บ่วงสไบ

แก้วเสี่ยงพูดเอาตัวรอด “ก่อนที่แก้วจะตาย แก้วขอย้อนถามเจ้าค่ะ ผู้ใดเห็นแก้วขึ้นเรือนเรียกหาคุณหนูรึไม่...มีใครเห็นแก้วลงเรือนมากับคุณหนู...แก้วต้มยาอยู่กับน้าอบ แก้วไม่ได้เหยียบกระไดเรือนแม้แต่ก้าวเดียว...”

“แก้วโกหก! แก้วขึ้นเรือนไปเคาะประตูห้องเรียกฉัน” พุดจีบสวน

“คุณหนูรักไอ้มิ่ง ชอบพอมันถึงกับนั่งสีซอให้มันฟัง พอถูกจับได้ก็อับอาย ใส่ร้ายแก้ว!”

คุณเยื้อนโกรธปราดเข้าตบแก้วหาว่าปรักปรำพุดจีบ แก้วยังเถียงว่าตนอาจหลอกล่อคุณหนูลงเรือนได้ แต่คนอย่างตนจะบังคับคุณหนูให้นอนกับมิ่งได้อย่างไร

“คนอย่างเอ็ง ลองคิดฆ่าลูกข้า เอ็งก็ทำได้ทุกอย่าง อีชั่ว!”

“เอาสิเจ้าคะ ตบตีให้ตาย รึจะฝังดินก็ตามแต่ใจคุณเยื้อน แก้วหัวเดียวกระเทียมลีบ ไม่มีปากไม่มีเสียงรึจะสู้คำเจ้านาย เกิดเป็นทาสก็ต้องถูกกดขี่จนตายทั้งๆที่แก้วไม่ได้ทำผิด!”

บวบกับดีดันกันให้เป็นคนพูด เทพเห็นจึงถามรู้อะไรให้พูดออกมา ทั้งสองเกี่ยงกันพูดจนคุณหลวงเอ็ดจึงโพล่งออกมาพร้อมกันว่า ตอนไปเว็จเห็นคุณหนูเดินเข้าห้องมิ่ง เทพรีบถามว่าเห็นแก้วด้วยไหม สองบ่าวส่ายหน้า คุณหลวง คุณเยื้อนและเทพตกใจ เมี้ยนได้ทีซ้ำเติม

“คุณพระช่วย! คำทำนายของพ่อโหรเป็นจริงแท้ ลงท้ายคุณหนูสมสู่กับทาส นำความฉิบหายมาให้พ่อแม่” คุณเยื้อนเอ็ดให้หยุด เมี้ยนรีบขอโทษออกตัวว่าที่พูดเพราะเป็นห่วง

มิ่งคลานเข้ามายกมือไหว้ “คุณหลวงขอรับ คุณหนูไม่เคยกระทำบัดสี ทุกคำที่คุณหนูแจงเป็นความจริงขอรับ...กระผมเองเห็นควันโชยมาแล้วล้มพับขอรับ”

“เอ็งกลัวตายถึงกับโกหกเต็มปากเต็มคำ คุณหลวงเจ้าคะ ไม่มีโจรหน้าไหนมันยอมรับความจริงดอกเจ้าค่ะ อิฉันเคยเห็นไอ้มิ่งดอดซุ่มมองคุณหนู บ๊ะ คุณพระช่วย! คุณหลวงคุณเยื้อนเจ้าขา อิฉันมั่นใจว่าไอ้มิ่งชอบพอคุณหนูเจ้าค่ะ เมื่อคราหลวงเดชมาเรือน ไอ้มิ่งก็คอยขัดคอยขวาง มันยอมเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเจ็บตัวเพราะมันมีใจให้คุณหนู มันอาจนัดแนะให้คุณหนูลงเรือนมาพลอดรักเจ้าค่ะ” เมี้ยนจีบปากจีบคอรายงาน ชดช่วยเสริมว่าจริง มิ่งปฏิเสธแต่คุณหลวงไม่ฟัง

“ไอ้มิ่งมึงพาชีวิตลูกกูลงต่ำ ไอ้...” คุณหลวงฟาดหัวมิ่งด้วยไม้ตะพด แล้วทิ้งไม้หันไปดึงดาบจากบุญฟันใส่ มิ่งตกใจหยิบไม้ตะพดมาป้องดาบจึงถูกคุณหลวงถีบล้มกลิ้ง

พุดจีบตกใจเห็นพ่อจะฆ่ามิ่งแน่ทั้งที่เขาไม่มีความผิดจึงร้องห้าม และเอาตัวเข้าขวาง เทพตกใจกับการกระทำของเธอ คุณหลวงยิ่งโกรธดึงตัวลูกสาวผลักออกไป พุดจีบยอมให้มิ่งตายไม่ได้ จึงหันมากอดมิ่งไว้แล้วบอกว่า ตนพอใจในตัวมิ่ง ตนรักมิ่ง ทุกคนตกตะลึงโดยเฉพาะเทพ