บ่วงสไบ
ตอนที่ 5
อบคิดสักครู่ก็พูดขึ้นว่า “ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนตร์ต้องเอาด้วยคาถา”
แก้วคิดตามคำน้าสาวแล้วยิ้มออกมาอย่างมีแผนร้าย มุ่งหน้าไปกระท่อมท้ายป่าช้าทันที เข้าไปแอบซ่อนตัวในกระท่อม...สัปเหร่อเหมกลับมารับรู้ได้ว่ามีคนอยู่ จึงเปรยขึ้น
“เอ็งโตเป็นสาวแล้ว ยังริเล่นเป็นเด็ก”
“พี่เหมจับฉันได้อีกแล้ว” แก้วยิ้มร่าโผล่ออกมาเดินตามเหมไปนั่งนอกกระท่อม
“เอ็งอยู่สุขสบายแล้วกลับมาทำไม”
“พี่เหม กระท่อมหลังนี้ก็เหมือนเรือนเกิดของฉัน ฉันโตได้ด้วยบุญคุณพ่อของพี่ที่ให้ฉันกับแม่อาศัย พูดถึงพ่อพี่เหมก็ใจหายไม่น่าอายุสั้นเป็นไข้ป่าตาย ฉันเสียดายวิชาอาคม”
“พ่อข้าตายก็ใช่วิชาสูญ...ข้าสืบอาคมมา มนตร์ข้าไม่น้อยกว่าพ่อดอก”
แก้วรีบขอให้ช่วย แล้ววันใดที่ตนสุขสบายเขาจะต้องอยู่ดีมีสุขด้วย เหมนิ่วหน้าฟังเรื่องราว...แล้วค่ำนั้นแก้วเดินกลับเรือนพร้อมห่อยาที่ได้จากเหม เธอยิ้มแย้มด้วยวาดหวังจะมีสุขเสียที
ooooooo
วันต่อมาพุดจีบกำลังจะไปเยี่ยมมิ่ง โดยมีเจิมและเรียมถือหม้อยาและสำรับอาหารเดินตาม เจอเทพกับบุญออกมาจากห้องมิ่ง เทพแปลกใจที่พุดจีบต้องมาด้วยตัวเอง เขาบอกว่าเพิ่งเอาข้าวและยาให้มิ่งกิน ตอนนี้หลับแล้ว อาการดีวันดีคืน
“มิ่งมาล้มเจ็บเพราะน้อง น้องเป็นห่วงมิ่งเหลือเกิน น้องไปตลาดให้ซินแสจัดยาจีนมาเคี่ยวต้มตั้งแต่รุ่งเช้า บุญ...เอายาและสำรับจัดวางไว้ มิ่งตื่นมาจะได้กินข้าวกินยา” บุญรับคำ พุดจีบย้ำอีกว่าต้องให้มิ่งกินยาหมดหม้อ วันหน้าจะมาเยี่ยมใหม่
เทพสะกิดใจกลัวพุดจีบมีใจให้มิ่ง แต่ดูเธอยิ้มแย้มบอกว่าจะไปโรงทอผ้าเพื่อเร่งทอสไบให้เสร็จ เขายิ้มรับคลายใจลงว่าเธอคงแค่เป็นห่วงมิ่งเท่านั้น
เย็นวันนั้นเทพกลับจากจวนถือถุงผ้ามาฝากพุดจีบ มาถึงโรงทอผ้าได้ยินพุดจีบคุยกับเจิมว่าชอบสีดอกตะแบก เขายื่นถุงผ้าให้ หญิงสาวดึงผ้าออกจากถุง เห็นว่าเป็นสไบสีดอกตะแบกก็ดีใจ เพราะมันสวยงามถูกใจมาก
“เนื้อผ้าไหมปักลายอย่างดี พี่ซื้อจากพ่อค้า นำมาจากเมืองบอมเบย์”
“สไบจากเมืองแขกอินเดียงามเจ้าค่ะ” พุดจีบตื่นเต้นเอาสไบทาบกับตัว เจิมช่วยจับชาย
เทพยิ้มชื่นชมว่าสวย เรียมเย้าหมายถึงคนหรือผ้า เทพตอบเขินๆ
“ฉันหมายถึงผืนสไบ เพราะหญิงตรงหน้าฉันงามเกินกว่าจะสรรหาคำใดมาเปรียบ...พี่จะรอชมน้องห่มสไบ น้องของพี่คงงามราวนางสวรรค์”
เจิมกับเรียมรับคำพร้อมกันว่าจริง พุดจีบอายม้วนที่เทพกล้าชมต่อหน้าคนอื่น...
บ่ายวันนั้นแก้วถือสำรับอาหารเข้ามาหามิ่ง เขาแปลกใจที่เห็นเธอมาดูแล แก้วเหน็บว่าที่มาดูนึกว่าเป็นศพขึ้นอืดหนอนเฟะ มิ่งยิ้มยั่ว
