บ่วงสไบ

แก้วรู้สึกสมใจ ถือช่อดอกตะแบกเดินเล่นกลางทุ่งนาสีหน้ามีความสุข แล้วมองช่อดอกไม้ด้วยรู้ว่าเป็นดอกไม้ที่พุดจีบชอบ และเทพมักจะเด็ดไปเอาใจเธอ จึงเข่นเขี้ยวว่า

“คุณหนูเจ้าขา...รักของคุณหนูล่มเสียแล้วเจ้าค่ะ” แก้วปล่อยช่อดอกตะแบกลง แล้วยกเท้าเหยียบขยี้จนแหลกเหลวอย่างสะใจ

ooooooo

คุณเยื้อนตรอมใจเรื่องลูกนอนซมไม่ยอมกินข้าวกินยา มีเจิมกับเรียมเฝ้าปรนนิบัติ...เมี้ยนคิดเสนอหน้าเอาใจคุณเยื้อนหวังได้ขึ้นมาทำงานบนเรือนบ้าง

จึงเดินนำชดถือสำรับอาหารจะขึ้นเรือน เพราะเห็นเจิมกับเรียมรอใส่บาตรอยู่ที่ท่าน้ำ

คุณเยื้อนนอนซมแต่พอเห็นว่าเมี้ยนกับลูกเข้ามาในห้องก็ฝืนลุกนั่งถามกล้าดีอย่างไรเข้ามา

“คุณเยื้อนเจ้าขา จะจับเมี้ยนกับลูกไปโบยตีก็แล้วแต่คุณเยื้อนเจ้าค่ะ แต่เมี้ยนได้ยินว่าคุณเยื้อนไม่สบายลงไข้ เมี้ยนสงสารคุณเยื้อนจับจิต ลูกชดก็ร้องไห้เป็นเผาเต่าเจ้าค่ะ...คุณเยื้อนของบ่าวเป็นเจ็บไข้ได้ป่วยเพราะตรอมใจคุณหนูสิเจ้าคะ พูดถึงคุณหนูแล้วเมี้ยนใจหายเจ้าค่ะ...”

“พวกเอ็งลงเรือนไปได้แล้ว!”

เมี้ยนรับคำแต่พยายามจะป้อนแกงที่ต้มมาให้ก่อน คุณเยื้อนโมโหปัดออก แต่เมื่อยังยื้อจึงหยิบถ้วยแกงสาดใส่ เมี้ยนร้องลั่นตกใจ ชดปรี่เข้าช่วยเช็ดเนื้อตัวให้แม่ เจิมกับเรียมกลับมาได้ยิน

“คุณเยื้อนเจ้าขา เมี้ยนรักและห่วงคุณเยื้อน คุณเยื้อนไม่เมตตาเมี้ยนรึเจ้าคะ”

“เอ็งอ้าปากข้าก็เห็นลิ้นไก่ ประจบสอพลอเป็นที่หนึ่ง! เอ็งรู้อยู่แก่ใจ ที่ไม่ได้ขึ้นมารับใช้บนเรือนจนหัวหงอกเพราะสันดานตอหลดตอแหล ทำดีหวังเบี้ยรางวัล เอ็งจำใส่กะลาหัวไว้ ข้ายอมเลี้ยงเอ็งเพราะเอ็งเคยมีคุณรับใช้พ่อแม่ข้าจนลาจาก”

“เมี้ยนก็เคยมีความดีความชอบนะเจ้าคะ”

“มึงยังกล้าทวงบุญคุณกู...ออกไปให้ไกลประเดี๋ยวกูตะเพิดไล่ไปอยู่คอกควาย” คุณเยื้อนยกสำรับปาใส่เมี้ยนกับชดตะลีตะลานออกจากห้อง เจอเจิมกับเรียมยืนมองหน้าห้องก็เสียหน้า

เจิมไม่คิดจะซ้ำเติม สั่งบ่าวไพร่เข้าไปเก็บเช็ดถูในห้องคุณเยื้อน...เมี้ยนเดินก่นด่าคุณเยื้อนอย่างไม่เกรงใจจนชดตกใจที่แม่ช่างกล้า

“ข้าเคยมีน้ำใจช่วยมันฆ่านังแก้ว มันก็ไม่เห็นหัว... เทวดาฟ้าดินเป็นพยาน ข้าขอสาปแช่งให้นังคุณเยื้อนตายโหง มื้อใดประจวบเหมาะ ข้าจะฆ่ามันเองกับมือ!”

“คุณเยื้อนไม่มีวันรับฉันเป็นหลานสะใภ้ ฉันภาวนาให้คุณเยื้อนตายวันตายพรุ่ง ฉันจะได้เอาคุณเทพทำผัว” ชดยกมือภาวนา เมี้ยนกำชับให้รวบรัดเทพให้ได้ในคืนนี้ เพราะทางสะดวก