บ่วงสไบ

“คนอย่างนังแก้วรึมีใจช่วยคุณหนู นังนี่ตอหลดตอแหลเป็นเอก เสแสร้งแกล้งทำเป็นโท”

“ป้าไม่เชื่อก็ถามคุณหนูได้เลย ข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าแก้วมันไม่ร้ายเสียทุกเรื่อง คนเรามีดีมีชั่วปะปน เมตตากันเถอะ” ทุกคนยกมือสาธุ

เอี้ยงวิ่งเข้ามาร้องบอกทุกคน “ข้ามีเรื่องจะเล่า...ไม่เล่าดีกว่า บัดสีปาก!”

ทุกคนเห็นเอี้ยงยักท่าก็โวยให้เล่าออกมา เม้ยถึงขั้นขู่ถ้าไม่เล่าโดนตบ เอี้ยงจึงยอมเล่า

“ข้าได้ยินพวกบ่าวที่คอกควายมันบอกว่าไอ้บุญจะได้เมีย”

ชดสะดุ้งเดินมาหลบหลังแม่ เมี้ยนหยิกให้อยู่นิ่งๆ ...เม้ยถามเอี้ยงว่าทึ่มๆอย่างบุญหรือจะได้เมีย เหนียมอายไม่สุงสิงกับหญิงหน้าไหน ตนเคยถกผ้ายั่วยังเมิน ว่าแล้วชะงักเอามือปิดปากที่พลั้งพูด ทุกคนหัวเราะเยาะ เอี้ยงเล่าต่อ

“ข้าได้ยินพวกบ่าวมันพูดเต็มปาก มีหญิงบุกเข้าหาไอ้บุญ แล้วจับพลิกหงายขึ้นคร่อมจะทำผัว!”

“ใครหน้าไหน แพศยา! อีหน้าสด!” เม้ยกวาดตามองทุกคนไปจบที่ชด ทำให้ชดร้อนตัว

“เอ็งด่าข้า! หน้าด้านไร้ยางอาย ประเดี๋ยวข้าตบคว่ำ”

เม้ยงงทำไมต้องโกรธ เมี้ยนหยิกให้ชดเก็บอาการ พอดีบุญเดินเข้ามาเหลือบมองชดยิ้มๆ เมี้ยนไล่ไปไกลๆ บุญรีบบอกว่าคุณเยื้อนให้มาเร่งตั้งสำรับ พูดจบบุญก็ส่งยิ้มอายๆให้ชดอีก ทำให้พวกบวบเริ่มซุบซิบสงสัย เมี้ยนสั่งทุกคนเร่งมือทำงาน ชดกระซิบแม่ว่าตนกระดาก  เมี้ยนรับว่าต้องกระดากไปอีกนานเลยทีเดียว

สำรับจัดวางเรียบร้อย คุณเยื้อนนั่งอยู่กับพุดจีบ คุณเยื้อนถามหาเทพ ฉ่ำบอกว่าดูแลมิ่งที่เรือนและคงกินข้าวกับมิ่งที่นั่น คุณเยื้อนให้ไปตามมากินบนเรือน ตนจะรอ คุณหลวงเดินออกมา  ฉ่ำชะงักไม่กล้าไป แต่

พอเห็นว่าคุณหลวงไม่ท้วงจึงรีบคลานออกไป

ไม่นานเทพคลานเข้ามาร่วมวง  พุดจีบส่งผ้าให้เช็ดมือ คุณหลวงเหล่มองไม่พอใจแต่เก็บอาการ

คุณเยื้อนเอื้อนเอ่ยกระทบสามี

“น้าขอบใจที่พ่อเทพช่วยน้อง ไอ้มิ่งก็พลอยมาเจ็บอีกคน นี่แหละหนา...เขาว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ คนเรามีชาติตระกูลก็หาดีไม่”

“ฉันไม่คาดว่าหลวงเดชจะกล้าทำทราม แม่เยื้อน อย่าปักใจเลย ยังมีลูกหลานพระยาอีกหลายคนที่ใฝ่ดี...”

“พอเถอะเจ้าค่ะ คุณพี่ไม่ต้องพาใครมาเรือนอีก อิฉันไม่ยอมให้คุณพี่บังคับขืนใจลูกแล้ว ปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ ผูกอู่ตามใจผู้นอน...ถ้าลูกยังไม่อยากออกเรือนก็ไม่ต้องเร่งเร้า อิฉันเองอยากอยู่กับลูกให้นานเท่านาน จะตายวันตายพรุ่งมิรู้”

“คุณแม่อย่าพูดอย่างนั้นสิเจ้าคะ คุณแม่ต้องอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ลูก ลูกขออยู่รับใช้คุณแม่และคุณพ่อตราบนานเท่านานเจ้าค่ะ” พุดจีบตักกับข้าวให้คุณหลวง

“พ่อขอบใจลูก...” หลวงนฤเดชซึ้งใจที่ลูกไม่โกรธ