บ่วงสไบ

ด้านพุดจีบนั่งอยู่มุมหนึ่งในกระท่อม มิ่งจัดการกางมุ้ง วางของใช้จำเป็นไว้ให้ พุดจีบพูดขึ้นว่าต่อไปขอตนฝึกช่วยเหลือตัวเอง ไม่อยากเป็นภาระ เพราะมิ่งทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว

“กระผมไม่เคยคิดเช่นนั้นขอรับ กระผมต่างหากที่ผิดบาปนำพาคุณหนูมาตกระกำ”

“เราต่างรู้อยู่แก่ใจ มิใช่ความผิดของใครทั้งนั้น เป็นเวรเป็นกรรม ข้อสำคัญ ขออย่าหยุดที่จะทำความดีเป็นน้ำละลายกรรม”

มิ่งรับคำแล้วหอบเสื่อกับหมอนออกไปนอนแคร่หน้ากระท่อม พุดจีบมองตามออกไปอย่างสงสาร พอเห็นตุ่มน้ำที่แตกก็หวนคิดถึงเทพ จึงหันมานั่งสวดมนต์ขอพรหน้าพระพุทธรูป

“ขอเทพเทวดาจงคุ้มครองให้พี่เทพอยู่ดีมีสุข แคล้วคลาดภยันอันตรายด้วยเถิด...”

ในเวลานั้นแก้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าเทพออก กอดหอมลูบไล้รำพัน “แก้วรอคอยมานานแล้วเจ้าค่ะ แก้วจะปรนนิบัติรับใช้ผัว...ผัวจ๋า ดวงใจของเมีย ผัวอย่าไล่ตะเพิดเมียอีกนะเจ้าคะ”

แก้วดึงมือเทพมากอดตัว มือเขาหล่น เธอเริ่มหงุดหงิดบ่นว่าอบใส่ยาหนักมือเกิน แล้วสรุปความเอาเองว่า อย่างไรเสียตนก็ได้ชื่อว่าเป็นเมียเขาแล้วเพราะรุ่งเช้าทุกคนจะได้รู้เห็น...

ooooooo

รุ่งเช้าเรียมหน้าตาตื่นมาตามพุดจีบไปช่วยทำให้คุณเยื้อนทานข้าวทานยา ตอนนี้เธอลงไข้หนัก หญิงสาวตกใจอยากไปดูแลแม่แต่เกรงพ่อจะไม่พอใจ เรียมจึงบอกว่าคุณหลวงเมามากยังไม่ลุกออกจากห้อง เธอตัดสินใจไปทันที

เทพค่อยๆรู้สึกตัว แล้วต้องตกใจเมื่อรู้สึกว่ามีแขนใครโอบกอด พอหันไปเจอหน้าแก้วก็ลุกนั่งโวยเข้ามาอยู่ในห้องตนได้อย่างไร แก้วงัวเงียมองยิ้มหวาน

“คุณพี่ตื่นแล้วรึเจ้าคะ แก้วมีความสุขมากเจ้าค่ะ...”

เทพจะลุกไปหยิบเสื้อผ้าแต่แก้วชิงหยิบแล้วโยนออกไปทางหน้าต่างเสียก่อน ผ้าของเทพหล่นไปปิดหน้าอยู่ซึ่งนอนเมาข้างเรือนกับฉ่ำและบุญ...เทพไม่พอใจเอาผ้าพันกายลุกจากเตียง

“แก้วดอดเข้าห้องมาเมื่อไหร่ แล้วเข้ามาแก้ผ้าฉัน...”

“คุณเทพตรองสิเจ้าคะ แก้วนั่งป้อนมะขามเปียก คุณเทพก็ลากแก้วเข้ามานอนกกกอด...”

“ไม่จริง! ฉันไม่ทำเป็นแน่ แก้วออกไปก่อนที่ใครเข้ามาเห็นแล้วจะตีความเป็นอื่น”

“อย่าไล่เมียเลยเจ้าค่ะ”

เทพโกรธตวาดไล่ หยิบเสื้อผ้าส่งให้ แก้วกลับรวบเสื้อผ้าโยนออกทางหน้าต่าง ผ้าหล่นไปปิดหน้าอยู่อีก เขางัวเงียจับเหวี่ยงใส่หน้าฉ่ำ แล้วทั้งสองก็รู้สึกถึงกลิ่นหอมจึงตื่นขึ้นมานั่งงง ทำไมเสื้อผ้าถึงหล่นมาจากห้องของเทพ...ในขณะที่แก้วพยายามยั่วยวน เทพเสียงเขียวใส่

“ถ้าแก้วยังดื้อ ฉันจะโกรธเกลียดแก้วจนตาย!”

“ไม่นะเจ้าคะ แก้วยอมแล้วเจ้าค่ะ” แก้วดึงผ้ามาพันกาย