพูดถึงคุณพุดจีบเถอะ คุณพุดจีบตกเป็นเมียไอ้มิ่งแล้ว...ป่านนี้ไอ้มิ่งคงนอนกก นอนกอดคุณหนู”

“เอ็งหยุดพล่าม! เอ็งจำคำฉันฝังหัว แม้ไม่มีน้องพุดจีบ ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวผู้หญิงนางใด ฉันจะรักน้องพุดจีบของฉันจนวันตาย...”

“แล้วถ้ามันตาย คุณเทพจะยังปักใจรักผีรึ?”

“เอ็งหยุดแช่งน้องพุดจีบของฉัน ถ้ามีใครต้องตาย ร่างที่นอนเป็นศพไม่ใช่น้องพุดจีบ แต่เป็นเอ็ง!” เทพเผลอบีบคอแก้วด้วยความโกรธ แก้วพยายามดิ้นจนเขาได้สติคลายมือออก

“คุณเทพยั้งมือทำไม” แก้วจับมือเทพมาบีบคอ “คุณเทพเกลียดแก้ว คุณเทพก็ฆ่าให้ตายคามือ แก้วขอตายในเงื้อมมือคนที่แก้วรัก ไม่ว่าเกิดอีกกี่ภพกี่ชาติ เราจะเกิดมาเกี่ยวพันกัน...

“ข้าไม่ฆ่าเอ็ง ข้าจะไม่ก่อกรรมกับเอ็ง ชาติหน้าฉันใดเราไม่ต้องเผชิญกันอีก” เทพดึงมือออกผลักแก้วออกห่างแล้วลุกเดินหนี

แก้วผิดหวังเสียใจ สักพักก็เปลี่ยนสีหน้าจากผิดหวังเป็นยิ้มย่อง มองเทพประคองตัวเดินโซเซ อบถือห่อยาเดินออกมาจากมุมหนึ่ง ยืนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เธอแอบใส่ยาลงในไหเหล้าที่อยู่เข้ามาหยิบในโรงครัว...เทพเดินไปไม่ทันไรก็ล้มตัวลงนอนแผ่

“คุณเทพช่างทนทายาด ข้าใส่ยาหมดห่อแล้ว...” อบถอนใจเฮือก

แก้วตามมาโอบเทพขึ้นหนุนตัก “ทูนหัวของแก้ว ...น้าอบช่วยกันอุ้มขึ้นเรือน”

อยู่นอนเมาละเมอจับขาอบไว้ “มึงไม่รอดขุมนรก!”

อบสะดุ้งสลัดขาออก เห็นว่าอยู่ละเมอก็ด่ากลับก่อนจะหันมาช่วยประคองเทพขึ้นเรือน

เมื่อวางเทพลงบนเตียง อบจะช่วยถอดเสื้อผ้าของเขา แก้วตีมือและไล่ให้กลับออกไป กำชับอย่าโพนทะนาจนกว่าข้ามคืน ทุกคนจะได้เชื่อสนิทใจว่าตนตกเป็นเมียเทพแล้ว...อบออกมาจะหาช่องแอบมอง พลันได้ยินเสียงเรียมถือโถน้ำเดินผ่านก็รีบหลบ ชนกระถางต้นไม้เกิดเสียงดัง

เรียมหันมองว่าเสียงอะไร ไม่ทันเดินไปดูเจิมเรียกให้รีบเอาน้ำมาเช็ดตัวคุณเยื้อนจึงเดินไป อบโล่งใจรีบลงจากเรือนทันที