บ่วงสไบ

แก้วไม่คิดว่าพุดจีบจะทำเพื่อช่วยมิ่งขนาดนี้ แต่ก็เข้าทางที่จะได้กำจัดเธอออกไปจากเทพ พุดจีบกราบพ่อและแม่ขอร้องอย่าทำร้ายมิ่ง คุณหลวงผิดหวังถอนเท้าออกไล่พุดจีบให้ไปอยู่กับมิ่งและไม่ต้องกลับมาเผาผี หญิงสาวน้ำตาพรั่งพรูที่พ่อถึงขนาดตัดความสัมพันธ์...

คุณเยื้อนช็อกพูดไม่ออก สงสารลูกจับใจ ทำอะไรไม่ถูก พอตั้งสติได้ก็ขอร้อง

“คุณพี่เจ้าคะ คุณพี่ไม่รักลูกแล้วรึเจ้าคะ อย่างไรลูกพุดจีบก็เป็นลูกของอิฉัน ถ้าคุณพี่ขับไล่ลูก อิฉันก็ขอไปตายเอาดาบหน้ากับลูกเจ้าค่ะ”

คุณหลวงตกใจ พุดจีบรีบปราม “คุณแม่เจ้าคะ คุณแม่อย่าตกทุกข์ได้ยากกับลูกเลย ลูกทำผิด ขอลูกรับผลเพียงผู้เดียว ลูกจะขอลาไปมิทำให้คุณพ่อคุณแม่เจ็บช้ำน้ำใจอีกเจ้าค่ะ”

คุณเยื้อนมองลูกสาวด้วยความเวทนา มองสามีด้วยสายตาอ้อนวอน คุณหลวงโพล่งขึ้นว่า

“อยู่เสียที่นี่ก็ได้! แต่ในเมื่อไม่รักดี เสพสมกับทาสก็อยู่ท้ายเรือนเยี่ยงทาส!”

พุดจีบจำต้องยอมรับชะตากรรม เทพไม่อาจทัดทานคุณหลวงเพราะรู้ว่าโกรธมาก แก้วกับอบแอบยิ้มพอใจ...พุดจีบเข้าไปกราบลาคุณหลวงและคุณเยื้อน

“คุณพ่อเจ้าคะ ลูกขอบพระคุณที่คุณพ่อเมตตาลูกเจ้าค่ะ...ลูกกราบลาคุณแม่เจ้าค่ะ”

คุณหลวงเสียใจเดินกลับไป คุณเยื้อนจำต้องเดินตาม พุดจีบมองเทพที่ยืนนิ่งไม่พูดจา แล้วเขาก็เดินออกไป เธอเสียใจทรุดลงร้องไห้ แก้วยิ้มหยันก่อนจะเดินตามคนอื่นๆไป...เทพเดินมาได้ระยะหนึ่งก็ทรุดนั่งร้องไห้กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ความรักของเขาต้องพังทลาย

ooooooo

หน้าห้องมิ่งเหลือเพียงพุดจีบที่นั่งร้องไห้ มิ่งคลานเข้ามาถามเหตุใดจึงพูดปด เธอตอบว่ามันเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยชีวิตเขาจากคมดาบของพ่อ

“คุณหนูขอรับ กระผมตายเสียดีกว่าที่คุณหนูต้องตายทั้งเป็นขอรับ”

“มิ่งช่วยชีวิตฉันหลายครั้งแล้ว ถ้าฉันเอาตัวรอด ฉันคงรับบาปใหญ่ ฉันไม่อยากเห็นใครต้องมาตายเพราะฉัน”

มิ่งทนไม่ได้ กระเสือกกระสนตัวเองทั้งที่บาดเจ็บไปหาเทพ พยายามจะอธิบาย แต่ด้วยความเสียใจทำให้เทพไม่รับฟัง ปักใจว่าความจริงปรากฏแล้ว ย้ำให้มิ่งดูแลและทำหน้าที่ตัวเองให้ดี พุดจีบตามมาได้ยินก็เสียใจ เทพหันมาเจอกลับเดินหนี เธอยืนน้ำตาไหลพรากเจ็บปวดใจ

“คุณหนูบอกความจริงกับคุณเทพเถอะขอรับ ว่าคุณหนูรักคุณเทพ”

“เป็นจริงอย่างคำของพี่เทพ...มันสายเกินแก้แล้ว”

มิ่งสงสารคุณหนูจับใจ ให้คำมั่นว่าจะดูแลและบูชาคุณหนูไม่ให้มีมลทิน ทั้งสองพากันเดินกลับไป แก้วออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ยิ้มย่องที่จะได้ครองคู่กับเทพสมใจ