บ่วงสไบ

คุณเยื้อนตรอมใจหนักขึ้นที่หลานชายทำให้ผิดหวัง พุดจีบพยายามปลอบให้กินข้าว

“คุณแม่เจ้าขา คุณพ่อชังลูก ลูกไม่เหลือใครอีกแล้ว คุณแม่ต้องอยู่เป็นมิ่งขวัญให้ลูกนะเจ้าคะ” คำพูดของ

พุดจีบสะเทือนใจคุณเยื้อนมาก จึงยอมกินแม้จะเพียงเล็กน้อย

“แม่ผิดหวังในตัวพ่อเทพ พ่อเทพเป็นใหญ่เป็นโต ร่ำเรียนรึสูงส่ง ไม่น่าคว้าตัวนังแก้วมาทำเมีย...”

“คุณเยื้อนเจ้าคะ อิฉันไม่ปลงใจ คุณเทพไม่มีวันทำเช่นนั้นเจ้าค่ะ” เจิมแย้ง

“พี่เจิมก็เห็นแจ้งกับตา คุณเทพกอดจูบนังแก้ว พี่คิดย้อนถึงเมื่อคืนสิ จะพัลวันพัลเกถึงไหนต่อไหน” เรียมพูดจนเห็นภาพ เจิมเอ็ดให้เงียบ พุดจีบตัดบท

“คุณแม่อย่าเอาเรื่องของคนอื่นมากวนใจ คุณแม่นอนพักเถอะเจ้าค่ะ ลูกจะแวะมาเยี่ยมเยียนคุณแม่อีก”

คุณเยื้อนดึงมือลูกขอให้เห็นใจอย่าเพิ่งกลับ

พุดจีบบีบมือแม่เบาๆ หันมายิ้มและห่มผ้าให้นั่งลงกุมมือเป็นกำลังใจให้แม่ต่อ ทั้งที่ภายในใจตัวเองเศร้าเสียใจเหลือกำลัง

เทพกำลังอธิบายอยู่ต่อหน้าคุณหลวง มีแก้วนั่งอยู่กับอบ อยู่ ฉ่ำและบุญนั่งอยู่มุมหนึ่ง

“กระผมหลับใหลด้วยน้ำเมา พอตื่นมาก็เห็นแก้วนอนอยู่ร่วมเตียง กระผมไม่ย่ำยีแก้วแม้แต่น้อย เป็นความจริงทุกข้อที่กล่าวไปขอรับ”

“คุณเทพปดเจ้าค่ะ!” อบโวยวาย คุณหลวงเอ็ดให้หยุดแต่เธอไม่หยุด “มันจะเป็นอย่างคำคุณเทพว่าอย่างไร คุณเทพกระชากผ้าผ่อนแก้วโยนไปกองอยู่กับพวกไอ้ฉ่ำ คุณหลวงและพวกอิฉันเห็นเต็มตา คุณเทพกอดรัดจูบปากนังแก้ว คุณเทพข่มเหงหลานอิฉัน คุณหลวงตรองสิเจ้าคะ แก้วหายไปข้ามคืน ชายกับหญิงอยู่กันสองต่อสอง คุณเทพตอกเสาเข็มลงไปกี่หลัก”

“คุณหลวงขอรับ กระผมไม่มีสติสัมปชัญญะ กระผมไม่ทำอย่างนั้นเป็นแน่”

“คุณเทพยืนยันเป็นมั่น ไร้สติ ก็ย่อมไม่รู้ว่ากระทำย่ำยีแก้วมากน้อยเพียงใด”

“นังอบ เอ็งพูดไม่ยั้งปาก! รึเอ็งรู้เห็นการณ์นี้” คุณหลวงเอะใจ

อบชะงักรีบแก้ตัวว่าพูดไปตามที่เห็น เทพยังยืนยันด้วยเกียรติและความสัตย์ว่าไม่ได้ล่วงเกินแก้ว

คุณหลวงเชื่อเพราะรู้ดีว่านิสัยหลานชายเป็นอย่างไร...

เมื่อคุณเยื้อนหลับ พุดจีบจะกลับ เจิมรั้งไว้ขอร้องให้อยู่เป็นกำลังใจให้คุณเยื้อน แต่หญิงสาวเกรงจะเป็นเชื้อทำให้พ่อโกรธอีก...เรียมนั่งหงุดหงิดจนเจิมต้องหันมาถามว่าเป็นอะไร

“ฉันเคืองใจคุณเทพ ฉันเชิดชูคุณเทพเป็นเจ้านายที่ยึดมั่นในศีลในธรรม ลงท้ายพอเหล้าเข้าปากก็ใช้อำนาจรังแกหญิง”

พุดจีบกำลังเดินออกจากห้อง ฟังแล้วรู้สึกสะเทือนใจแต่กล้ำกลืนฝืนเดินต่อ ออกมาได้ยินอบโวยวายคุณหลวงอย่าให้เหตุการณ์ซ้ำรอยอิ่ม ฉ่ำรีบปรามอบให้หยุด เพราะรู้ว่าคุณหลวงไม่พอใจ อยู่เสริมว่าอบทำอย่างกับถูกกระทำชำเราเสียเอง คนที่ควรพูดคือแก้วกลับนิ่งเฉย...