บ่วงสไบ

เสียงคนเดินเข้ามาที่กระท่อมท้ายสวนทำให้พุดจีบหันมองคิดว่าเป็นมิ่ง แล้วต้องแปลกใจที่เห็นแก้วเดินหน้าตาดุดันเข้ามาด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายจนต้องย้อนถาม

“ฉันทำผิดอะไร แก้วถึงพูดจาหยาบคายใส่ฉัน!”

“มีผัวเป็นตัวเป็นตนยังให้ท่าผู้ชายอื่น อีกหน่อยคงเหมาเอาชายทั้งเรือนทำผัว อี...”

“แก้วหยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่เคยแม้แต่จะคิดเสียด้วยซ้ำ!”

“แล้วที่ทำอยู่เรียกว่าอะไร ได้ไอ้มิ่งทำผัวแล้วยังให้ท่าคุณเทพ คุณเทพต้องหาบน้ำหาบท่า หาผักหาปลามาประเคน อย่างนี้เขาเรียกนางวันทองสองใจ”

พุดจีบทนไม่ไหวตบหน้าแก้ว “ฉันไม่เคยมีผัว ที่ฉันตกต่ำอย่างนี้ก็เพราะแก้ว!”

“เออ...กูเอง! แล้วมึงจะทำอะไร มึงพูดอะไรก็ไม่มีใครเชื่อมึง...”

“ฉันจะไม่ถามว่าทำไมแก้วต้องทำร้ายฉัน...

ฉันรู้อยู่แก่ใจว่าแก้วยังอาฆาตแค้น ฉันขอเถอะ แก้วหยุดก่อเวรได้แล้ว ฉันขอรับบาปแทนคุณพ่อคุณแม่ ขอให้แก้วเลิกแล้วต่อกัน”

“ฉันจะเลิกจองล้างจองเวร...เอ็งก็เลิกยุ่งกับคุณเทพ!” แก้วจ้องดุดันก่อนจะเดินกลับไป

พุดจีบตกใจเมื่อรู้ว่าแก้วจะเอาเทพให้ได้ แม้ว่าจะรักเขามากแค่ไหนแต่ก็ต้องตัดสินใจ...

เช้าวันใหม่เทพมาหาบน้ำใส่ตุ่มให้เหมือนเคย พุดจีบเปิดประตูออกมาห้ามและขอให้เขากลับไป เทพขอช่วยงานอีกสักพักก็จะกลับ พุดจีบเสียงกร้าวให้เขาหยุดเดี๋ยวนี้ เมื่อเขาไม่หยุดจึงตรงเข้ากระชากถังน้ำมาเททิ้ง เทพตกใจกับการกระทำของหญิงอันเป็นที่รัก

“น้องพุดจีบ ขอพี่ช่วยเหลือน้องเถอะ น้องเจ็บหนักแล้ว” เทพดึงมือพุดจีบมาหงายดู มีรอยพองแดง ทั้งมือ แต่เธอยังบอกว่าทนได้ เขาสวน “แต่พี่ทนไม่ได้ที่น้องต้องทุกข์กายทุกข์ใจ”

พุดจีบดึงมือกลับหันไปคว้าขวานมาจามตุ่มแตก น้ำไหลออกหมด เทพตกตะลึงที่เธอต้องทำถึงขนาดนี้ ถามว่าโกรธเกลียดอะไรนักหนาถึงไม่รับความช่วยเหลือ

“พี่เทพลืมข้อสำคัญแล้วรึ น้องไม่ใช่ตัวคนเดียว น้องเคยพูดเต็มคำว่าน้องมีใจให้มิ่ง”

“พี่ไม่เชื่อ! พี่อยู่เคียงข้างน้องมาทั้งชีวิต พี่ย่อมรู้ว่าจิตใจน้องเป็นอย่างไร น้องจำต้องพูดเพื่อรักษาชีวิตไอ้มิ่ง ในใจน้องมีพี่เพียงผู้เดียว...พี่รักน้อง พี่ไม่ยอมสูญเสียน้องให้ใคร ยามนี้เราอยู่กันเพียงลำพัง พูดความนัย...น้องรักพี่” เทพดึงพุดจีบเข้ามากอดรอฟังคำตอบ

พุดจีบน้ำตาร่วงพรูซบหน้ากับอกเขา พลันมองไปเห็นแก้วยืนอยู่มุมหนึ่ง ตัดสินใจผลักอกเทพออกแล้วพูดอย่างหนักแน่น “น้องรักมิ่ง”

“พุดจีบ! อะไรดลใจให้น้องพูดอย่างนั้น” เทพปวดร้าวผิดหวัง

“พี่เลิกซักไซ้ได้แล้ว พี่รีบออกไป...”

“แต่พี่รักน้อง”

“พี่ต้องหักห้ามใจ ฉันได้ชื่อว่าเป็นเมียของมิ่ง ถึงแม้เราเป็นญาติ ก็ไม่เหมาะไม่ควรที่จะมาหา พี่ไม่อยากเห็นฉันถูกครหาว่าเป็นผู้หญิงสองใจ เลิกตอแยฉัน พี่ออกไปแล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก”

เทพใจสลายไม่รู้จะหาคำใดมาท้วง นอกจากยอมรับความจริงจะไม่กลับมากวนใจเธออีก พุดจีบมองชายผู้เป็นที่รักเดินจากไป แล้วเห็นแก้วยืนมองสีหน้าพอใจก่อนจะหันหลังเดินไป...เธอทรุดลงร้องไห้ใจแทบขาด พร่ำขอโทษเทพอยู่ในใจ