บ่วงสไบ

เทพวิ่งมาที่ท่าน้ำ เจอคุณหลวง คุณเยื้อนและพวกเจิม เทพถามหาพุดจีบ คุณเยื้อนแปลกใจตั้งแต่ขึ้นท่ายังไม่เห็นหน้าลูก เจิมรีบบอกว่าก่อนตนมารับคุณเยื้อนคุณหนูอยู่ในห้องบนเรือน คุณหลวงชักร้อนใจสั่งเทพเร่งตามหาพุดจีบ ทุกคนแยกย้ายกันค้นหาอย่างกังวลใจ

แก้วลากตัวพุดจีบซึ่งสลบเข้ามานอนเคียงข้างมิ่งที่นอนหลับด้วยฤทธิ์ยาเช่นกัน จัดท่าให้หญิงสาวอยู่ในอ้อมกอดทาสหนุ่ม พร้อมกับฮัมเพลงที่แม่อิ่มร้องกล่อมตอนเด็ก ในขณะที่เทพกับพวกทาสช่วยกันตามหาพุดจีบจนรุ่งสาง คุณหลวงและคุณเยื้อนเฝ้ารอไม่หลับนอน

เมื่อเทพกลับขึ้นเรือนรายงานว่า “กระผมตามหาทั่วเขตเรือนยังไม่เห็นน้องพุดจีบ พวกน้าฉ่ำตระเวนไปชายทุ่ง พวกไอ้ทับล่องเรือตามหาอีกทางขอรับ...”

“นังเจิม ข้าสั่งให้กวาดต้อนพวกบ่าวไพร่มาถามไถ่ พวกมันอยู่ไหน” คุณหลวงร้อนใจ

พอดีเรียมนำพวกเมี้ยน และพวกทาสขึ้นเรือนมา เมี้ยนตรงเข้ารายงานคุณเยื้อนเอาหน้า

“คุณเยื้อนเจ้าขา พวกอิฉันไม่เห็นแม้แต่เงาคุณหนูเจ้าค่ะ ปัดติโถ...ป่านนี้ทูลหัวของเมี้ยนเป็นตายร้ายดีอย่างไร”

บวบกับดีมองหน้ากันอึกอักไม่กล้าพูดว่าเห็นพุดจีบเข้าไปในห้องมิ่ง...คุณเยื้อนเห็นอบแต่ไม่เห็นแก้วก็เอะใจถามเสียงกร้าวว่าหลานหายหัวไปไหน หรือเป็นคนลวงลูกสาวตน

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ แก้วไม่ขึ้นเรือนมาเพราะมันเอายาต้มไปให้ไอ้มิ่งเจ้าค่ะ” อบรีบแก้ตัวแทน

ทันใดเมี้ยนเห็นแก้ววิ่งขึ้นเรือนมา ก็รีบลุกไปลากตัวเค้นถามพาคุณหนูไปไหน แก้วพลิกตัวหลุด ปราดเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าคุณเยื้อนและคุณหลวง สีหน้าเหมือนจะร้องไห้ เทพแปลกใจ

“แก้ว เอ็งร้องไห้ทำไม รึไอ้มิ่งเจ็บหนัก?”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ไอ้มิ่งสบายดี...แต่คุณหนู...คุณหนูเจ้าค่ะ...”

“ลูกข้าเป็นอย่างไร! ลูกข้าอยู่ไหน!” คุณเยื้อนรีบถาม

“คุณหนูอยู่ในห้องกับไอ้มิ่งเจ้าค่ะ!”

“มึงโกหก! ลูกกูไม่ลงต่ำทำบัดสี!” คุณเยื้อนตบหน้าแก้วฉาดแล้วจะตบซ้ำ เทพห้าม

“คุณน้าพอเถอะขอรับ พวกเราเร่งไปค้นหาความจริงที่ห้องไอ้มิ่ง...ถ้าแก้วโกหก ฉันจะลงโทษเองกับมือ” เทพเดินนำคุณหลวงและคุณเยื้อนลงเรือน

อบแสร้งตำหนิแก้ว “เอ็งพูดอย่างนั้นได้อย่างไร เอ็งพูดยังกะคุณหนูไปสมสู่กับไอ้มิ่ง”

“ฉันพูดความจริงจ้ะน้าอบ”

“คุณหนูของข้าไม่แพศยาเหมือนเอ็ง นังตัวดีไปกับข้า ถ้าเอ็งตอแหล ข้าจะยื่นหวายให้คุณหลวงด้วยมือข้าเอง...” เมี้ยนสั่งบวบกับดีเอาหวายไปด้วย แล้วลากสองน้าหลานลงจากเรือน

ooooooo