บ่วงสไบ

“คุณเทพไม่รักแก้ว ไม่เคยรังแกแก้ว ก็ไม่ต้องเมตตาแก้ว แก้วสร้างเรื่องลวงขึ้นมา แก้วผิดก็สมควรตาย”

เทพใจหายพุ่งเข้าคว้าตัวแก้วมากอดยอมรับผิดและรับปากจะดูแล เพราะไม่อาจปล่อยให้เธอตายไปต่อหน้า แก้วทรุดลงร้องไห้สะอึกสะอื้นใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดจากแผลโขกเสา

“คุณเทพเจ้าขา...แก้วตกเป็นของคุณเทพแล้ว คุณเทพอย่าทิ้งแก้วนะเจ้าคะ”

คุณหลวงผิดหวังมากที่เห็นเทพยอมจำนน “ไม่ได้ดั่งใจสักคน รังแต่สร้างความอัปรีย์ ข้าอับอายขายขี้หน้าอยากแทรกแผ่นดินหนี”

พุดจีบมองภาพแก้วกอดเทพด้วยความเสียใจ แต่แล้วเห็นสายตาแก้วมองเยาะหยันมาก็รู้ทันทีว่าเป็นแผน จึงชวนมิ่งกลับกระท่อม เทพมองตามคนรักด้วยหัวใจแตกสลาย

ooooooo

เมื่ออบกับแก้วอยู่กันลำพัง อบทำแผลให้และบ่นใจหายใจคว่ำคิดว่าจะต้องกระโดดลงไปเสียแล้ว แก้วหัวเราะเพราะรู้ว่าเทพใจอ่อนกับเรื่องความเป็นความตาย อบชมว่าใจเด็ดจริงๆ

“ฉันยังตายไม่ได้ จนกว่าจะได้ทุกสิ่งอย่างที่ฉันสาบานต่อหน้าหลุมศพแม่ ความเจ็บปวดมันสอนให้ฉันเอาตัวรอดและเหนือคน” แก้วยิ้มย่องกับแผนการที่ทำสำเร็จ

ดีกับบวบเอาเรื่องมาเล่าในโรงครัว เมี้ยนกับชดแอบฟังด้วยความแค้นใจ ชดเสียใจรู้สึกอับอายขายหน้าที่เอาชนะแก้วไม่ได้ เมี้ยนประชด

“เอ็งไม่สู้ก็อย่าอยู่ให้หนักแผ่นดิน เกิดเป็นลูกข้ามันต้องอึด ถึก ทน!”

“ลูกจะอึด ถึก ทน จ้ะแม่” ชดกลัวตายรีบรับคำ

เมี้ยนให้ความหวังว่าระดับเทพจะมีเมียสองเมียสามก็ไม่แปลก แก้วเดินเข้ามาพร้อมอบ ประกาศกร้าวว่าเทพจะมีเมียเป็นกุรุสก็ไม่ผิด แต่ตนไม่ยอม

“ใครหน้าไหนอย่าหวังมาแย่งผัวข้า พี่เทพรักข้าเหนือใคร ยกข้าเป็นเมียเอกเมียเดียว”

“ถุย ถุยซะหน่อย คุณเทพรักข้าเหนือใคร...เอ็งมารยาสาไถยจนคุณเทพติดกับดัก เอ็งกับข้าก็เลวสมน้ำสมเนื้อ ต้องเจอมารยาของข้าสักเกวียนสองเกวียน” เมี้ยนโต้

อบโวยว่าโดนครั้งก่อนยังไม่เข็ด ชดขยาดชวนเมี้ยนไปฟ้องคุณหลวงแทนที่จะตบตีกัน แก้วท้าให้ไปฟ้อง ตนก็จะแฉว่าเมี้ยนแช่งชักหักกระดูกคุณเยื้อน อบพนันว่าคุณหลวงไม่ฟังด้วยซ้ำแต่ปักใจเชื่อหลานสะใภ้มากกว่า แล้วชี้หน้าให้เลิกแข่งบุญแข่งวาสนากับแก้วเสียที

“เมี้ยน...อย่าเพิ่งตรอมใจล่ะ อยู่ให้ข้าจิกหัวใช้ แล้วค่อยตาย...” แก้วเย้ยแล้วเดินนวยนาดจากไป ชดเจ็บใจที่ต้องถูกโขกสับ แต่เมี้ยนไม่ยอม ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ จะหาโอกาสเอาคืน...

เจิมหนักใจที่คุณเยื้อนไม่ยอมกินข้าวกินยาจนลงไข้หนักอีก จึงขอร้องคุณหลวงให้ช่วย คุณหลวงเข้ามาในห้อง กล่าวคำขอโทษที่บังคับจิตใจคุณเยื้อนมานาน นับแต่นี้จะไม่ขัดคำอีก