บ่วงสไบ

ระหว่างนั้นมิ่งตามมาส่งพุดจีบและนั่งรอหน้าเรือน เผื่อคุณหลวงเอาความ เขาจะขอรับผิดเอง พุดจีบบอกเขาว่าถึงพ่อจะลงโทษอย่างไรตนก็ยอม ตนต้องเข้าไปดูแลแม่ให้ได้...เรียมเดินนำพุดจีบขึ้นเรือน คุณหลวงเดินออกมาจากห้องเห็นก็โวยวายไล่ตะเพิด

“คุณพ่อเจ้าคะ คุณแม่เจ็บหนัก ลูกขอกราบเยี่ยมคุณแม่เจ้าค่ะ”

“ฉันพูดสิ้นแล้ว จะเป็นตายร้ายดีก็ไม่ต้องเผาผี ลงเรือนไปซะ”

พุดจีบกราบอ้อนวอนขอแค่ป้อนข้าวป้อนยาแม่แล้วจะรีบลงเรือน แต่คุณหลวงไม่ยอมสั่งเรียมลากเธอลงไป...คุณเยื้อนได้ยินเสียงลูกก็จำได้พยายามจะออกไปหาโดยให้เจิมช่วย

“ลูกพุดจีบ...” คุณเยื้อนเรียกเมื่อเห็นลูกกำลังจะลงเรือน

“แม่เยื้อนทรุดหนักเพราะใครกัน ยังจะอยู่ให้ตรอมใจตายอีกรึ” คุณหลวงสั่งเจิมพาคุณเยื้อนกลับเข้าห้อง พุดจีบรู้สึกผิดเสียใจ

อบวิ่งสวนขึ้นเรือนร้องบอก “คุณหลวงเจ้าคะ ช่วยด้วยเจ้าค่ะ นังแก้ว นังแก้วหายไป...”

“เอ็งก็ไปตามหามันตามทุ่งโน่น...”

“มื้อค่ำมันเอากับแกล้มมาให้คุณเทพแล้วไม่กลับไปนอน อิฉันคะเนว่าคุณเทพ...”

“เอ็งจะกล่าวหาพ่อเทพฉุดนังแก้วขึ้นเรือนรึ”

อบขอให้คุณหลวงเรียกเทพมาสอบถาม แต่คุณหลวงย้อนว่าเทพรู้ค่าตัวเองไม่กระทำเลวเสื่อมเกียรติแล้วไล่อบลงจากเรือน

ระหว่างนั้นเทพกำลังลากแก้วผลักออกจากห้อง แต่พอถอดสลักเปิดประตูก็เห็นกลุ่มคุณหลวงเดินมา เขาตกใจรีบปิดประตู แก้วแอบยิ้มย่องทำฟูมฟายจะออกจากห้อง เทพขอให้เงียบแต่เธอก็ทำปึงปัง ด้วยความรีบร้อนทำให้เทพลงสลักประตูไม่แน่น พวกคุณหลวงได้ยินเสียง อบเสนอหน้าทันทีว่าเสียงมาจากห้องเทพ แล้วตีโพยตีพายว่าเทพกระทำชำเราแก้วเป็นแน่

เทพเอามือปิดปากแก้วไว้ เสียงอบเร่งให้คุณหลวงเรียกเทพ พอดีฉ่ำกับอยู่หอบเสื้อผ้าขึ้นเรือนจะมาคืนเทพ อบเห็นผ้าแถบแก้วก็ร้องจำได้ว่านั่นผ้าแก้ว คุณหลวงเริ่มใจคอไม่ดี

แก้วได้ทีโอบกอดเทพ “คุณเทพไม่ให้แก้วออกไป คุณเทพกลับใจเสน่หาแก้วรึเจ้าคะ”

คุณหลวงตัดสินใจผลักประตูเข้ามา เป็นจังหวะที่แก้วพุ่งเข้าจูบปากเทพ ทุกคนตกตะลึง พุดจีบยืนมองอยู่ข้างหลังคุณหลวงรู้สึกผิดหวังทำใจไม่ได้ หันไปประคองคุณเยื้อนจะกลับห้อง...

อบทำทีเข้าไปปลอบแก้วพร่ำพูดว่าโดนเทพข่มเหงรังแก เทพพยายามจะอธิบาย

“คุณหลวงขอรับ กระผม...”

“นุ่งห่มผ้าแล้วออกมาหาข้า!” คุณหลวงตัดบทเดินไป

บุญรู้งานดึงอยู่กับฉ่ำลงจากเรือน อบแอบยิ้มกับแก้วที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

ooooooo