บ่วงสไบ

เทพบอกว่าเรือนนี้ไม่ใช่ของตน ถ้าต้องมีครอบครัวจำต้องย้ายไปอยู่เรือนพักที่เทศา แล้วบอกให้แก้วเก็บของ แก้วตกใจไม่ต้องการไปไหน จึงพยายามพูดให้เทพเอนเอียง

“พี่เทพมีศักดิ์เป็นหลานคุณหลวงคุณเยื้อน ท่านรักและเมตตาคุณเทพเสมือนลูก ท่านจะฝากผีฝากไข้กับพี่เทพ พี่เทพมีเมียก็ต้องให้เมียอยู่ที่นี่...เรือนนี้เป็นเรือนของแก้ว!”

“ไม่ใช่เรือนของเอ็ง! พวกเอ็ง ลากพวกขี้ครอกลงเรือน” คุณหลวงเดินเข้ามาสั่งฉ่ำกับอยู่

แก้วไม่ยอมให้จับตัว โวยวายใส่คุณหลวงว่าขับไล่ตนไม่ได้ เทพปรามให้หยุดกำเริบ

“คุณหลวงไล่แก้วด้วยเหตุผลใดเจ้าคะ เหตุเพราะชังที่แก้วเป็นลูกทาส เกิดมาเป็นตอตำใจ! รือกระทำไปเพราะยังรักคุณหนูพุดจีบ...คุณหลวงวาดหวังให้ลูกสาวออกเรือนกับเชื้อสายเจ้าพระยานาหมื่น พอไม่ได้ดั่งใจก็หมายจะได้คุณเทพเป็นเขย แต่พอลูกสาวใฝ่ต่ำเกลือกกลั้วกับทาสในเรือน ก็คับแค้นใจ...”

“เอ็งหยุดพล่ามเสียที!” คุณหลวงตวาด แก้วไม่ยอมหยุดยังพร่ำพูด

“แลเห็นแก้วได้เป็นเมียหลวงสุรเดช คุณหลวงเสียหน้าเอาโข ลูกของตัวที่เกิดจากทาสชั้นต่ำกลับจำเริญ... ผิดจากลูกสาวที่รักดั่งดวงใจทำตัวแพศยาเป็นเมียทาส สมคำทำนายทำลายเกียรติตระกูลให้ฉิบหาย!”

คุณหลวงสุดทนตบหน้าแก้วฉาดใหญ่ “นังแก้ว! เหตุที่ข้าต้องไล่เอ็ง ใช่ข้าริษยารือเสียหน้า ข้ารู้เนื้อในของเอ็ง เอ็งขึ้นเรือนมาหวังค้ำหัวข้าและคุณเยื้อน เพราะความอาฆาตแค้นในใจ...ข้าออกจากห้องมานี่ หวังจะมาสั่งการให้พ่อเทพปลูกเรือนใหม่แยกฝั่งขวาปลูกเรือนอยู่เป็นสัดเป็นส่วน แต่มาเห็นกำพืดเอ็งข้าก็ยิ่งชัง เอ็งจงอยู่ให้ไกล อย่าอยู่ร่วมเขตแดนกันเลย”

เทพแปลกใจที่คุณหลวงจะให้ปลูกเรือน แต่แก้วผิดหวังที่ไม่ได้เอากระดูกแม่ขึ้นเรือน...

ooooooo