บ่วงสไบ

“คนบางคนไม่เคยสร้างบาป แต่ต้องรับกรรมที่พ่อแม่ทำไว้...กรรมตกมาที่ลูก คุณหนูอาจเกิดมารับกรรมแทนพ่อแทนแม่เจ้าค่ะ”

“ถ้าเป็นจริงดังป้าว่า ฉันก็พร้อมจะรับกรรมนั้น ฉันหวังว่าวิบากกรรมในครั้งนี้จะปลดบ่วงให้คุณพ่อคุณแม่สิ้นบาปด้วยเถิด” พุดจีบยกมือไหว้ เจิมย้ำให้อดทนไว้

ในคืนนั้นเทพแอบมายืนมองพุดจีบตักน้ำใส่โอ่งอย่างทุลักทุเลก็เข้ามาช่วย แต่เธอไม่ขอรับความช่วยเหลือ เทพเห็นมือเธอพองแดงก็ยิ่งห่วงมากขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้เธอลำบาก จะคอยช่วยเหลือทุกอย่าง หญิงสาวพูดอย่างสะเทือนใจว่าตนไม่มีโอกาสดูแลพ่อแม่ ขอให้เขาทำหน้าที่แทน

มิ่งถือผักจากสวนกลับมา เทพจึงถอยไปแอบมองตามเดิม มิ่งเห็นมือคุณหนูพองแดงก็รีบหาขี้ผึ้งมาทาให้...พุดจีบเข้ามาในกระท่อม มองสภาพห้องที่ต้องนอนแล้วน้ำตาคลอ พยายามตัดใจยอมรับชะตากรรม พลันได้เห็นสไบสีดอกตะแบกที่เรียมแอบซุกซ่อนในห่อผ้ามาให้ก็ดีใจ หยิบขึ้นมากอดแนบอกด้วยคิดถึงคนที่ซื้อให้อย่างมาก

เจิมรับรู้จากเรียมว่าแอบเก็บสไบสีดอกตะแบกไปให้คุณหนูไม่ได้เผาทิ้งก็ดีใจถึงกับพูดว่า ถ้าเรียมถูกหวายลงหลังด้วยเรื่องนี้ ตนจะเอาหลังรับหวายแทน

รุ่งเช้าพุดจีบออกจากกระท่อมเห็นสำรับอาหารวางอยู่บนแคร่ ฟืนถูกผ่าไว้เรียบร้อย น้ำเต็มโอ่ง คิดว่ามิ่งเป็นคนทำ แต่พอมิ่งเดินแบกกล้วยกลับมาเห็นอาหารก็คิดว่าอยู่กับฉ่ำทำไว้ให้ พุดจีบมองไปเห็นเทพยืนหลบอยู่ก็รู้ทันที ซึ้งใจที่เขาคอยช่วยเหลือ...แก้วหลบอยู่อีกมุมมองด้วยสายตาเคียดแค้น คิดหาวิธีจัดการกับพุดจีบ

พอมิ่งออกไปทำงาน พุดจีบเช็ดถูอยู่หน้ากระท่อม แก้วเดินย่างสามขุมเข้ามาสีหน้าดุดัน...

ooooooo