บ่วงสไบ
ตอนที่ 6
“เอ็งเป็นชะนีรึ...ร้องหาผัว ผัว ผัว”
“คุณเทพเป็นของข้า ใครหน้าไหนแตะคุณเทพไม่ได้!”
“เอ็งเพ้อเจ้อเกินไป เอ็งจะอ้างคุณเทพเป็นผัวเอ็งได้อย่างไร คราโน้นเอ็งแก้ผ้าเข้ากอดรัดมัดตัว คุณเทพยังตะเพิดไล่เสียน่าอับอาย...เอ็งถอยเถอะ คุณเทพชิงชังเอ็งเห็นหน้าเอ็งก็อยากไปเวจ แค่คิดข้าก็จะอ้วก ไปห่างๆข้าประเดี๋ยวกลิ่นเน่าติดตัวข้า คุณเทพมิสิเน่หา” ชดยิ้มหยัน
แก้วโมโหเงื้อมือจะตบ เมี้ยนโผล่มารั้งแขนแล้วตบกลับ ตวาดกร้าว
“ลูกข้า เอ็งอย่าแตะ! ลูกไม่ต้องกลัว แม่อยู่กับลูก มันสิต้องสะพรึง!...อีแก้ว ข้ารู้นะ เอ็งก่อแผนระยำใส่คุณหนู หวังใจคุณหลวงตะเพิดไล่คุณหนู”
“มันก็สมใจเอ็งมิใช่รึ เอ็งฉวยยุยงให้คุณหลวงชังคุณหนูหนักข้อ!”
“เอ็งมันเลว!” เมี้ยนชี้หน้าด่า แก้วสวนว่าเมี้ยนก็เลว เมี้ยนยิ้มรับ “เลว...สมน้ำสมเนื้อ”
“อย่าเอาข้าไปเปรียบ ข้ากับเอ็งคนละชั้น...”
“เอ็งอย่าหวังกำจัดข้ากับลูกชด ข้าหาใช่คุณหนูผู้เมตตา...”
แก้วไม่สนใจผลักเมี้ยนให้พ้นทาง ชดเข้ามายืนคู่แม่เงื้อมือขึ้นหัวเราะเยาะว่า มือพวกตนมากกว่า อบปรี่เข้ามายืนข้างแก้ว ชูมือให้เห็นว่ามีจำนวนเท่ากันพร้อมตบทันที...แก้วดึงดอกไม้ที่ทัดหูชดออกก่อนตบคว่ำ อบตบเมี้ยนด้วยแรงแค้นที่เคยทำร้ายแก้ว วัยเมี้ยนชรากว่าจึงสู้ไม่ได้
“สักวันกูจะเอาคืน” เมี้ยนอาฆาตไว้แล้วลากชดออกไป
“เอาตัวให้รอดก่อนเถอะ อีพวกมารผจญ” แก้วตะโกนไล่หลัง อบเข้าจัดแจงผมและเสื้อผ้าแก้วจนเรียบร้อย แล้วเร่งให้ไปเผด็จศึกเทพ
ooooooo
บุญ อยู่และฉ่ำดื่มจนเมาหลับ เหลือเพียงเทพที่นั่งชูจอกเหล้าส่งภาษาอังกฤษอวยพรให้พุดจีบมีความสุข ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นพุดจีบเดินสไบปลิวเข้ามา เธอเทเหล้าใส่จอกยกจะป้อน เขากะพริบตาถี่ๆ เห็นว่าเป็นแก้วก็ปัดออกบอกเธอไม่ใช่พุดจีบ
“พุดจีบของพี่เทพเจ้าค่ะ น้องรู้ว่าพี่เป็นทุกข์ น้องมาดูแลพี่จ้ะ”
“เอ็งชำนาญสร้างเรื่องเสียเคยตัว! แม้เอ็งจำแลงเป็นนางฟ้านางสวรรค์ ฉันก็เห็นเนื้อในกำพืดเอ็ง! ออกไปอย่ามากวนใจฉัน!”
“แก้วรู้ว่าคุณเทพมีทุกข์ แก้วจะรินเหล้ารับใช้คุณเทพเจ้าค่ะ...กินหมดจอกนะเจ้าคะ” แก้วส่งเหล้าจอกที่รินให้อย่างคะยั้นคะยอ เทพรับมาแล้วเททิ้ง
“ฉันไม่แตะต้องของจากมือเอ็ง ฉันสิ้นเชื่อใจเอ็งแล้ว”
